Ημερομηνία : 12 Δεκ 2017, 20:51


Πρόσφατα Θέματα

Tελευταία άρθρα του blog


Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 51 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η Επίσημη Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης: «Νεοφιλελευθερισμός», Φιλελευθερισμός και Οικονομική Επιστήμη
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Δεκ 2015, 15:51 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3485
Thanks:
Thanked:
time στο post
Από το παραπάνω βίντεο μαθαίνει κανείς ότι ο νεοφιλελευθερισμός και ο φιλελευθερισμός διαφέρουν στο ότι ο πρώτος είναι ολιγαρχικός, με αποτέλεσμα η ελευθερία των αγαθών να περιορίζεται μόνο στους ελίτ (ολίγους)... ενώ ο φιλελευθερισμός είναι ελευθερία για όλους..... αφού "μία αγορά είναι πραγματικά ελεύθερη αν και μόνο εάν καμία επιχείρηση και κανένας καταναλωτής δεν είναι αρκετά ισχυρός ώστε να μπορεί να χειραγωγήσει το μηχανισμό προσφοράς και ζήτησης." Τα καρτέλ που αποκλείουν τους μικρούς παραγωγούς, τα μονοπώλια, η άμβλυνση της διαφοράς πλούτου μεταξύ φτωχών και πλούσιων και άλλα ...επί της ουσίας είναι προϊόντα της σημερινής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολουθούν οι Έλληνες πολιτικοί.... όπως και οι Ευρωπαίοι γενικώς..... Το ισχυρό κράτος δικαίου πρέπει να διασφαλίζει την ηθική και νομική πλευρά της κοινωνίας....

Πως γίνεται όμως να είναι όλοι στην βουλή νεοφιλελεύθεροι, και όχι φιλελεύθεροι;

Ας δούμε ένα άρθρο :


Παράθεση:
[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Γιατί τα κόμματα είναι νεοφιλελεύθερα;

Γιατί οι κυβερνήσεις το κάνουν;
Γιατί κόμματα πολυσυλλεκτικά (κεντροδεξιά και κεντροαριστερά), στραμμένα κατά προτεραιότητα στην άγρα ψήφων, ακολουθούν πολιτικές νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που τα φέρουν σε σύγκρουση με ένα τμήμα της κοινωνικής τους βάσης, ιδιαίτερα της πιο λαϊκής; Η παγκοσμιοποίηση (η απάντηση που συνήθως έρχεται αυθόρμητα στα χείλη), η Ευρωπαϊκή Ένωση και η υποταγή στις απαιτήσεις του κεφαλαίου είναι οι πιο συνήθεις απαντήσεις. Οι ερμηνείες αυτές έχουν- όλες- μια σημαντική δόση αλήθειας. Ας δούμε, ωστόσο, μερικά γεγονότα.

Η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης: οι νεοφιλελεύθερες ιδέες άρχισαν να αποκτούν επιρροή στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ως απάντηση στη λεγόμενη «κρίση υπερ-συσσώρευσης» και στην τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους. Οι δείκτες ανάπτυξης - κατά τη μετά το 1973 περίοδο- είναι χαρακτηριστικοί: Γερμανία: 6% την περίοδο 1950-73 έναντι μόνο 2,1% την περίοδο 1973-97, Ιαπωνία: 9,2% την περίοδο 1950-73 έναντι μόνο 3,3% την περίοδο 1973-97, ΗΠΑ: 3,8% έναντι 2,5%, Μ. Βρετανία: 3% έναντι 1,8%, Γαλλία 5% έναντι 2,1%, Ιταλία 5,6% έναντι 2,4% (πηγή: Lavelle, Τhe Death of Social Democracy, 2008). Στην πραγματικότητα, η κρίση αποτελεσματικότητας του Κεϋνσιανισμού έφερε στο προσκήνιο ιδέες που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν περιθωριακές. Όπως έχει γράψει ο Ηobsbawm, την περίοδο 1945-1970 «κανένας δεν άκουγε παλαιοημερολογίτες όπως τον Μ. Φρίντμαν και τον Φ. Χάγιεκ». Δεν ήταν συνεπώς η μαγεία των ιδεών του νεοφιλελευθερισμού ούτε η παγκοσμιοποίηση (ούτε η ευρωπαϊκή ενοποίηση) που οδήγησαν, για παράδειγμα, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, όσα έτυχε να βρεθούν στην εξουσία στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, να εγκαταλείψουν- εν μέσω της θητείας τους!τις επεκτατικές τους πολιτικές προς όφελος των πολιτικών λιτότητας. Ήταν μάλλον η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης που εξασθένισε την υλική βάση των πολιτικών ισότητας και οδήγησε κόμματα εθισμένα στον σεβασμό της καπιταλιστικής λογικής να στραφούν σε νέες - τις νεοφιλελεύθερες- λύσεις.

Η παγκοσμιοποίηση: συνεπώς, η παγκοσμιοποίηση δεν βρίσκεται χρονολογικά στην αφετηρία της νεοφιλελευθεροποίησης. Σε κάποιον βαθμό μάλιστα ισχύει το αντίστροφο: η σταδιακή υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων εθνικών λύσεων οδήγησε στην κυριαρχία της φιλελεύθερης λογικής στην οικοδόμηση της «παγκοσμιοποίησης». Η κυριαρχία αυτή διευκολύνθηκε πολύ από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη δημιουργία ενός μονοπολικού κόσμου (με κέντρο τις παραδοσιακά

ΣΤΟΝ ΚΟΝΤΙΝΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ,

το μεγαλύτερο εμπόδιο στον νέοφιλελευθερισμό είναι ο ίδιος ο εαυτός του και οι αντιδράσεις, που προκαλεί η υλοποίησή του

πιο φιλελεύθερες ΗΠΑ). Βέβαια, σήμερα, η παγκοσμιοποίηση νεοφιλελεύθερου τύπου «αναγκάζει» τις εθνικές κυβερνήσεις (οι οποίες είναι, ειρήσθω εν παρόδω, σε μεγάλο βαθμό οι δημιουργοί της παγκοσμιοποίησης) να δρουν σεβόμενες το πλαίσιό της. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί, συνεπώς, μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία που παράγει τα δικά της αποτελέσματα.

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση: είναι βέβαιο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση επέτεινε τη νεοφιλελευθεροποίηση των πολιτικών.
Οι επιτυχίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι σε μεγάλο βαθμό (αν και όχι μόνο) συνδεδεμένες με τη φιλελεύθερη λογική προτεραιοτήτων: τελωνειακή ένωση, πολιτική ανταγωνισμού, ενιαία αγορά, σύμφωνο σταθερότητας. Ιδιαίτερα, λόγω του Μάαστριχτ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υιοθέτησαν περιοριστικές και market-making πολιτικές σχεδόν ταυτόχρονα, γεγονός που όχι μόνον πολλαπλασίασε την αποτελεσματικότητά τους αλλά και λειτούργησε ως ισχυρός ανεξάρτητος αιτιακός παράγοντας στην κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησης. Αυτή η τελευταία, σε μια ενδιάμεση χρονικά στιγμή (δεκαετία 1990) παγιώθηκε και έγινε- λόγω της Ευρώπης- πιο βαθιά, πιο συνεκτική και πιο επιθετική. Ωστόσο, νεοφιλελεύθερη στροφή είχαμε και πριν από το Μάαστριχτ.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι τα πάντα δεν ανάγονται στην παγκοσμιοποίηση (ούτε στην Ε.Ε.). Ίσως, σήμερα, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το να γνωρίσουμε ποιος παράγοντας προηγείται χρονικά και ποιος προηγείται ποιοτικά. Ωστόσο, ο νεοφιλελευθερισμός κατ΄ αρχήν επικράτησε λόγω της μείωσης των ρυθμών ανάπτυξης και των οικονομικών ορίων του Κεϋνσιανισμού. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μετατρέποντας σε αντικείμενο ανταγωνισμού νέες περιοχές, παραδοσιακά λιγότερο εμπορευματοποιημένες (τηλεπικοινωνίες, παιδεία, υγεία, δημόσιες υπηρεσίες κ.λπ.), άνοιξαν νέα πεδία ιδιωτικής δράσης και καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό οδήγησε στην εκ νέου ενίσχυση των ποσοστών κέρδους και προσέδωσε νέα ζωτικότητα στην οικονομία. Βέβαια, αυτή η ζωτικότητα ποτέ στην πραγματικότητα δεν προσέγγισε τους αναπτυξιακούς ρυθμούς (ούτε τη σταθερότητα των ρυθμών) της περιόδου 1945-1973. Κατάφερε όμως να υποτάξει, τουλάχιστον εν μέρει, το κράτος και τους θεσμούς ρύθμισης στις αγορές, και υπ΄ αυτήν την έννοια απορρύθμισε την ίδια την καπιταλιστική οικονομία και την ικανότητά της να ελέγχει τις κρίσεις.

Υπάρχει διέξοδος στα πιο πάνω; Δύο απόψεις διεκδικούν να δώσουν πολιτική απάντηση. Η πρώτη υποστηρίζει την ανατροπή της ίδιας της καπιταλιστικής οικονομίας (η ριζοσπαστική αριστερή απάντηση), η δεύτερη την επαναρρύθμισή της. Και οι δύο αυτές απαντήσεις στερούνται σήμερα, για τελείως διαφορετικούς λόγους, πολιτικής ισχύος, εθνικής και διεθνούς. Στον κοντινό ορίζοντα, το μεγαλύτερο εμπόδιο στον νεοφιλελευθερισμό είναι ο ίδιος ο εαυτός του και οι αντιδράσεις, προς το παρόν σπασμωδικές, που προκαλεί η υλοποίησή του.

Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι επίκουρος καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

http://www.tanea.gr/news/greece/article/55548/?iid=2

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον\n2.ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  

pros

 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η Επίσημη Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης: «Νεοφιλελευθερισμός», Φιλελευθερισμός και Οικονομική Επιστήμη
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2015, 10:33 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 19 Ιαν 2014, 18:58
Δημοσ.: 3419
Thanks:
Thanked:
time στο post
aetos64 έγραψε:
...καί νομίζω πως το μόνο που μένει στους πολιτικούς μας πλέον είναι οι συμμαχίες με παρατάξεις του αντίπαλου δέους του Φιλελευθερισμού.... viewtopic.php?p=80517#p80517

Πρωθυπουργός Ιταλίας Ματέο Ρέντζι στους Financial Times:

''εκτιμώ την Άγγελα Μέρκελ ιδιαίτερα αλλά οι εταίροι πρέπει να είναι ειλικρινείς: ''Η Ευρώπη πρέπει να υπηρετεί όλα τα 28 κράτη, όχι μόνο ένα.
Η πολιτική λιτότητας που που επέβαλε η Μέρκελ ευνοεί τους Ρήτορες συμφερόντων, τόνισε με βλέμα προς τα αποτελέσματα των εκλογών της Ισπανίας. Όπου ο συντηριτικός πρωθυπουργός έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τα δύο νεοιδρυθέντα ''Podemos'' καί "Ciudadanos" πε΄τυχαν μεγάλα αποτελέσματα.

''Δεν γνωρίζω τι θα γίνει με το φίλο μου "Mariano'' είπε ο Ρέντζι για τον Ραχόι, γνωρίζω όμως, πως όσοι πιστοί της λιτότητας, στάθηκαν στο πολιτικό μέτωπο χωρίς ανάπτυξη, έχασαν τη θέση τους.'' Αυτό συνέβει στην Πολονία, την Ελλάδα καί Πορτογαλία.

Καί τον Ρένζι θα μπορούσε να πετύχει αυτή η μοίρα, στην Ιταλία βρίσκεται το ''κίνημα των 5 αστέρων'' σε απόσταση αναπνοής απο το σοσιαλοδημοκρατικό κόμμα του Ρένζι.

Ο Ρένζι κριτήκαρε καί πρόθεση της Γερμανίας γιά τον αγωγό φυσικού αεριου στην Βαλτική Θάλασσα, ο οποίος θα κατασκευαστεί αγνοώντας τα μέτρα των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, την ώρα που η Ευρωπαική Ένωση απογόρευσε την κατασκευή του ''South-Stream-Pipeline'' απο τον οποίο θα κέρδιζε καί η Ιταλία. ''Ποιός αποφασίζει άραγε;'', ρώτησε ο Ρένζι.

http://www.t-online.de/nachrichten/ausl ... el-ab.html

_________________
Όλα θα πάν καλά στο τέλος, κι άν όχι βρίσκουμε ένα άλλο τέλος... Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η Επίσημη Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης: «Νεοφιλελευθερισμός», Φιλελευθερισμός και Οικονομική Επιστήμη
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2015, 20:27 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 19 Ιαν 2014, 18:58
Δημοσ.: 3419
Thanks:
Thanked:
time στο post
LAPTONAS έγραψε:
Από το παραπάνω βίντεο μαθαίνει κανείς ότι ο νεοφιλελευθερισμός και ο φιλελευθερισμός διαφέρουν στο ότι ο πρώτος είναι ολιγαρχικός, με αποτέλεσμα η ελευθερία των αγαθών να περιορίζεται μόνο στους ελίτ (ολίγους)... ενώ ο φιλελευθερισμός είναι ελευθερία για όλους..... αφού "μία αγορά είναι πραγματικά ελεύθερη αν και μόνο εάν καμία επιχείρηση και κανένας καταναλωτής δεν είναι αρκετά ισχυρός ώστε να μπορεί να χειραγωγήσει το μηχανισμό προσφοράς και ζήτησης." Τα καρτέλ που αποκλείουν τους μικρούς παραγωγούς, τα μονοπώλια, η άμβλυνση της διαφοράς πλούτου μεταξύ φτωχών και πλούσιων και άλλα ...επί της ουσίας είναι προϊόντα της σημερινής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολουθούν οι Έλληνες πολιτικοί.... όπως και οι Ευρωπαίοι γενικώς..... Το ισχυρό κράτος δικαίου πρέπει να διασφαλίζει την ηθική και νομική πλευρά της κοινωνίας....

Αυτό που εννοεί ο Νικόλας είναι η κατάργηση του Κράτους! :shok:

Εδώ στον βίντεο αμέσως στο ξεκίνημα:

https://www.youtube.com/watch?v=X86U9rOzSFc

_________________
Όλα θα πάν καλά στο τέλος, κι άν όχι βρίσκουμε ένα άλλο τέλος... Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η Επίσημη Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης: «Νεοφιλελευθερισμός», Φιλελευθερισμός και Οικονομική Επιστήμη
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2015, 21:48 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 19 Ιαν 2014, 18:58
Δημοσ.: 3419
Thanks:
Thanked:
time στο post
LAPTONAS έγραψε:
....

Πως γίνεται όμως να είναι όλοι στην βουλή νεοφιλελεύθεροι, και όχι φιλελεύθεροι;

Ας δούμε ένα άρθρο :


Παράθεση:
[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Γιατί τα κόμματα είναι νεοφιλελεύθερα;

Γιατί οι κυβερνήσεις το κάνουν;
Γιατί κόμματα πολυσυλλεκτικά (κεντροδεξιά και κεντροαριστερά), στραμμένα κατά προτεραιότητα στην άγρα ψήφων, ακολουθούν πολιτικές νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που τα φέρουν σε σύγκρουση με ένα τμήμα της κοινωνικής τους βάσης, ιδιαίτερα της πιο λαϊκής; Η παγκοσμιοποίηση (η απάντηση που συνήθως έρχεται αυθόρμητα στα χείλη), η Ευρωπαϊκή Ένωση και η υποταγή στις απαιτήσεις του κεφαλαίου είναι οι πιο συνήθεις απαντήσεις. Οι ερμηνείες αυτές έχουν- όλες- μια σημαντική δόση αλήθειας. Ας δούμε, ωστόσο, μερικά γεγονότα.

Η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης: οι νεοφιλελεύθερες ιδέες άρχισαν να αποκτούν επιρροή στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ως απάντηση στη λεγόμενη «κρίση υπερ-συσσώρευσης» και στην τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους. Οι δείκτες ανάπτυξης - κατά τη μετά το 1973 περίοδο- είναι χαρακτηριστικοί: Γερμανία: 6% την περίοδο 1950-73 έναντι μόνο 2,1% την περίοδο 1973-97, Ιαπωνία: 9,2% την περίοδο 1950-73 έναντι μόνο 3,3% την περίοδο 1973-97, ΗΠΑ: 3,8% έναντι 2,5%, Μ. Βρετανία: 3% έναντι 1,8%, Γαλλία 5% έναντι 2,1%, Ιταλία 5,6% έναντι 2,4% (πηγή: Lavelle, Τhe Death of Social Democracy, 2008). Στην πραγματικότητα, η κρίση αποτελεσματικότητας του Κεϋνσιανισμού έφερε στο προσκήνιο ιδέες που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν περιθωριακές. Όπως έχει γράψει ο Ηobsbawm, την περίοδο 1945-1970 «κανένας δεν άκουγε παλαιοημερολογίτες όπως τον Μ. Φρίντμαν και τον Φ. Χάγιεκ». Δεν ήταν συνεπώς η μαγεία των ιδεών του νεοφιλελευθερισμού ούτε η παγκοσμιοποίηση (ούτε η ευρωπαϊκή ενοποίηση) που οδήγησαν, για παράδειγμα, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, όσα έτυχε να βρεθούν στην εξουσία στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, να εγκαταλείψουν- εν μέσω της θητείας τους!τις επεκτατικές τους πολιτικές προς όφελος των πολιτικών λιτότητας. Ήταν μάλλον η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης που εξασθένισε την υλική βάση των πολιτικών ισότητας και οδήγησε κόμματα εθισμένα στον σεβασμό της καπιταλιστικής λογικής να στραφούν σε νέες - τις νεοφιλελεύθερες- λύσεις.

Η παγκοσμιοποίηση: συνεπώς, η παγκοσμιοποίηση δεν βρίσκεται χρονολογικά στην αφετηρία της νεοφιλελευθεροποίησης. Σε κάποιον βαθμό μάλιστα ισχύει το αντίστροφο: η σταδιακή υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων εθνικών λύσεων οδήγησε στην κυριαρχία της φιλελεύθερης λογικής στην οικοδόμηση της «παγκοσμιοποίησης». Η κυριαρχία αυτή διευκολύνθηκε πολύ από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη δημιουργία ενός μονοπολικού κόσμου (με κέντρο τις παραδοσιακά

ΣΤΟΝ ΚΟΝΤΙΝΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ,

το μεγαλύτερο εμπόδιο στον νέοφιλελευθερισμό είναι ο ίδιος ο εαυτός του και οι αντιδράσεις, που προκαλεί η υλοποίησή του

πιο φιλελεύθερες ΗΠΑ). Βέβαια, σήμερα, η παγκοσμιοποίηση νεοφιλελεύθερου τύπου «αναγκάζει» τις εθνικές κυβερνήσεις (οι οποίες είναι, ειρήσθω εν παρόδω, σε μεγάλο βαθμό οι δημιουργοί της παγκοσμιοποίησης) να δρουν σεβόμενες το πλαίσιό της. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί, συνεπώς, μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία που παράγει τα δικά της αποτελέσματα.




Η ευρωπαϊκή ενοποίηση: είναι βέβαιο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση επέτεινε τη νεοφιλελευθεροποίηση των πολιτικών.
Οι επιτυχίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι σε μεγάλο βαθμό (αν και όχι μόνο) συνδεδεμένες με τη φιλελεύθερη λογική προτεραιοτήτων: τελωνειακή ένωση, πολιτική ανταγωνισμού, ενιαία αγορά, σύμφωνο σταθερότητας. Ιδιαίτερα, λόγω του Μάαστριχτ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υιοθέτησαν περιοριστικές και market-making πολιτικές σχεδόν ταυτόχρονα, γεγονός που όχι μόνον πολλαπλασίασε την αποτελεσματικότητά τους αλλά και λειτούργησε ως ισχυρός ανεξάρτητος αιτιακός παράγοντας στην κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησης. Αυτή η τελευταία, σε μια ενδιάμεση χρονικά στιγμή (δεκαετία 1990) παγιώθηκε και έγινε- λόγω της Ευρώπης- πιο βαθιά, πιο συνεκτική και πιο επιθετική. Ωστόσο, νεοφιλελεύθερη στροφή είχαμε και πριν από το Μάαστριχτ.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι τα πάντα δεν ανάγονται στην παγκοσμιοποίηση (ούτε στην Ε.Ε.). Ίσως, σήμερα, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το να γνωρίσουμε ποιος παράγοντας προηγείται χρονικά και ποιος προηγείται ποιοτικά. Ωστόσο, ο νεοφιλελευθερισμός κατ΄ αρχήν επικράτησε λόγω της μείωσης των ρυθμών ανάπτυξης και των οικονομικών ορίων του Κεϋνσιανισμού. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μετατρέποντας σε αντικείμενο ανταγωνισμού νέες περιοχές, παραδοσιακά λιγότερο εμπορευματοποιημένες (τηλεπικοινωνίες, παιδεία, υγεία, δημόσιες υπηρεσίες κ.λπ.), άνοιξαν νέα πεδία ιδιωτικής δράσης και καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό οδήγησε στην εκ νέου ενίσχυση των ποσοστών κέρδους και προσέδωσε νέα ζωτικότητα στην οικονομία. Βέβαια, αυτή η ζωτικότητα ποτέ στην πραγματικότητα δεν προσέγγισε τους αναπτυξιακούς ρυθμούς (ούτε τη σταθερότητα των ρυθμών) της περιόδου 1945-1973. Κατάφερε όμως να υποτάξει, τουλάχιστον εν μέρει, το κράτος και τους θεσμούς ρύθμισης στις αγορές, και υπ΄ αυτήν την έννοια απορρύθμισε την ίδια την καπιταλιστική οικονομία και την ικανότητά της να ελέγχει τις κρίσεις.

Υπάρχει διέξοδος στα πιο πάνω; Δύο απόψεις διεκδικούν να δώσουν πολιτική απάντηση. Η πρώτη υποστηρίζει την ανατροπή της ίδιας της καπιταλιστικής οικονομίας (η ριζοσπαστική αριστερή απάντηση), η δεύτερη την επαναρρύθμισή της. Και οι δύο αυτές απαντήσεις στερούνται σήμερα, για τελείως διαφορετικούς λόγους, πολιτικής ισχύος, εθνικής και διεθνούς. Στον κοντινό ορίζοντα, το μεγαλύτερο εμπόδιο στον νεοφιλελευθερισμό είναι ο ίδιος ο εαυτός του και οι αντιδράσεις, προς το παρόν σπασμωδικές, που προκαλεί η υλοποίησή του.

Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι επίκουρος καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

http://www.tanea.gr/news/greece/article/55548/?iid=2


Πολύ παραπλανητικό το άρθρο.
Να το εξηγήσουμε με απλά λόγια ώστε να γίνεται κατανοητό σε εμάς τους κοινούς θνητούς.
Δεν είναι η ''υπερσυσσώρευση'' η αιτία της πτώσης της ανάπτυξης αλλά η κορεσμένη πλέον οικονομία στην μεταπολεμική εποχή!
Δεν είναι η μη ευνοούσα κατάσταση της οικονομίας αιτία της φιλελευθεροποίησης αλλά η εθισμένη πλέον σε μεγάλα κέρδη επιχειρηματικότητα!

Συνεπώς, η Ευρωπαική Ένωση για την λύση ακριβώς αυτού του ''πρόβληματος'' συστάθηκε....

_________________
Όλα θα πάν καλά στο τέλος, κι άν όχι βρίσκουμε ένα άλλο τέλος... Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η Επίσημη Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης: «Νεοφιλελευθερισμός», Φιλελευθερισμός και Οικονομική Επιστήμη
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 01 Ιαν 2016, 11:55 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 04 Νοέμ 2014, 10:52
Δημοσ.: 598
Thanks:
Thanked:
time στο post
aetos64 έγραψε:
LAPTONAS έγραψε:
....

Πως γίνεται όμως να είναι όλοι στην βουλή νεοφιλελεύθεροι, και όχι φιλελεύθεροι;

Ας δούμε ένα άρθρο :


Παράθεση:
[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Γιατί τα κόμματα είναι νεοφιλελεύθερα;

Γιατί οι κυβερνήσεις το κάνουν;
Γιατί κόμματα πολυσυλλεκτικά (κεντροδεξιά και κεντροαριστερά), στραμμένα κατά προτεραιότητα στην άγρα ψήφων, ακολουθούν πολιτικές νεοφιλελεύθερης έμπνευσης που τα φέρουν σε σύγκρουση με ένα τμήμα της κοινωνικής τους βάσης, ιδιαίτερα της πιο λαϊκής; Η παγκοσμιοποίηση (η απάντηση που συνήθως έρχεται αυθόρμητα στα χείλη), η Ευρωπαϊκή Ένωση και η υποταγή στις απαιτήσεις του κεφαλαίου είναι οι πιο συνήθεις απαντήσεις. Οι ερμηνείες αυτές έχουν- όλες- μια σημαντική δόση αλήθειας. Ας δούμε, ωστόσο, μερικά γεγονότα.

Η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης: οι νεοφιλελεύθερες ιδέες άρχισαν να αποκτούν επιρροή στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ως απάντηση στη λεγόμενη «κρίση υπερ-συσσώρευσης» και στην τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους. Οι δείκτες ανάπτυξης - κατά τη μετά το 1973 περίοδο- είναι χαρακτηριστικοί: Γερμανία: 6% την περίοδο 1950-73 έναντι μόνο 2,1% την περίοδο 1973-97, Ιαπωνία: 9,2% την περίοδο 1950-73 έναντι μόνο 3,3% την περίοδο 1973-97, ΗΠΑ: 3,8% έναντι 2,5%, Μ. Βρετανία: 3% έναντι 1,8%, Γαλλία 5% έναντι 2,1%, Ιταλία 5,6% έναντι 2,4% (πηγή: Lavelle, Τhe Death of Social Democracy, 2008). Στην πραγματικότητα, η κρίση αποτελεσματικότητας του Κεϋνσιανισμού έφερε στο προσκήνιο ιδέες που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν περιθωριακές. Όπως έχει γράψει ο Ηobsbawm, την περίοδο 1945-1970 «κανένας δεν άκουγε παλαιοημερολογίτες όπως τον Μ. Φρίντμαν και τον Φ. Χάγιεκ». Δεν ήταν συνεπώς η μαγεία των ιδεών του νεοφιλελευθερισμού ούτε η παγκοσμιοποίηση (ούτε η ευρωπαϊκή ενοποίηση) που οδήγησαν, για παράδειγμα, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, όσα έτυχε να βρεθούν στην εξουσία στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, να εγκαταλείψουν- εν μέσω της θητείας τους!τις επεκτατικές τους πολιτικές προς όφελος των πολιτικών λιτότητας. Ήταν μάλλον η μείωση των ρυθμών ανάπτυξης που εξασθένισε την υλική βάση των πολιτικών ισότητας και οδήγησε κόμματα εθισμένα στον σεβασμό της καπιταλιστικής λογικής να στραφούν σε νέες - τις νεοφιλελεύθερες- λύσεις.

Η παγκοσμιοποίηση: συνεπώς, η παγκοσμιοποίηση δεν βρίσκεται χρονολογικά στην αφετηρία της νεοφιλελευθεροποίησης. Σε κάποιον βαθμό μάλιστα ισχύει το αντίστροφο: η σταδιακή υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων εθνικών λύσεων οδήγησε στην κυριαρχία της φιλελεύθερης λογικής στην οικοδόμηση της «παγκοσμιοποίησης». Η κυριαρχία αυτή διευκολύνθηκε πολύ από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και τη δημιουργία ενός μονοπολικού κόσμου (με κέντρο τις παραδοσιακά

ΣΤΟΝ ΚΟΝΤΙΝΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ,

το μεγαλύτερο εμπόδιο στον νέοφιλελευθερισμό είναι ο ίδιος ο εαυτός του και οι αντιδράσεις, που προκαλεί η υλοποίησή του

πιο φιλελεύθερες ΗΠΑ). Βέβαια, σήμερα, η παγκοσμιοποίηση νεοφιλελεύθερου τύπου «αναγκάζει» τις εθνικές κυβερνήσεις (οι οποίες είναι, ειρήσθω εν παρόδω, σε μεγάλο βαθμό οι δημιουργοί της παγκοσμιοποίησης) να δρουν σεβόμενες το πλαίσιό της. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί, συνεπώς, μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία που παράγει τα δικά της αποτελέσματα.




Η ευρωπαϊκή ενοποίηση: είναι βέβαιο ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση επέτεινε τη νεοφιλελευθεροποίηση των πολιτικών.
Οι επιτυχίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι σε μεγάλο βαθμό (αν και όχι μόνο) συνδεδεμένες με τη φιλελεύθερη λογική προτεραιοτήτων: τελωνειακή ένωση, πολιτική ανταγωνισμού, ενιαία αγορά, σύμφωνο σταθερότητας. Ιδιαίτερα, λόγω του Μάαστριχτ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υιοθέτησαν περιοριστικές και market-making πολιτικές σχεδόν ταυτόχρονα, γεγονός που όχι μόνον πολλαπλασίασε την αποτελεσματικότητά τους αλλά και λειτούργησε ως ισχυρός ανεξάρτητος αιτιακός παράγοντας στην κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησης. Αυτή η τελευταία, σε μια ενδιάμεση χρονικά στιγμή (δεκαετία 1990) παγιώθηκε και έγινε- λόγω της Ευρώπης- πιο βαθιά, πιο συνεκτική και πιο επιθετική. Ωστόσο, νεοφιλελεύθερη στροφή είχαμε και πριν από το Μάαστριχτ.

Τα παραπάνω δείχνουν ότι τα πάντα δεν ανάγονται στην παγκοσμιοποίηση (ούτε στην Ε.Ε.). Ίσως, σήμερα, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το να γνωρίσουμε ποιος παράγοντας προηγείται χρονικά και ποιος προηγείται ποιοτικά. Ωστόσο, ο νεοφιλελευθερισμός κατ΄ αρχήν επικράτησε λόγω της μείωσης των ρυθμών ανάπτυξης και των οικονομικών ορίων του Κεϋνσιανισμού. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μετατρέποντας σε αντικείμενο ανταγωνισμού νέες περιοχές, παραδοσιακά λιγότερο εμπορευματοποιημένες (τηλεπικοινωνίες, παιδεία, υγεία, δημόσιες υπηρεσίες κ.λπ.), άνοιξαν νέα πεδία ιδιωτικής δράσης και καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό οδήγησε στην εκ νέου ενίσχυση των ποσοστών κέρδους και προσέδωσε νέα ζωτικότητα στην οικονομία. Βέβαια, αυτή η ζωτικότητα ποτέ στην πραγματικότητα δεν προσέγγισε τους αναπτυξιακούς ρυθμούς (ούτε τη σταθερότητα των ρυθμών) της περιόδου 1945-1973. Κατάφερε όμως να υποτάξει, τουλάχιστον εν μέρει, το κράτος και τους θεσμούς ρύθμισης στις αγορές, και υπ΄ αυτήν την έννοια απορρύθμισε την ίδια την καπιταλιστική οικονομία και την ικανότητά της να ελέγχει τις κρίσεις.

Υπάρχει διέξοδος στα πιο πάνω; Δύο απόψεις διεκδικούν να δώσουν πολιτική απάντηση. Η πρώτη υποστηρίζει την ανατροπή της ίδιας της καπιταλιστικής οικονομίας (η ριζοσπαστική αριστερή απάντηση), η δεύτερη την επαναρρύθμισή της. Και οι δύο αυτές απαντήσεις στερούνται σήμερα, για τελείως διαφορετικούς λόγους, πολιτικής ισχύος, εθνικής και διεθνούς. Στον κοντινό ορίζοντα, το μεγαλύτερο εμπόδιο στον νεοφιλελευθερισμό είναι ο ίδιος ο εαυτός του και οι αντιδράσεις, προς το παρόν σπασμωδικές, που προκαλεί η υλοποίησή του.

Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι επίκουρος καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

http://www.tanea.gr/news/greece/article/55548/?iid=2


Πολύ παραπλανητικό το άρθρο.
Να το εξηγήσουμε με απλά λόγια ώστε να γίνεται κατανοητό σε εμάς τους κοινούς θνητούς.
Δεν είναι η ''υπερσυσσώρευση'' η αιτία της πτώσης της ανάπτυξης αλλά η κορεσμένη πλέον οικονομία στην μεταπολεμική εποχή!
Δεν είναι η μη ευνοούσα κατάσταση της οικονομίας αιτία της φιλελευθεροποίησης αλλά η εθισμένη πλέον σε μεγάλα κέρδη επιχειρηματικότητα!

Συνεπώς, η Ευρωπαική Ένωση για την λύση ακριβώς αυτού του ''πρόβληματος'' συστάθηκε....
:cooll :cooll :flag :flag


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η Επίσημη Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης: «Νεοφιλελευθερισμός», Φιλελευθερισμός και Οικονομική Επιστήμη
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 25 Μαρ 2017, 09:43 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 19 Ιαν 2014, 18:58
Δημοσ.: 3419
Thanks:
Thanked:
time στο post
Εργασιακός μεσαίωνας; Πού τέτοια τύχη!...

Γνωρίζετε ότι ο «εργασιακός μεσαίωνας» είχε λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερες αργίες από όσες έχουμε εμείς;...

Εικόνα


Εργασιακός μεσαίωνας; Πού τέτοια τύχη! Μία από τις πλέον δημοφιλείς εκφράσεις των τελευταίων ετών είναι αυτή του “εργασιακού μεσαίωνα”. Kι όμως, οι δουλοπάροικοι του μεσαίωνα, στην πραγματικότητα δούλευαν λιγότερο από τον μέσο εργαζόμενο της βιομηχανικής εποχής. Πόσο μαλλον της ψηφιακής! Η Έντιθ Ρότζερς στο βιβλίο της «Discussion of Holidays in the Later Middle Ages» (Συζήτηση για τις αργίες στα τέλη του μεσαίωνα), εξηγεί πως η εκκλησία καθιέρωνε θρησκευτικές αργίες για να ξεκουράζoνται τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και να έχουν χρόνο για εκκλησιασμό. Οι φεουδάρχες συμφωνούσαν στην καθιέρωση αργιών, καθώς οι ανάπαυλες μείωναν τον κίνδυνο κοινωνικών αναταραχών. Στην Αγγλία, οι αργίες έφταναν τις 120 μέρες τον χρόνο, ενώ στην Ισπανία τις 150. Πρωταθλήτρια Ευρώπης ήταν η μεσαιωνική Γαλλία, που εξασφάλιζε στους χωρικούς της 180 μέρες άδειας. Αυτό σημαίνει ότι ο μέσος Γάλλος δουλοπάροικος του 13ου – 14ου αιώνα, αφιέρωνε σχεδόν έξι μήνες τον χρόνο στην οικογένειά του, στους φίλους του, στα καπηλειά, σε χορούς και πανηγύρια....


Εικόνα

Το ωράριο Σύμφωνα με τον καθηγητή της Οξφόρδης, Τζέιμς Ρότζερς (James E. Thorold Rogers), το ωράριο σπάνια ξεπερνούσε τις 9 ώρες ημερησίως και περιελάμβανε διαλείμματα για τουλάχιστον τρία γεύματα και μεσημεριανή σιέστα. Πέντε αιώνες αργότερα, στην ακμή της βιομηχανικής επανάστασης, το ωράριο εξαφανίσθηκε και οι αργίες σχεδόν καταργήθηκαν. Γι’ αυτό εμφανίσθηκαν τα εργατικά κινήματα και οι ιδεολογίες που βασίστηκαν στην καταπίεση των εργαζομένων και στην απληστία των εργοδοτών. Οι εργάτες ουσιαστικά ζητούσαν να επιστρέψουν στον «εργασιακό μεσαίωνα»! Σήμερα στην Αγγλία, ετησίως οι αργίες φτάνουν τις 105, μαζί με τα σαββατοκύριακα και τις άδειες. Πριν τετρακόσια χρόνια ήταν 120. Οι Γάλλοι συνεχίζουν να διατηρούν ψηλά τον πήχη στις 175 μέρες, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Σαρκοζί να αυξήσει τις εργατοώρες. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι οι αργιες είναι γύρω στις 110, ενώ στη Νότια Κορέα ίσα που αγγίζουν τις 70. Κατόπιν όλων αυτών επαναλαμβάνουμε: Εργασιακός μεσαίωνας; Πού τέτοια τύχη!...

www.mixanitouxronou.gr/ton-ergasiako-me ... evan-ligo/

_________________
Όλα θα πάν καλά στο τέλος, κι άν όχι βρίσκουμε ένα άλλο τέλος... Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 51 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6

Παραπλήσια θέματα
Παπαροκάδες για Οικονομική κρίση - Ηλεκτρονικό χρήμα-Μεσσια
Δ. Συζήτηση: MicroChip- rfid Το Χάραγμα της Νέας Εποχής?
Συγγραφέας: eyrinos
Απαντησεις: 6
Οικονομική αποσύνθεση
Δ. Συζήτηση: Το παρακράτος και η διαβρωμένη πολιτική
Συγγραφέας: KostasL
Απαντησεις: 0
Πίστη και Επιστήμη: Έννοιες αντίθετες ή αλληλοσυμπληρούμενες;
Δ. Συζήτηση: Θεός και επιστήμη
Συγγραφέας: evaggelia
Απαντησεις: 0
Επιστήμη και οικονομία των Αγορών
Δ. Συζήτηση: Επιστήμες
Συγγραφέας: KostasL
Απαντησεις: 0
Επιστήμη και Εκκλησία
Δ. Συζήτηση: Θεός και επιστήμη
Συγγραφέας: evaggelia
Απαντησεις: 8


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 6 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2010-2011 phpBB Group.
Violaceous by: Matt
Ευχαριστούμε την ομάδα του phpbbgr.com
All rights reserved. Copyright © 2009-2017 filoumenos.com.

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr