Ημερομηνία : 12 Δεκ 2017, 05:40


Πρόσφατα Θέματα

Tελευταία άρθρα του blog


Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 46 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Μαρ 2015, 21:41 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Φεβ 2011, 18:59
Δημοσ.: 674
Thanks:
Thanked:
time στο post
Δυστυχως αυτες ειναι οι θεσεις ολων.
Καποιοι τους τοποθετησαν εκει και καποιοι τους ανεχονται.
Ειδα χθες ενα μερος ενος βιντεου που κατεβασε ο αετος, οπου ο Πειραιως λεει ευθεως οτι για να χωρισουν τα τσανακια τους με τους οικουμενιστες επισκοπους πρεπει αυτοι να ελθουν σε κοινωνια με τους αιρετικους.
Εαν εκφρασω τι μου θυμιζει αυτη η λογικη σιγουρα θα φαω διαγραφη. :biggrin:


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  

pros

 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Απρ 2015, 17:03 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 22 Νοέμ 2009, 21:16
Δημοσ.: 1282
Thanks:
Thanked:
time στο post
ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΟ ΣΑΜΠΕΖΥ...;



Διαμαρτυρία μέ Ὀρθόδοξο τρόπο, γιά τά τεκταινόμενα περί ὁμοφυλοφιλίας στό Σαμπεζύ :
Ἡ μέθοδος τοῦ κουνουπιοῦ.


Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας
τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
πού ἔγινε στά πλαίσια τῶν κατηχητικῶν ἀναλύσεων τῆς πρός
Τίτον ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, στό χωρίο Κεφάλαιο 1,
στίχος 9, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου,
Δικηγορικῶν Γλυφάδας, τήν Πέμπτη 5-3-2015.

[...]
Τώρα θά κάνω μιά παρατήρηση ἐδῶ -τό λέω ἀνθρωποπαθῶς- πού μέ σύγχισε πάρα πολύ σήμερα τό μεσημέρι, πού ἔχει σχέση μέ ὅλα αὐτά. Ἐγώ σήμερα τό μεσημέρι τό ἔμαθα καί ἔχει σχέση μέ τήν ὑγιαίνουσα διδασκαλία. Καί θά τό πῶ ὄχι γιατί συγχίστηκα ἐγώ. Συγχίστηκα ὀρθοδόξως. Θά σᾶς τό πῶ γιά νά ἔχετε ἐγρήγορση σέ πολλά μεγάλα θέματα καί τό κριτήριο πολλές φορές τῆς ἀλήθειας εἶναι τό «τάδε λέγει Κύριος» καί πόσο ὁ λαός δέν κοιμᾶται ὄρθιος καί δέν δέχεται πλανημένες διδασκαλίες. Αὐτό πού θά σᾶς πῶ θά σᾶς συγχίσει, ἀλλά εἶναι ἀλήθεια. Δέν μπορῶ νά τό κρύψω. Ἁπλῶς δέν θά πῶ ὀνόματα· θά τά μάθετε ἄν θέλετε. Κι ἐγώ τό βρῆκα καί τό διάβασα τό μεσημέρι καί πραγματικά ταράχτηκα. Τό θέμα εἶναι μεῖζον πάντως. Δέν μιλᾶμε γιά μιά κουβέντα, παρόλο πού ὁποιαδήποτε κουβέντα εἶναι σπουδαία – ἐγώ κι ἐσύ. Μιλᾶμε γιά τή μεγαλύτερη κουβέντα πού μπορεῖ νά γίνει στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Τή μεγαλύτερη κουβέντα πού μπορεῖ νά γίνει στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σᾶς ἑτοιμάζω γι᾽ αὐτό πού θά ἀκούσετε. Τή μεγαλύτερη κουβέντα πού μπορεῖ νά γίνει στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας· καί ἔγινε αὐτές τίς μέρες.


Στό Chambésy [Σαμπεζύ] τῆς Ἑλβετίας -τό Chambésy εἶναι ἕνα κέντρο κοντά στήν Γενεύη- ὑπάρχει τό Πατριαρχικό Κέντρο (συνεδριακό κέντρο, ὅπου γίνονται πολύ μεγάλες συσκέψεις καί συνδιαλέξεις). Αὐτές τίς μέρες συνῆλθε ἡ Ἐπιτροπή ἡ Πανορθόδοξη, ἡ ὁποία προετοιμάζει τά θέματα τά ὁποῖα θά τεθοῦν στή μεγάλη Οἰκουμενική, ἄς τήν πῶ, Σύνοδο. Πανορθόδοξη θά εἶναι, ἀλλά Οἰκουμενική εἶναι, μετά ἀπό τόσους αἰῶνες. Θά γίνει μετά ἀπό 1-2 χρόνια. Ὑπάρχει μία ἐπιτροπή λοιπόν, ἐκτεταμένη, μέ ἐκπροσώπους ὅλων τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία προετοιμάζει τή θεματική. Καί ἑτοιμάζει τή θεματική σημαίνει βάζει καί μία εἰσήγηση, γιατί βάζει αὐτό τό θέμα. Δέν λέει ἔχουμε αὐτό τό θέμα ἤ δέν θά λεχθεῖ μονάχα τήν ἡμέρα ἐκείνη πού θά γίνει ἡ Οἰκουμενική αὐτή ἡ Πανορθόδοξη. Θά ὑπάρξει καί μιά προετοιμασία. Ἡ προετοιμασία τί εἶναι; Ἤδη ὑπάρχουν ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν σέ αὐτόν τόν χῶρο. Θά πεῖ τό κείμενο: «Ἐμεῖς θέτουμε αὐτό τό θέμα» καί οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ἐκκλησιῶν ἔχουν ἐδῶ τήν ἑξῆς σύμφωνη ἤ διαφορετική γνώμη. Καί προσέξτε: Γιά νά βγεῖ ὄχι μόνο ἀπόφαση γιά τή μέλλουσα νά συνέλθει Πανορθόδοξη, ἀκόμη καί τώρα, πρέπει νά συμφωνήσουν ὅλες οἱ τοπικές Ἐκκλησίες. Νά ποῦν ὅλοι «συμφωνοῦμε νά γίνει θέμα». Ἀλλά νά ποῦν ὅλοι «ὑπάρχει θέμα» καί μάλιστα ὑπάρχει τό θέμα καί νά ὑπάρχει ἀκόμη καί μιά πρώιμη λύση («ἐμεῖς προτείνουμε νά προσεχθεῖ αὐτό»).


Ἡ συνεδρίαση πού ἔγινε πρίν ἀπό λίγες μέρες κράτησε, ἀπ᾽ ὅ,τι ἔμαθα, 5-7 ὧρες καί ἔγινε μεγάλος καυγάς. Θά σᾶς πῶ τό θέμα. Μεγάλος καυγάς ἔγινε. Τό θέμα τό εἰσηγήθηκε ἕνας Ἐπίσκοπος, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος -γενικότερα τῆς Ὀρθοδοξίας- καί μετά ὑπῆρχαν ἀπό κάτω τοπικές Ἐκκλησίες. Οἱ δύο ἐκπρόσωποι (μόνο δύο ὑπάρχουν ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος) ἦταν σύμφωνοι μέ τήν πρόταση, πού ἦταν τραγική. Ὅλες οἱ ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες, οἱ Ὀρθόδοξες (ρωσική, βουλγαρική…) διαφωνοῦσαν μαζί τους. Καί αὐτοί οἱ τρεῖς ἔκαναν μεγάλο σαματά καί δέν κάνανε πίσω.


Θά πεῖτε ποιό εἶναι τό θέμα. Μεῖζον θέμα. Μεῖζον θέμα. Θά τό πῶ τό θέμα τώρα (μήν πέσετε κάτω): Πῶς θά ἀποκαλέσουν τούς ὁμοφυλόφιλους, πῶς θά τούς λένε δηλαδή καί πῶς θά τούς δοῦνε. Καί ἔλεγε ὁ εἰσηγητής: «Θά λέμε: “αὐτοί πού ἔχουν σεξουαλικές ἰδιαιτερότητες”», καί οἱ δύο δικοί μας Ἐπίσκοποι, γνωστότατοι, (δέν θά πῶ τά ὀνόματά τους) συμφωνοῦσαν.


Καί ἄλλοι λέγανε: «Μά τί λέτε; Σοβαρά μιλᾶτε; Αὐτό τό θέμα δέν τό κουβεντιάζουμε», λέγανε.

Στήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἔρχονται θέματα στά ὁποῖα πρόκειται νά θεολογήσουμε. Δέν ὑπάρχει θέμα, γιατί εἶναι σαφέστατα τά πράγματα.


Τό θέμα τῆς ἀρσενοκοιτίας εἶναι στή Γραφή πεντακάθαρο. Ἡ Γραφή τό κρίνει. Λέει: «ὅλοι πᾶνε στήν κόλαση». Τό λέει στή Γραφή: Οἱ ἀρσενοκοῖτες «βασιλείαν οὐρανῶν οὐ κληρονομήσουσι»[1].

Δέν τίθεται θέμα δηλαδή νά τούς δῶ μέ μιά συμπάθεια ἐπειδή εἴμαστε σέ μιά μοντέρνα ἐποχή.

Τί θά πεῖ «σεξουαλικές ἰδιαιτερότητες»;

Καί ἔλεγαν οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες: «Ὄχι, θά πεῖτε τή λέξη». Ἑφτά ὧρες, ἀπ᾽ ὅ,τι κατάλαβα, δέν κατέληξαν πουθενά. Εὔχομαι νά διαλυθοῦν καί νά μήν συνεχίσουν.

Ἄν ἔτσι ἑτοιμάζουν τήν Πανορθόδοξη Σύσκεψη, νά μήν τήν κάνουν ποτέ, Θεέ μου. Μᾶς ἀρκεῖ αὐτό πού ζεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Καί ἡ Ἐκκλησία τί κάνει; Τόσους αἰῶνες δέν ἔγινε Οἰκουμενική Σύνοδος. Ἀπό τόν 8ο αἰώνα, τό 787, δέν ἔγινε Οἰκουμενική Σύνοδος. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει παράδοση; Πῶς δέν ἔχει! Γίνεται Θεολογία, τή δέχεται ὅλη ἡ Ἐκκλησία καί γίνεται παράδοση. Τί εἶναι ἡ Θεολογία τοῦ Παλαμᾶ καί ἄλλα πολύ ὑψηλά θέματα; Εὔχομαι νά μή συνεχίσουν. Νά διαλυθοῦν, νά τά σπάσουν ὅλα καί νά φύγουν καί νά μήν ξαναβρεθοῦν, τό λέω ἔτσι· καί τό λέω γιά τόν λαό μου.

Ἀλλά ὁ λαός πρέπει νά εἶναι ξύπνιος, γιατί ὁ λαός πού τό μαθαίνει πρέπει κάπου νά διαμαρτύρεται γιά τέτοια ὑψηλά θέματα. Τόν τρόπο τῆς διαμαρτυρίας σᾶς τόν ἔχω μάθει. Προσέξτε: Ὄχι φύρδην-μίγδην, εὐκαίρως ἀκαίρως ὁ καθένας νά κάνει ὅ,τι θέλει. Ὁ τρόπος εἶναι συγκεκριμένος, ὅπου εἶναι πολύ ταπεινός ὁ τρόπος καί ἀνίσχυρος φαίνεται, ἀλλά εἶναι πολύ ἐνοχλητικός, σάν τό κουνούπι. Θυμηθεῖτε τόν τρόπο.

Σάν τό κουνούπι. Τό κουνούπι, ξέρετε, ἔρχεται, ξανάρχεται, ξανάρχεται, δέν φεύγει.

Εἶναι συνέχεια ἐκεῖ. Θά λειτουργήσουμε λοιπόν τή μέθοδο τοῦ κουνουπιοῦ, ὄχι ἄλλες μεθόδους, στούς τόπους πού πρέπει καί ὅπως πρέπει. Ὅταν ἀκοῦμε τέτοια πράγματα, ὁ ὀρθόδοξος λαός πρῶτα-πρῶτα θά πιάνει τόν παπά τῆς ἐνορίας του. Τί φταίει ὁ φουκαράς; Νά μάθει ὁ ἄνθρωπος. Ποῦ θά τό πεῖ; Στόν ἐπίσκοπό του, καί ταυτόχρονα πιάνει τόν παπά τῆς ἐνορίας του καί πιάνει καί τόν ἐπίσκοπο τῆς περιοχῆς του. Καί λέει: «Τί μάθαμε Σεβασμιώτατε; Τί θά γίνει; Αὐτοί τί συνέρχονται; Θά δεχθοῦμε τέτοιες ἀποφάσεις;». Τ᾽ ἄκουσε, δέν τ᾽ ἄκουσε, θά εἴμαστε «κουνούπια». Συνέχεια. Σᾶς λέω τή μέθοδο. Χωρίς φασαρία, χωρίς νά κάνουμε σχίσματα, αἱρέσεις, θά εἴμαστε κουνούπια ἐάν ξέρουμε τήν ἀλήθεια.

Καί ἐδῶ τό θέμα εἶναι πολύ χοντρό. Παρακαλῶ, κάπου θά τό βρεῖτε. Ἐγώ τό βρῆκα στά μέσα ἐνημερώσεως, στό Internet τό βρῆκα. Ἔχει βγεῖ ἀνακοινωθέν. Μπορεῖτε νά μελετήσετε καί τή διεργασία πού ἔγινε καί νά πεῖτε: Μά τί ἀκούσαμε τώρα; Ἐκεῖ θά καταλήξουμε; Καί αὐτοί οἱ δύο πού ἐκπροσωποῦν τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πῶς τήν ἐκπροσωποῦν; Ἐμᾶς, μᾶς ἐκπροσωποῦν; Ποιοί εἶναι αὐτοί; Αὐτοί θά μᾶς ἐκπροσωπήσουν; Τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος; Ἐμένα; Ἔ, ὄχι, δέν μέ ἐκπροσωπεῖ. Αὐτό πού λέει εἶναι τραγικό, καί γινόμαστε –ἄς τό πῶ ἔτσι ἀνθρώπινα– καί ρεζίλι στίς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Καί λένε οἱ ἄλλοι: «Μά τί γίνεται, παιδιά, στήν Ἑλλάδα; Αὐτά εἶναι τῆς Ἁγίας Γραφῆς», λέγανε οἱ ἄλλοι. «Ποῦ καταλήξατε;».


Βλέπετε τί σημαίνει «ὑγιαίνουσα διδασκαλία»; Ποῦ μπορεῖ νά χαθεῖ; Ἀλλά εἶναι καί στά χέρια τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πολλά πράγματα. Καί ἐδῶ δέν χρειάζεται πολλή θεολογία. Θέλεις τό παιδί σου νά γίνει ὁμοφυλόφιλος;

Ὄχι. Στέκεσαι καί λές «ὄχι». Πολύ ἁπλό.

Ἐμένα δέν μέ νοιάζει τί ἄκουσα προχθές, ὅτι βγαίνει διάταγμα νόμου σύμφωνα μέ τό ὁποῖο γίνεται πιά ἐπίσημο τό «συμβόλαιο συμβιώσεως». Αὐτό ἤδη γίνεται νόμος αὐτές τίς μέρες. Θά μποροῦν δύο, ἕνας ἄνδρας μέ ἕναν ἄλλο ἄνδρα, νά παίρνουν ἕνα συμβόλαιο συμβιώσεως γιά νά ζοῦν μαζί καί νά ἀποκτήσουν νομικά δικαιώματα, καί μετά νά ἀποκτοῦν καί παιδί, διά υἱοθεσίας φυσικά. Μποροῦμε ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία νά μποῦμε σέ αὐτή τή διαδικασία; Δέν μποροῦμε νά μιλήσουμε γιατί τό κράτος ἔχει αὐτές τίς ἰδέες.

Καμία σχέση μέ Χριστιανισμό, μέ τήν Ὀρθοδοξία. Δέν τίς δέχομαι· τό θεωρῶ τραγικότατο, ἀλλά ἐγώ κάνω τόν ἔλεγχο, τόν ἐσωτερικό ἔλεγχο, αὐτόν πού μᾶς νοιάζει ἐμᾶς πάρα πολύ. Κι ἄν ἐμεῖς δέν ἔχουμε ὑγιαίνουσα διδασκαλία, τότε τό κράτος τί νά κάνει; Τί νά κάνει ἀφοῦ δέν ἔχει κι ἕνα ἀντίβαρο νά ἀκούσει νά ποῦν «ὄχι βρε παιδιά, γιατί τό κάνετε αὐτό τό πράγμα;». Καί δέν πρόκειται νά περάσει ποτέ ὁ λόγος μας ἀφοῦ τό ἀποφάσισαν νά γίνει νόμος, γιά λόγους μοντερνισμοῦ, δημοκρατίας (ψευτοδημοκρατία ἐννοεῖται, ἔτσι;).

Ἐδῶ εἶναι ἡ μεγάλη ἱστορία τώρα. Ποῦ ὑπάρχει ὑγιαίνουσα διδασκαλία; Καί ἐδῶ παρακαλῶ τόν λαό νά εἶναι σέ ἐγρήγορση. Καί νά λειτουργήσει τή μέθοδο τοῦ «κουνουπιάζειν» (ἔφτιαξα ἕνα ρῆμα). Ἀλλά προσέξτε, τό κουνούπι δέν σέ σκοτώνει, δέν σοῦ κάνει κάτι. Εἶναι ὅμως ἐνοχλητικό πάρα πολύ. Ἀλλά προσέξτε, μέ ὑπευθυνότητα γι᾽ αὐτό πού λέτε καί ποῦ τό λέτε. Μέ ἀγάπη καί ταπείνωση, ὄχι νά πάρουμε πάνω καί νά γίνουμε ὅλοι ἐπαναστάτες. Εἴμαστε ἐπαναστάτες, ἀλλά μέ ἕναν ἄλλο τρόπο.


Τό ἔδωσα σάν παράδειγμα, γιατί εἶναι πολύ χοντρό καί εἶναι κορυφαῖο. Τί πιό κορυφαῖο ἀπό ἕνα θέμα μιᾶς μελλούσης νά συνέλθει Πανορθοδόξου, ἀλλά στήν πράξη Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καί ποιά εἶναι ἡ εὐθύνη μας; Πολύ μεγάλη· κι ἐκεῖ δέν θά σταματήσουμε νά μιλᾶμε μέ τίποτε. Δέν ἔχουμε ἄλλο τρόπο. Ἐγώ τώρα πού τό ἔμαθα τό λέω παντοῦ· ὅπου μοῦ τύχει θά τό λέω συνέχεια αὐτό τό πράγμα. Θά τό πῶ καί σ᾽ αὐτούς τούς δυό. Καί θά τό πῶ καί στούς δυό. Θά τό στείλω καί στό Internet, κάπου θά βρῶ τή διεύθυνσή τους. Θά τούς πῶ:

Ἐμένα, τόν ἁπλό παπά, δέν μέ ἐκπροσωπεῖ ἡ φωνή σου. Θά τό κάνω. Αὐτό μπορῶ νά κάνω. Μόνο αὐτό μπορῶ νά κάνω. Θά τό πῶ καί στόν Ἐπίσκοπό μου πού σίγουρα ἔχει σύμφωνη γνώμη, γιατί συμφωνεῖ σέ αὐτά τά πράγματα. Αὐτή εἶναι ἡ δική μας δουλειά. Κάτι ἄλλο δέν μποροῦμε νά κάνουμε: Νά γίνουμε ἐνοχλητικοί λοιπόν, νά καταλάβουν ὅτι δέν ἔχουν ὑπόβαθρο, ὅτι δέν ἔχουν λαό. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι λαός. Τά πάντα στά χέρια τοῦ λαοῦ, γι᾽ αὐτό θέλουμε λαό πού ξέρει καί ζεῖ. Ἄν ὁ λαός εἶναι ἀνερμάτιστος καί δέν ξέρει καί δέν ζεῖ, δέν μπορεῖ νά δώσει τή μάχη του. Ποῦ θά τή δώσει; Θά ἀκούει μιά γνώμη ἀπό ᾽δῶ, μιά γνώμη ἀπό ᾽κεῖ, θά παρασύρεται; Ὁ λαός πρέπει νά εἶναιλαός ὅμως, καί αὐτό μέ ἐνδιαφέρει κατεξοχήν.


Αὐτό περί τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας καί «τοῖς ἀντιλεγομένοις ἐλέγχειν», λέει. Προσέξτε τί λέει: Νά ξέρω γιατί, ἄν ὑπάρχει ἀντίλογος (ἀντιλεγομένοις), «ἐλέγχειν». Θά ποῦν κάποιον ἄλλο λόγο. Νά τό ἐλέγχεις, ὄχι μόνο νά ἐλέγχεις αὐτούς. Ἐμεῖς δέν κάνουμε προσωπική στάση ἀντιπαλότητας μέ τούς ἀνθρώπους· ἔχουμε ἀντίρρηση μέ τίς ἰδέες τους, τίς ἀπόψεις τους, μέ αὐτά πού λένε. Γιά μᾶς ὅλοι εἶναι μελλοντικοί ἅγιοι καί εἶναι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Ἀκόμη καί οἱ ὁμοφυλόφιλοι εἶναι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, εἶναι μελλοντικοί ἅγιοι. Δέν ἔχουμε κάτι προσωπικά μαζί τους. Ἔχουμε μέ τή διαστροφή τους, καί ὅταν ὑπάρχει διαστροφή εἶναι ἀρρώστια καί ἡ ἀρρώστια πρέπει νά γιατρευτεῖ καί μέ νοιάζει νά γιατρευτεῖ. Καί ἐπειδή ἡ ἀρρώστια ὑπάρχει μέσα σέ ἕνα χῶρο, ἀρρωσταίνουν καί ἄλλοι γύρω. Εἶναι ἄρρωστος αὐτός καί ἀρρωσταίνει καί τό περιβάλλον. Ἕνα μῆλο εἶναι σάπιο, ὅλο τό πανέρι θά σαπίσει. Ἀλλά αὐτό μέ νοιάζει ἐμένα.


Δέν ἔχω προσωπική ἀντιπαλότητα μέ κάποιον ἄνθρωπο. Τόν βλέπω πραγματικά σάν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ νά γίνει ἅγιος, καί εἶναι ἡ ἔγνοια μου, ἄν ἐγώ δέν κάνω κάτι σωστά, μπάς καί χάσει τήν εὐκαιρία νά γίνει ἅγιος. Δέν θά τόν βιάσω μέ τό ζόρι, ἀλλά πρέπει νά γίνω ἐνοχλητικός καί νά ἔχω τό «ἀντιλέγειν»· καί ἄς λένε ὅλοι ὅτι εἶναι μοντέρνο πιά καί ὅλοι τό δέχονται. Πέσαμε στό παράδειγμα βλέπετε τώρα, πού εἶναι πάρα πολύ ἔντονο. Ἀντιλέγειν λοιπόν· «ἐλέγχειν τούς ἀντιλέγοντας».


Ἐλέγχουμε, λοιπόν. Προσέξτε: Ὁ ἔλεγχος εἶναι πάνω στίς ἰδέες του. Δέν διαλύω τόν ἄλλον, καί σέ μιά κατάσταση θεραπευτικῆς τί τοῦ λέω; «Ὡραῖα. Ὅταν εἶσαι ἄρρωστος ποῦ πᾶς; Σέ ἕναν γιατρό πᾶς. Αὐτό πού ζεῖς τό ἐλέγχει ἕνας γιατρός; Γιατί εἶσαι ἔτσι, ἔχεις αὐτό τό πάθος; Τό πάθος ἐκφράζεται σωματικῶς» (τώρα σᾶς δίνω παράδειγμα, δηλαδή, λόγου). «Τό πάθος ἐκφράζεται σωματικῶς, αὐτό τό πάθος, ἀλλά οὐσιαστικά μέσα του κρύβονται βαθιά πνευματικά καί ψυχολογικά μεγέθη. Δέν εἶναι πάθος “ἔτσι μοῦ ἦρθε”. Γιατί σοῦ ἦρθε ἐσένα;

Ὑπάρχει λοιπόν κάτι πού εἶναι πάθος καί δέν μπορεῖς νά τό σταματήσεις, γιατί ὑπάρχουν αἴτια βαθιά πνευματικά» (καί πεῖτε του καί ψυχολογικά, νά καταλάβει τή λέξη, παρόλο πού δέν εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια ὁρολογία). «Εἶναι πνευματικά-ψυχολογικά. Τό ἐλέγχεις ἀπό κάπου, πού κάποιος μπορεῖ νά σοῦ πεῖ δυό λόγια;». Καί προσέξτε, λέω τή λέξη «πνευματικά-ψυχολογικά», προσέξτε. Ἄρα τοῦ λές ὅτι τό θέμα εἶναι ψυχολογικό καί πνευματικό. Τό ἐλέγχεις ἀπό ἕνα γιατρό πού ἔχει αὐτή τήν ἰδιότητα; Βάζω καί τά δύο, προσέξτε, μήν πάει σέ ψυχολόγο. Τό βάζω καί στόν πνευματικό τόν χῶρο. Εἶναι καί πνευματικό θέμα. Πρέπει νά ξέρετε τί εἶναι αὐτό, γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, τό Ἅγιο τό Πνεῦμα οὐσιαστικά. Εἶναι καθαρά λόγια, πεντακάθαρα· καί ἐκεῖ νά περάσει ὁ ἔλεγχος ὁ θεραπευτικός. Ἄν δέν θέλει νά ἀκούσει, εἶναι δική του εὐθύνη. Καί προσέξτε: Διττή ἡ θεραπευτική πρόταση. Σωματικό πρῶτα (εἶναι τό πρῶτο) καί μετά εἶναι ψυχολογικό-πνευματικό. Αὐτά δένονται.
[...]

Ποιός ἔχει ὑγιαίνουσα διδασκαλία; Ἡ Ἐκκλησία μας. Ἄρα ὑποτασσόμεθα στήν Ἐκκλησία μας, ἐφόσον ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὑγιαίνουσα διδασκαλία. Τώρα, ἄν οἱ δύο Ἐπίσκοποι αὐτοί πᾶνε στίς περιοχές τους καί λένε αὐτά πού λένε, δέν πρέπει κανείς νά τούς ἀκούσει. Βλέπετε παράδειγμα; Οἱ δύο αὐτοί Ἐπίσκοποι, πού ἐκπροσωποῦν τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, θά πᾶνε στίς Μητροπόλεις τους καί θά λένε τά ἴδια πράγματα. Πρέπει νά μήν τούς ἀκούσει κανείς. Προσέξτε, ἡ ὑπακοή ποῦ εἶναι; Ἡ ὑπακοή εἶναι μόνο στήν ἀλήθεια, ἄνευ ἁμαρτίας. Καί ἄν εἶναι ἁμαρτία; Καί ἄν εἶναι διαστροφή;


Ἄνευ ἁμαρτίας καί αἱρέσεως. Κρατῆστε αὐτά τά δύο. Ὑπακοή ὑπάρχει ἄνευ ἁμαρτίας καί αἱρέσεως, ἄρα καί τό θέμα τῆς ὑπακοῆς δέν εἶναι ἀπόλυτο. Ὑπακοή οὐσιαστικά κάνουμε στήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, καί στούς φορεῖς τῆς Ἐκκλησίας, τούς διακόνους της (τούς ἱερεῖς, τούς κληρικούς, τούς ἐπισκόπους). Ἀλλά προσέξτε: Κρατᾶτε δύο στοιχεῖα στά χέρια σας. Κάντε ὑπακοή ἄνευ ἁμαρτίας καί αἱρέσεως. Ἄν σᾶς πεῖ ὁ πνευματικός σας ἤ ὁ ἐπίσκοπός σας νά κλέψετε, νά πεῖτε μιά αἵρεση, δέν θά τό δεχθεῖτε, θά κάνετε ἀνυπακοή. Εἶναι ἡ στιγμή πού ἔχετε δικαίωμα, ἀκόμη καί ἀπό τόν πνευματικό, νά φύγετε ὁπωσδήποτε. Ἄν σᾶς λέει νά κάνετε ἁμαρτία ἤ αἵρεση, τί πνευματικός εἶναι; Δέν σᾶς ὁδηγεῖ καλά. Καί στόν ἐπίσκοπο νά ἀρνηθεῖτε καί νά τόν καταγγείλετε κιόλας. Στά ἁρμόδια ὄργανα πού πρέπει νά καταγγείλετε, ὄχι ἀπό ᾽δῶ καί ἀπό ᾽κεῖ.

Μάθετε –ἄς τό πῶ ἔτσι, ἄν ἐπιτρέπεται– δημοκρατικά καί τά δικαιώματά σας. Νά ξέρετε πῶς κινούμαστε. Δέν εἴμαστε ἄφωνοι σαλίγκαροι στήν Ὀρθοδοξία. Ἔχουμε λόγο, ἀλλά –προσέξτε– «κουνουπιάζοντας». Κρατῆστε τό ρῆμα μου (δικό μου εἶναι, δέν θά τό βρεῖτε πουθενά). Κουνουπιάζοντας· καί ὅπου χρειαστεῖ θά πᾶτε καί παρακάτω.

[...]
Ἐρώτηση: Ὑπάρχει μιά παράδοση πού λέει: «Ὁ ἱερέας εἶναι σάν τό κάρβουνο. Ὅταν τό ἀγγίξεις, ἄν εἶναι ἀναμμένο θά καεῖς, ὅταν εἶναι σβηστό θά λερωθεῖς. Φοβόμαστε πάρα πολύ νά ἐκφραστοῦμε σέ τέτοια κακῶς κείμενα πού ὑπάρχουν στήν Ἐκκλησία. Καί ἔχουμε ἀκούσει τραγικά πράγματα κατά καιρούς καί φοβόμαστε νά μιλήσουμε. Λίγο νά μᾶς πεῖτε πῶς…

Ἀπάντηση: Τό εἶπα ἤδη καί τό ξαναλέω, τό ξεκαθάρισα καί τό τονίζω: Πρῶτον: ἄν ἔχετε ὁποιαδήποτε παρατήρηση, ὄχι ἀπό ᾽δῶ καί ἀπό ᾽κεῖ. Οὔτε στή γειτονιά, οὔτε στή φίλη σας, οὔτε πουθενά. Στόν ἐπίσκοπο. «Εἰπέ τῇ ἐκκλησίᾳ»[2]. Πρῶτον: Ἔχετε τό δικαίωμα καί τήν ὑποχρέωση. Καί δεύτερον: Ἄν πρόκειται περί αἱρέσεως καί ἁμαρτίας – τί εἶπα; Ἄν διδάσκει αἵρεση καί ἁμαρτία. Καλά, ἄν ἔχεις καί ἄλλες παρατηρήσεις (νά μοῦ πεῖτε «ὁ παπάς στήν ἐνορία μου δέν κάνει ἑσπερινό») νά τό πεῖτε στόν ἐπίσκοπο, ἀλλά τό κέντρο εἶναι αἵρεση καί ἁμαρτία. Βέβαια, ἄν δέν κάνεις ἀκολουθίες, μετά ἄν δέν κάνεις προσευχή βγαίνει καί ἡ ἁμαρτία, ἀλλά…

Πρῶτον: Κρατῆστε ὅτι ἔχετε τό δικαίωμα καί τήν ὑποχρέωση. Ἄν θέλετε νά εἶστε σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί νά θεραπεύεται ἡ Ἐκκλησία χωρίς κουτσομπολιό, χωρίς κουβέντες στήν γειτονιά ἀπό ᾽δῶ καί ἀπό ᾽κεῖ, οὔτε στή φίλη σου, πουθενά, καί ἀκόμη καί στόν ἄνδρα σου νά τό πεῖς θά πάρεις ἄδεια ἀπό τόν πνευματικό σου, ἄν πρέπει νά τό πεῖς στόν ἄνδρα σου. Μπορεῖ νά σκανδαλιστεῖ· ἀκόμη καί σέ τέτοιο σημεῖο. Θά πᾶς στόν ἐπίσκοπο ἤ θά γράψεις γράμμα μέ τηλέφωνο καί ὄνομα. Θά πεῖς «αὐτό καί αὐτό καί αὐτό», καί ἄν δέν τό κάνεις εἶσαι ὑπεύθυνη. Κάνεις ἁμαρτία. Διάβασε τό Κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο, Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία. Ὁ Χριστός τό λέει: «Εἰπέ τῇ ἐκκλησίᾳ», στό πρόσωπο τοῦ ἐπισκόπου. Εἶναι σαφέστατο. Πολύ ὡραῖο αὐτό πού λές, νά μήν ἀκουμπᾶς ἱερέα, εἶναι κάρβουνο. Κι ἐγώ τό σέβομαι καί δέν πρέπει νά κρίνουμε, καί λένε μάλιστα τά κείμενα τῶν ἁγίων ὅτι ἄν δεῖς ἱερέα πού κάνει ἁμαρτία νά τόν καλύψεις, λέει. Ἀλλά νά τόν καλύψεις, νά μήν τό κάνεις στή γειτονιά πρόβλημα. Ἄν εἶναι ἁμαρτωλός καί παρασύρει τούς ἄλλους, τί κάνουμε;


Νά εἶστε σαφεῖς λοιπόν καί εἶναι ὑποχρέωσή σας. Ἀλλά προσέξτε: Στόν ἐπίσκοπο. Κι ἄν εἶναι χοντρό καί δέν γίνεται τίποτε, θά ἐπιμένετε στόν ἐπίσκοπο, καί μετά θά πᾶτε καί παρακάτω. Θά κάνετε ὑπόμνημα στήν Ἱερά Σύνοδο. Θά πεῖτε: «Αὐτά εἶπα στόν Ἐπίσκοπο» (θά γράψετε τίς ἐπιστολές, ἀντίγραφα) «καί δέν μέ ἀκούει. Τί κάνουμε ἐδῶ;». Ἔχει σημασία παρακαλῶ. Νά εἶστε ὑπεύθυνοι μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἄρα καλές οἱ φράσεις «εἶναι κάρβουνο καί μᾶς καίει», ἀρκεῖ νά εἶναι κάρβουνο ὅμως. Οἱ ἱερεῖς εἶναι κάρβουνο πραγματικά. Τί εἶναι οἱ ἱερεῖς; «Ὁ ποιῶν τούς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα, καί τούς λειτουργούς αὐτοῦ πυρός φλόγα»[3]. Εἶναι φωτιά, ἀρκεῖ νά εἶναι φωτιά ὅμως. Πολύ καλή ἡ φράση, ἀλλά ἀρκεῖ νά εἶναι φωτιά.


Μέ καταλάβατε; Ἐπειδή μέ ρωτήσατε τώρα καί σᾶς τά εἶπα, τώρα δεσμευτήκατε· ἐπειδή εἶστε Ὀρθόδοξοι. Ὁτιδήποτε ἔχετε, πουθενά σᾶς εἶπα. Στόν ἐπίσκοπο, καί στόν πνευματικό σας φυσικά. Μή μείνετε στόν πνευματικό ὅμως. Ὁ ἐπίσκοπος εἶναι ὑπεύθυνος γιά νά γιατρευτεῖ κάτι, ὄχι ὁ πνευματικός. Ὁ πνευματικός μπορεῖ νά εἶναι ἀπό ἕνα μακρινό μέρος καί κανονικά ὁ πνευματικός πρέπει νά πεῖ «νά πᾶς στόν ἐπίσκοπο».
[...]


ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1]. Α´ Κορ. 6:9.
[2]. Ματθ. 18:17.
[3]. Πρός Ἐβρ. 1:7.



radiofloga.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 26 Απρ 2015, 14:58 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 22 Νοέμ 2009, 21:16
Δημοσ.: 1282
Thanks:
Thanked:
time στο post
Ἕνα ἐπαίσχυντον Διεθνὲς Ἐκκλησιαστικὸν Συνέδριον

«ΠΡΟΒΑ ΤΖΕΝΕΡΑΛΕ» ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ!

Προλειαίνουν οἱ “Πρίγκηπες” τῆς Ἐκκλησίας τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ παρακαθίση ὁ «Ἑωσφόρος τῆς Ρώμης» εἰς τὴν προετοιμαζομένην Σύνοδον;

Ἡ θλιβερὴ καὶ ἀποκρουστικὴ γιὰ τοὺς ἐνσυνειδήτους Ὀρθοδόξους πιστοὺς προετοιμασία τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου συνεχίζεται μὲ ‘’χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια’’ ἀπὸ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα –ὅπως ἀποκαλύπτεται ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ– στεροῦνται στοιχειώδους ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους, ἀληθοῦς Θεολογικῆς γνώσεως καὶ πνευματικῆς ἐμπειρίας.
Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν θεματολογία τῆς σχεδιαζομένης Συνόδου, ἡ ὁποία φανερώνει τελεία ἄγνοια τοῦ νοήματος καὶ τῆς Θεολογικῆς σημασίας τῶν προηγουμένων Ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἐν γένει κοσμικὸ πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖο ἀντιμετωπίζουν οἱ ἰθύνοντες «ὅλον τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἐκκοσμικεύσεως ἡ πρόσφατη Διεθνὴς Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα τῆς 21ης Ἀπριλίου 2015 ὑπὸ τὴν Αἰγίδα τῆς Κοσμητείας τοῦ Α.Π.Θ. μὲ θέμα «Πρότυπα Θρησκευτικῶν Ἡγετῶν στὸν 21ο αἰώνα Φραγκίσκος ὁ Ἃ΄ Ἐπίσκοπος Ρώμης καὶ Βαρθολομαῖος ὁ Α΄ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης», ἡ ὁποία μᾶς προσέθεσε «λύπην ἐπὶ λύπης», ἀφοῦ, πέραν τοῦ ὅτι ἦταν ὁ ὁρισμὸς τοῦ «δόξαν παρ’ ἀλλήλων λαμβάνοντες», εἰσήγαγε καὶ νέες μεθόδους «μείξεως τῶν ἀμίκτων» μὲ τὸ νὰ θέτη τὸν ἐκπεσόντα καὶ αἱρετικὸν τιτλοφορούμενον Ἐπίσκοπον Ρώμης ἐκ παραλλήλου μὲ τὸν Ὀρθόδοξον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως καί, μάλιστα, νὰ τὸν ἀναφέρη πρῶτον, ὡσὰν νὰ ἔχη ἀποκατασταθῆ ἐκκλησιαστικῶς στὴν Πρωτόθρονη Οἰκουμενική του Καθέδρα!

Ἡ ὅλη θεματολογία τῆς Ἡμερίδος ἦταν σχεδιασμένη ἀπὸ τὰ ἀκαδημαϊκὰ πρόσωπα ποὺ ἔκαμαν τὶς Εἰσηγήσεις, πρόσωπα ταυτισμένα μὲ τὸ συγκρητιστικὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ὑπηρετοῦν μὲ πάθος, γιατί αὐτὸ καὶ μόνο πληρώνεται καί, μάλιστα, ἁδρὰ ἀπὸ τοὺς κρατικοὺς κορβανάδες, ἀφοῦ τὸ Οἰκουμενιστικὸ (γράφε Παγκοσμιοποιημένο) πνεῦμα εἶναι ποὺ ἐξυπηρετεῖ πέρα γιὰ πέρα τοὺς Πολιτικοὺς σχεδιασμοὺς τῆς ἐποχῆς μας γιὰ μιὰ Παγκοσμιοποιημένη Κυβέρνηση μὲ ὑποταγμένα πιόνια τοὺς λαούς.
Ποιὰ σοβαρὴ Θεολογικὴ κριτικὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνη σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν σέβονται πιὰ τίποτα; Δὲν σέβονται τοὺς ἁγίους ποὺ διεκήρυξαν ὅτι ὁ Πάπας εἶναι «ὁ Ἑωσφόρος τῆς Ρώμης», ἁγίους ποὺ προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ τὴν ἀντίθεσή τους στὸν «Ἀντίθεο» Πάπα, καὶ ἰδιαιτέρως ἐκεῖνον τὸν Μέγαν Ἅγιον, Γρηγόριον Παλαμᾶν, ποὺ ὑπερυψώνει ἡ Ἐκκλησία μας μετὰ τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τοὺς Ἀντιπαπικοὺς ἀγῶνες του ἐναντίον τοῦ ἀναβιωτῆ τῆς Ἀρειανικῆς αἱρέσεως Πάπα;

Μίλησαν γιὰ τὴν Χριστοκεντρικότητα τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἀγνοοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Χριστολογία, δηλαδὴ τὸν Ἀληθινὸ Χριστό. Ἀπὸ πότε καὶ μὲ ποιὸν πνευματικὸ τρόπο ἀπέκτησε ὁ Πάπας τὴν γνώση τοῦ Ἀληθινοῦ Χριστοῦ χωρὶς νὰ ὑγιαίνη στὴν Πίστη; Ἀπὸ πότε ὁ Παπισμὸς ποὺ ἐξεδίωξε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν ἀντικατέστησε μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἐπίνοιες καὶ τοὺς βρώμικους σχεδιασμοὺς τοῦ ἑκάστοτε Κονκλαβίου, ἀναδεικνύει πνευματικοὺς ἡγέτες καί, μάλιστα, «Πρότυπα» πνευματικῶν ἡγετῶν;
Σαφῶς, μὲ αὐτὴν τὴν ἐπαίσχυντη Ἡμερίδα ἔκαμαν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ “Πρίγκηπες” μιὰ «πρόβα τζενεράλε» γιὰ τὴν Σύνοδό τους, καὶ δι’ ὅλου ἀπίθανο εἶναι νὰ ἑτοιμάσουν καὶ τὸν «Ἑωσφόρο τῆς Ρώμης» νὰ παρακαθίση στὴ Σύνοδο αὐτή, γιατί ἀκούσθηκε καὶ αὐτὸ τὸ φαιδρὰ ἀνατριχιαστικό, ὅτι δὲν θὰ εἶναι τάχα μιὰ Σύνοδος Οἰκουμενικὴ ἂν ἀπουσιάζη ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης!

Τελικά, ὁ Θεὸς ἔχει μείνει πολὺ πίσω! Δὲν ἔχει τὴν Θεολογικὴ εὐαισθησία τῶν δικῶν μας Ἀκαδημαϊκῶν Θεολόγων γιὰ νὰ φροντίση νὰ ὀργανώση διαλόγους μὲ τοὺς διαβόλους καὶ τοὺς Ἀγγέλους, ὥστε νὰ συμφιλιωθοῦν, ἐπὶ τέλους, οἱ Ἀρχάγγελοι τῶν ἐννέα Ταγμάτων μὲ τὸν ἕνα Ἑωσφόρο! Γι’ αὐτὸ οἱ δικοί μας Τοῦ παραδίδουν μαθήματα. Φραγκῖσκος καὶ Βαρθολομαῖος συμφιλιώθηκαν! Τί παιδεύονταν τόσοι ἅγιοι τόσους αἰῶνες; Κρίμα στὰ γράμματα ποὺ γνώριζαν καὶ στὴν ἁγιότητα ποὺ εἶχαν καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ φθάσουν τὰ Πρότυπα Ἡγετῶν Φραγκίσκου (μὴ ξεχνᾶμε νὰ τὸν γράφουμε πρῶτον, αὐτὸ εἶναι τὸ πολιτικὰ ὀρθὸν) καὶ Βαρθολομαίου!

Εἶχαν ἄραγε ἄδικο μόνο οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ποὺ εἶπαν τὸν Χριστὸ βλάσφημο ἐπειδὴ ἔλεγε ὅτι εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ καὶ οἱ δικοί μας Ἀρχιερεῖς τὸν εἶπαν –‘’εὐγενικά’’, βέβαια, καὶ ὄχι κατὰ πρόσωπον– Θεὸ ποὺ συντηρεῖ τὸ μίσος καὶ τὴν ἔχθρα;

Εὐτυχῶς, ποὺ σὲ κάθε κρίσιμη στιγμὴ πολιτικῆς παρακμῆς, ὅπως τότε «τῷ καιρῶ ἐκείνῳ» ἔτσι καὶ σήμερα, βρίσκονται πάντοτε οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ τὸ Συνέδριον ὅλον καὶ σώζουν τὴν πολιτικὴ παρτίδα!
Σὰ δὲ ντρεπόμαστε!

Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
Πρωτοπρεσβύτερος

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» 24 Ἀπριλίου 2015


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Ιούλ 2015, 20:05 
Διαχειριστές
Διαχειριστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 14 Απρ 2009, 19:21
Δημοσ.: 3841
Thanks:
Thanked:
time στο post
Στον αέρα η Πανορθόδοξη

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στον αέρα είναι πλέον η Πανορθόδοξη, μετά την απόφαση του Πατριαρχείου Αντιοχείας να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, για λόγους «εισπήδησης» στην περιοχή της Αραβίας και συγκεκριμένα του Κατάρ, την οποία θεωρεί γεωγραφικό έδαφος της κανονικής του δικαιοδοσίας. Στο Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αντιοχείας τονίζεται:

1- Η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι μέχρι νεωτέρας αποφάσεως και έως ότου υπάρξει συμφωνία επί του προκύψαντος ζητήματος.
2- Η οποιαδήποτε απόφασις επιλύσεως του θέματος θα πρέπει να εδράζεται στη συμφωνία που επετεύχθη στην Αθήνα το 2013.
3- Το Πατριαρχείο Αντιοχείας επιμένει στον σεβασμό της αρχής της ομοφωνίας σε όλες τις πανορθόδοξες συναντήσεις, τόσο ως προς τη συμμετοχή και παρουσία όλων των αδελφών Ορθοδόξων Εκκλησιών, όσον και στις αποφάσεις.
4- Η απόφαση της Συνόδου του Πατριαρχείου Αντιοχείας έχει άμεση ισχύ και πλέον δεν είναι δυνατή η συμμετοχή κληρικών του σε εκκλησιαστικές και λειτουργικές συνάξεις, στις οποίες προεδρεύει ή συμμετέχουν κληρικοί του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Από το τρίτο και τέταρτο σημείο της απόφασης τεκμαίρεται ότι το Πατριαρχείο Αντιοχείας σταματά να συμμετέχει στις εργασίες προετοιμασίας της Πανορθοδόξου και βεβαίως στην ίδια την Πανορθόδοξο, κάτι που αποκλείει την πραγματοποίηση της, αφού απαιτείται η συμμετοχή και των δεκατεσσάρων Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών...
Δύο προβλήματα έχει να επιλύσει πλέον το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να πραγματοποιηθεί η Πανορθόδοξη και αυτά πέραν των θεμάτων της Ημερησίας Διατάξεως, για τα οποία έχει δεχθεί έντονη κριτική. Το δεύτερο είναι αυτό της ολιγάριθμης σε ποίμνιο Αυτοκέφαλης Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας, της οποίας ακόμη το Φανάρι δεν έχει αναγνωρίσει τον Προκαθήμενο. Και αυτού η τυχόν απουσία προκαλεί πρόβλημα στην πραγματοποίηση της Πανορθοδόξου.
Τα δύο αυτά προβλήματα και οι δυσκολίες που προέκυψαν για την Πανορθόδοξη συζητήθηκαν στη σημερινή συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου με τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, υπεύθυνο για τις εξωτερικές σχέσεις του Πατριαρχείου της Μόσχας. Στη συνάντηση συζητήθηκε και η εκ μέρους της Ρωσικής Εκκλησίας διοργάνωση εορταστικών εκδηλώσεων στο Άγιον Όρος το 2016, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 1000 χρόνων από την εκεί παρουσία Ρώσων μοναχών. Για τις εκδηλώσεις το Πατριαρχείο της Μόσχας φιλοξένησε τον περασμένο μήνα στη Ρωσική πρωτεύουσα αγιορειτική αντιπροσωπεία αποτελούμενη από ιερομονάχους των μονών Μεγίστης Λαύρας, Ιβήρων, Εσφιγμένου και Ρωσικού. Οι εκδηλώσεις προβλέπονται εντυπωσιακές και σ’ αυτές θα συμμετάσχει και η Ρωσική κυβέρνηση. Όλα αυτά ανησυχούν το Φανάρι, αλλά δεν έχει και μεγάλα περιθώρια ελιγμών. Στις σχέσεις Φαναρίου – Μόσχας, χωρίς να θίγονται, παραμένουν σε εκκρεμότητα, τα ζητήματα της Εσθονίας και της Ουκρανίας. Τώρα προστέθηκε και το ζήτημα της Πανορθόδοξης, η τυχόν ματαίωση της οποίας μάλλον ευχαριστεί τη Μόσχα...

Η διένεξη μεταξύ των Πατριαρχείων Αντιοχείας και Ιεροσολύμων άρχισε με τη χειροτονία εκ μέρους του δευτέρου Αρχιεπισκόπου στο Κατάρ, με τον εμίρη του οποίου διατηρεί άριστες σχέσεις ο Πατριάρχης κ. Θεόφιλος. Η ενέργεια ήταν casus belli για την Αντιόχεια, που διέκοψε τότε την εκκλησιαστική επικοινωνία. Το 2013 έλαβε χώρα σύσκεψη στην Αθήνα, με τη συμμετοχή εκπροσώπων των δύο Πατριαρχείων, του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών. Σ’ αυτήν επετεύχθη συμφωνία, αλλά τα Ιεροσόλυμα δεν την εφάρμοσαν έως τώρα, όπως τα κατηγορεί η Αντιόχεια.

Το Βατικανό επιχαίρει για τα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Η ρωμαιοκαθολική ιστοσελίδα «Riposte catholique» περιγράφει τη διένεξη των Πατριαρχείων Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, σημειώνει πως είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει ενότητα των Ρ/Καθολικών με τους Ορθοδόξους, που είναι βαθιά διχασμένοι και προσθέτει το πόσο είναι ελαττωματική η Εκκλησία όταν δεν διαθέτει μια κεντρική εκκλησιαστική εξουσία, τύπου Πάπα...-


http://aktines.blogspot.gr/2015/07/blog-post_85.html

_________________
''...δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις''\n


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 08 Ιούλ 2015, 00:16 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 19 Δεκ 2011, 17:32
Δημοσ.: 866
Thanks:
Thanked:
time στο post
Είναι αντιληπτό οτι η παναίρεση του Οικουμενισμού δεν τους νοιάζει... (ούτε αυτούς ούτε τους άλλους...!!! Γιαυτό συλλειτουργούσαν σαν να μην τρέχει τίποτα με τον Βαρθολομαίο την "Κυριακή της Ορθοδοξίας" (τρομάρα τους)...
Άλλα θέματα τους νοιάζουν (όπως η κυριαρχία τους στον τόπο τους εκκλησιαστικά), όμως η σχισματοαίρεση με την οποία είναι σε κοινωνία τόσα χρόνια...ΔΕΝ τους νοιάζει καθόλου...!!! Ούτε ο Νεοημερολογιτισμός-Οικουμενισμός, ούτε τα Παγκόσμια Συμβούλεια Εκκλησιών ούτε ΤΙΠΟΤΑ...!!! Το "Ορθόδοξο Αισθητήριό" τους είναι θα λέγαμε "καυτηριασμένο...!!!
Τα προσπερνάνε "αδιάφορα" σαν να μην υπάρχουν όλα αυτά...

Αυτή είναι η (δήθεν) "Ορθοδοξία" του σήμερα (παγκοσμίως)... (ΔΕΝ είναι ορθοδοξία αυτό το πράγμα, λυπάμαι)...
Αλοίμονο στον κοσμάκη που βρίσκεται σε κοινωνία και μέσα στον μολυσμό και την σχισματο-αίρεση είτε έμμεσα είτε άμεσα...!!!
Αλοίμονο στον κοσμάκη που βρίσκεται μέσα στην Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος έμμεσα ή άμεσα (δηλαδή είτε σε σχίσμα είτε σε αίρεση)...!!!
Αλοίμονο στους ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΣ και στους ΦΡΑΓΚΕΜΕΝΟΥΣ...
Αλοίμονο σε αυτούς που τόλμησαν να ανατρέψουν γραπτές και άγραφες παραδόσεις της ορθοδοξίας...
Αλοίμονο...

_________________
«Όσο κι αν είναι λίγοι αυτοί όπου διατηρούν την ευσέβεια, αυτοί είναι η Εκκλησία» (Αγ.Νικηφόρος)\n\n«Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν.» (Λουκ.ιβʼ32)


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 28 Φεβ 2016, 20:19 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12035
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post





_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσειςΠριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 28 Φεβ 2016, 20:27 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 27 Δεκ 2014, 22:20
Δημοσ.: 785
Thanks:
Thanked:
time στο post
Πρωτοπρ. Βασίλειος Βολουδάκης, Κωνσταντινούπολη: «Φανάρι» ή «Λυχνία»;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: «ΦΑΝΑΡΙ» Ἤ «ΛΥΧΝΙΑ»;

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Ε. Βολουδάκη
Προισταμένου του Ι. Ν.Αγ. Νικολάου Πευκακίων Αθηνών
Ἀπουσιάζει ἡ ἑνιαία Στρατηγικὴ ἀπὸ τὸν Ἀντιοικουμενιστικὸν Ἀγῶνα!
«Ἔξωθεν μάχαι»: Οἱ Πατριαρχικοὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἐφαρμόζουν τὴ ‘’συνταγὴ’’ ποὺ ὁδήγησε τὴν Βασιλεύουσα στὴν Πτώση της!
«Ἔσωθεν φόβοι»: Ποῦ καὶ πῶς ὁδηγεῖται ὁ Ἀντιοικουμενιστικὸς Ἀγών;


Εικόνα
Με ψυχική συνοχή επιθυμώ να γράψω για άλλη μια φορά περί της σχεδιαζομένης «Πανορθοδόξου Συνόδου», η οποία έχει αποτελέσει την έμμονη ιδέα του «Φαναρίου» εδώ και εκατό, περίπου, χρόνια(!) και ετοιμάζεται, τελικά, να συγκληθή στα …πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου(!), χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον των διοργανωτών της για τα σαλευόμενα θεμέλια της Οικουμένης και τα ψυχικά κατάγματα της ανθρωπότητος, που έχουν προέλθει κυρίως από την Παπική διαστροφή του Χριστιανισμού και την Προτεσταντική μετάλλαξη αυτής της διαστροφής σε Παγκόσμια αθεία, που κυβερνά σήμερα τον κόσμον άπαντα!
Αδιαφορούντες για τις κραυγές ικεσίας ενός Μεγάλου αγίου, Ομολογητού και Μάρτυρος του αιώνος μας, του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς αλλά και πλειάδος αγίων ανδρών της εποχής μας να ματαιώσουν την ματαιοδοξία τους και να παύσουν να ετοιμάζουν Μεγάλη Σύνοδο, που θα διαιρέση ακόμη περισσότερο το Ορθόδοξο Πλήρωμα, οι του «Φαναρίου» άνθρωποι, χωρίς φόβο Θεού και εντροπής ανθρώπων, εξωθούν το Ιστορικό Πατριαρχείο στον εξευ-τελισμό του, με βέβαιο αποτέλεσμα τον διασυρμό της Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Πίστεως.
Αισθάνομαι, λοιπόν, υποχρέωσή μου, να προσθέσω και την δική μου ισχνή και ασθενική φωνή στις κραυγές των πολλών Πιστών ανθρώπων ως Κληρικός και Ποιμήν αλλά και ως επί 40 και πλέον χρόνια στενός συνεργάτης του μακαριστού και αγίου Πατρός μας, Αρχιμ. Μάρκου Μανώλη, και συμμέτοχος της Ποιμαντικής φροντίδος του «Ορθοδόξου Τύπου» και των πολυποικίλων αγώνων του.
Προσωπικά παρακαλώ τον Θεό μας και εύχομαι να μην συγκληθή ποτέ η Σύνοδος αυτή (βαθειά μέσα μου, μάλιστα, έχω και την βεβαιότητα ότι δεν θα επιτρέψη ο Θεός να συγκληθή) διότι –όπως προέγραψα– κανένα, μα ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ όφελος δεν πρόκειται να προκύψη, αλλά μόνο διαι-ρέσεις και Σχίσματα, εφ’ όσον απουσιάζουν παντελώς από τους διοργανωτάς τα πνευματικά Κριτήρια αλλά και το Θεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται από μια Σύνοδο της Ορθοδοξίας στους ιδιαιτέρως κρίσιμους καιρούς πουδιέρχεται το Γένος των ανθρώπων.
Είναι προφανής –εκτός των πολλών άλλων– η μεγά-λη εγγύτητα που έχουν οι συντονιστές και πρωτοστάτες της Συνόδου Επίσκοποι στην φιλοσοφία και στον κοσμικό στοχασμό, παρά στην Θεολογία. Αυτό μαρτυρούν η Αριστοτελική παρουσίαση της Θεολογίας του Προσώπου και η συνεχής πρόσκληση ετεροκλήτων ανθρώπων (ετεροδόξων και αλλοθρήσκων) σε συμπροσευχές και συνεργασία με τους Ορθοδόξους, σαν να απορρέη η ηθική, η συνεργασία και η καθημερινή πρακτική της Ορθοδοξίας από τις κοινωνικές συνθήκες και τον αλτρουισμό και όχι από την Δογματική η σαν να έπαυσε να ισχύη στις μέρες μας το αλάθητο πρόσταγμα του Θεού διά του Αγ. Αποστόλου Παύλου: «φθείρουσιν ήθη χρηστά, ομιλίαι κακαί»!
Το πιο επικίνδυνο, όμως, χαρακτηριστικό αυτής της Συνόδου, εκτός της απολύτου εκκοσμικεύσεως των συντελεστών της και των περισσοτέρων Τοπικών Εκκλησιών της Ευρώπης (και των περιοχών, οι οποίες τη κακίστη ανοχή της Οικουμενικής Ορθοδοξίας –ιδιαιτέρως δε της Εκκλησίας της Ελλάδος, λόγω της αδιακρισίας του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδο-πούλου– περιήλθαν στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κων-σταντινουπόλεως), είναι η παθητική στάση των Εκκλησιών αυτών και η παραίτηση των Μητροπολιτών τους από τις Κανονικές δικαιοδοσίες τους , τις οποίες ουσιαστικά έχουν εκχωρήσει στον Οικουμενικώς Πρώτον(!) διά τον φόβον της καρατομήσεώς τους!
Είχα γράψει και πριν από 34 χρόνια για τη Σύνοδο αυτή, το έτος 1982, στα φύλλα 517 και 518 του « Ορθοδόξου Τύπου» με τίτλο: «Η σχεδιαζομένη Μεγάλη Σύνοδος, Σκέψεις, Ανησυχίαι, φόβοι». Συμπλήρωνε τότε η προετοι-μασία της 59 χρόνια από το «Πανορθόδοξο Συνέδριο της Κωνσταντινουπόλεως του 1923. Στο άρθρο μου εκείνο είχα διά μακρών αναφερθεί στην περίεργη Εκκλησιολογία του Μητροπολίτου Τρανουπόλεως Δαμασκηνού (μετέπειτα Μητροπολίτου Ελβετίας), ο οποίος αμφισβητούσε ότι η Ορθοδοξία είναι η Μία και Μόνη Εκκλησία αλλά και εισηγείτο περί τροποποιήσεως η μάλλον περί καταργήσεως της νηστείας! ΄Όσο γνωρίζω, η ίδια θεματολογία θα υπερισχύση και σήμερα, παρά τα ‘’φτιασίδια’’ που έχουν προσθέσει σαν καμουφλάζ.
Τότε, στο φύλλο 517, κατά την ανεπανάληπτη δημοσιογραφική του χάρη, ο μακαριστός π. Μάρκος Μανώλης δημοσίευσε δίπλα ακριβώς στο άρθρο μου, στην πρώτη σελίδα, την φωτογραφία της Αποδείξεως Πληρωμής των εισφορών του Πατριάρχου Αθηναγόρου (με το κοσμικό του όνομα Αριστοκλής Σπύρου) για την λήψη του 30ου Μασωνικού βαθμού , στις 25-5-1940, όταν, δηλαδή, ήταν ήδη Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής!
Το 1948 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αφού είχε εν τω μεταξύ λάβει και τον 33ο Μασωνικό βαθμό! Η απόδειξη Πληρωμής είναι αναλυτική: Εισφοραί μέχρι 1940: 60 οστρ. (οστρ.= άγνωστη χρηματική αξία, συνθηματική των Μασώνων), Δικαίωμα μυήσεως από τον 28ο στον 30ο βαθμό οστρ. 500, Δίπλωμα 30ου βαθμού οστρ. 200, Τυπικά 30ου βαθμού οστρ. 70. Σύνολον:830 οστρ.!
Εάν αυτά, λοιπόν, εγίνοντο το 1940 και το 1948, πολύ περισσότερο συμβαίνουν και σήμερα που το κακό έχει υπερκορυφωθεί και, μάλιστα, σε ανθρώπους που εκθειάζουν τον Αθηναγόρα και διαδηλώνουν urbi et orbi ότι ακολουθούν πιστά τα βήματά του, ωσάν η φράση αυτή να ήταν –όπως και είναι– το πιο αξιόπιστο διαπιστευτήριο μασωνικής υπακοής και αφοσιώ-σεως! Και οι μεν Οικουμενισταί ταύτα εποίησαν και ποιούν. Όμως, και στη φάλαγγα των Αντιοικουμενιστών και Ανθενωτικών τα πράγματα δεν βρίσκονται σε κατάσταση που προοιωνίζει αγώνα πνευματικής ποιότητος αναλόγου του παρελθόντος.
Τον πνευματικό μας ορίζοντα δυσχεραίνει κυρίως η σημερινή έλλειψη Θεολογικής αυθεντίας, η οποία υπήρχε και κυριαρχούσε έως προ ολίγου κατά την τελευταία 40ετία. Μετά την κοίμηση των τελευταίων Πατέρων μας, οι οποίοι σε κρίσιμες στιγμές όρθωναν αυθεντικό Θεολογικό λόγο, έχουμε μείνει ορφανοί, «εν απορία και σάλω περί των μελλόντων γενέσθαι» εις την Ορθόδοξη Οίκουμένη.
Βεβαίως υπάρχουν και σήμερα άγιοι, αλλά είναι κρυμμένοι. Δεν εμφανίζονται, δεν εκφράζονται δημόσια, δεν δίδουν το στίγμα της Ορθοδόξου αυθεντικής Θεολογικής μαρτυρίας, δεν απευθύνουν λόγον Θεού «ζώντα και ενεργή και τομώτερον υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενον άχρι μερισμού ψυχής και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και κριτικόν ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας» (Εβρ. 4,12). Έχει κανείς την εντύπωση ότι ζούμε σήμερα αυτό που περιγράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει»!
Με την ουσιώδη διαφορά, που συνάμα αποκαλύπτει την τραγική κατάστασή μας. Την διαπίστωση σήμερα δεν την κάνει ένας θεοφόρος ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αλλά εμείς! Δημοσιεύεται καθημερινά ενα ακατάσχετο πλήθος θεολογικών επιχειρη-μάτων, άλλοτε ορθών, άλλοτε αθεολογήτων η αδιακρίτων, άλλοτε επικινδύνων και αυτοαναιρουμένων, πολλές φορές περιττών και χιλιοειπωμένων και ατελε-σφόρων, διότι προσφέρονται σε ‘’κατεβατά’’, σαν Τηλεφωνικός Κατάλογος, ξύλινος λόγος, άσχετος με τη ζωή, χωρίς σύνθεση, ταύτιση και συσχετισμό με την σημερινή πραγματικότητα. Παρουσιάζεται η Δογματική μας Θεολογία και κατοχυρώνεται σαν να πρόκειται για μια θεωρία άσχετη από την προσωπική ζωή των ανθρώπων. Αμφιβάλλω αν πολλοί από τους Ανθενωτικούς μαχητάς γνωρίζουν τις συνέπειες που έχει η Χριστολογία στην ανθρωπολογία τους!
Παρά ταύτα, δημοσιεύεται συχνά και πολύς θεολογικός λόγος, πόνος πνευματικός πολλών αγωνιστών Πατέρων εν όψει της Μ. Συνόδου προτάσεις,
αιτήματα, αιτιάσεις, αγανάκτηση και αποδοκιμασίες εναντίον των νεωτεριστών Αρχιερέων, των Πατριαρχικών και άλλων Κληρικών ανωτέρων βαθμίδων, οι οποίοι, όμως, δεν φαίνονται να συγκινούνται. Αδιαφορούν για την αγωνία των πιστών παιδιών της Εκκλησίας, τους θεωρούν αναξίους απαντήσεως, διαλόγου και προσοχής. Ενδιαφέρονται να συζητούν μόνο με αιρετικούς και αλλοθρήσκους, αφού πλέον απέκτησαν περισσότερη οικειότητα και συγγένεια με εκείνους. Στην πρόσφατη επίσκεψη στην Κούβα του Πάπα Φραγκίσκου, ο Πατριάρχης μας ενδιαφέρθηκε να προστατεύση το Βατικανό(!) και συνέστησε στον Πάπα να προσέξη για να μην πέση θύμα των επιδιώξεων και φιλοδοξιών της Μόσχας!
Ετσι, δεν αποκλείεται να επιφυλλάσσουν και μία ‘’έκπληξη’’ στην Εκκλησία της Ελλάδος και, κατά συνέπεια, στην Πατρίδα μας: Να θέσουν εντελώς αιφνιδιαστικά οι Πατριαρχικοί εκεί στη Σύνοδο θέμα επανυπα-γωγής των λεγομένων «Νέων Χωρών», δηλαδή ολοκλήρου της Βορείου Ελλάδος στην Εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως(!), ολοκληρώνοντας τα σχέδια Αμερικής και Τουρκίας για τον κατακερματισμό της Πατρίδος μας! Οι μέχρι σήμερα Πατριαρχικές Περιοδείες, οι κινήσεις, τα γραπτά και τα προφορικά του Πατριαρχείου περί του θέματος αυτού δεν μας αφήνουν περιθώρια να θεωρούμε τη σκέψη μας αυτή ως καχυποψία! Μέσα σε αυτό το γενικό κλίμα, όσοι μαθητεύσαμε κοντά σε Ομολογητάς αγίους Πατέρας και κληρονομήσαμε αυτή την μέριμνα της Αληθείας, καίτοι παντελώς ανάξιοι, απορούμε πως είναι δυνατόν να αρθρωθή λόγος ικανός να ενώση όλους όσοι αντιτίθενται στις καινοτομίες των νεωτεριστών, που ασκούν την Πανορθόδοξη Εκκλησιαστική Διοίκηση;
Η Παράταξη των «Ανθενωτικών» φαίνεται κατακερματισμένη και αλληλοεξοντουμένη, λόγω μικροτήτων που έχουν αναγορευθεί σε μείζονα πνευματικά και σωτηριολογικά θέματα. Πολλές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι ο αντιοικουμενιστικός αγώνας στις μέρες μας δεν γίνεται για να επικρατήση το Πνεύμα των Αγίων Πατέρων μας στη ζωή της Εκκλησίας, αλλά με σκοπό να επιτευχθούν οι κατάλληλοι συσχετισμοί που θα καθορίσουν το ποια θρησκευτική Ομάδα θα επιβάλλη τη δική της θεολογική ορατότητα στο σύνολο των Ορθοδόξων, στηριζομένη στον αριθμό των Θρησκευτικών Σωματείων και Συλλόγων που την ακολουθούν.
Όταν δε οι ομάδες έχουν στις τάξεις τους και "γνωστά ονόματα", τότε οι ελπίδες επικρατήσεως είναι πολλές. Το παράδοξο είναι ότι κανένα πρόσωπο από αυτά που διεκδικούν σήμερα την αυθεντικότητα της εκφράσεως του αντιοικουμενιστικού αγώνος δεν είχε ποτέ πλησιάσει για συνεργασία τον επί 40 χρόνια αυθεντικό εκφραστή του εκκλησιαστικού φρονήματος και αρχιστράτηγο του πολέμου κατά της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού π. Επιφάνιον Θεοδωρόπουλον, κάποιοι, μάλιστα, τον ειρωνεύοντο και εξακολουθούν και σήμερα να τον υποτιμούν «εν τω κρυπτώ», ενώ «εν τω φανερώ» τον επικαλούνται!
Ωστόσο, όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους, ο π. Επιφάνιος, με την πολύπλευρη σοφία του και την αυθεντική του γνώση ήταν εκείνος που συντόνιζε τα πάντα και ο π. Μάρκος Μανώλης με την θεολογική του πληρότητα, την διορατικότητα και με το χάρισμα της κατά Θεόν δημοσιο-γραφικής του αυθεντίας παρουσίαζε στο παγκόσμιο Ορθόδοξο πλήρωμα την ανόθευτη Ορθοδοξία σε όλα τα ζητήματα και επίπεδα, μέσω του «Ορθοδόξου Τύπου». Μια ευλογημένη ομάδα με ευσέβεια, με γνώση θεολογική, με ψυχή, με φλόγα Θεού, με ταπείνωση, κινητοποιούσε ολόκληρη την Ελλάδα: π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, π. Μάρκος Μανώλης, π. Σπυριδων Μπιλάλης, π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, οι Καθηγηταί Κων/νος Μουρατίδης και Ανδρέας Θεοδώρου, ο φλογερός π. Αυγουστίνος Καντιώτης, ο Φώτιος Κόντογλου, ο κ.Αθανάσιος Σακαρέλλος με πολλά ψευδώνυμα (Κεδρηνός, Αθωνίτης, Λατρηνός κ.α.) και ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, η ηγετική ομάδα και ακολουθούσε ένα πλήθος εν Χριστώ μαθητών και φοιτητών τους.
Με πίστη και εμπιστοσύνη ότι η πορεία είναι αταλάντευτη. Παρακολουθούσαμε από κοντά πως ένας καθηγητής της περιωπής του μακαριστού Διδασκάλου μας Κων/νου Μουρατίδου έσβηνε χωρίς συζήτηση φράσεις ολόκληρες από τα κείμενά του(!), όταν ο π. Επιφάνιος, ερωτώμενος από τον καθηγητή, εξέφραζε την άποψή του, χωρίς, βεβαίως, την παραμικρή διάθεση να διορθώση η να αντικρούση τα γραφέντα. Στην ένσταση του π. Επιφανίου να μην απαλείφη φράσεις του, ο Μουρατίδης απαντούσε: «Όχι π. Επιφάνιε! δεν έχουν σημασία και προτεραιότητα τα γραπτά μου, εσείς ο,τι ειπήτε είναι λόγος Θεού, διδάσκομαι»!
Είναι ιστορικές οι Θεολογικές συγκρούσεις του αντιοικουμενιστού Ανδρέα Θεοδώρου με τον άντιφρονούντα κ. Ευαγ. Θεοδώρου, με κονίστρα τον «Ορθόδοξον Τύπον». Πίσω από αυτήν την ευλογημένη και "μάχιμη" ομάδα υπήρχε η υποστήριξη των πνευματικών στύλων της εποχής μας, των μακαριστών Πατέρων μας Φιλοθέου Ζερβάκου, Γερβασίου Παρασκευοπούλου, Σίμωνος Αρβανίτη, αγίου Πορφυρίου Μπαιρακτάρη, Ιακώβου Τσαλίκη, αγίου Παισίου του Αγιορείτου, Γερασίμου Μικραγιαννανίτου και πολλών άλλων φανερών και αφανών Πατέρων μας.
Μια υποστήριξη με την προσευχή τους αλλά και με την συγκατάθεσή τους στην Θεολογία που διετύπωναν οι λογιώτεροί τους ομολογητές. Στην πρώτη γραμμή του αγώνος εμφανίζοντο οι καθηγηταί Κων/νος Μουρατίδης, Θεόκλητος Διονυσιάτης και Ανδρέας Θεοδώρου. Αυτοί έγραψαν τα περισσότερα κείμενα, πίσω τους, όμως, κρύβονταν το «βαρύ πυροβολικό»!... Όλη αυτή η τότε πνευματική ατμόσφαιρα, η ομοφωνία και η συμφωνία όλων στην ενιαία στρατηγική που υπήρχε (γιατί αναγνώριζαν όλοι την λογική, την αυθεντική και αποτελεσματική Θεολογική συλλογιστική), έχει λείψει σε όλους εμάς που ζήσαμε από κοντά, σαν μαθητές και απλοί στρατιώτες, δίπλα σ’ αυτούς τους φοβερούς πολιορκητικούς κριούς της παναιρετικής πλάνης του Οικουμενισμού. Ιδιαιτέρως μετά την Κοίμηση του π. Μάρκου Μανώλη, η κατάσταση έχει γίνει δραματική! Διαπιστώνουμε με πολλή θλίψη ότι σήμερα έχουν διαμορφωθεί εκκλησιαστικές "φατρίες", οι οποίες, αντί να ελέγξουν την προσωπική τους δια-δρομή και το βεληνεκές της πνευματικής τουςορατότητος, σπιλώνουν πρόσωπα παλαιοτέρων τους αγωνιστών, με προσχήματα που είναι τόσο σαθρά ώστε αφήνουν να φανή καθαρά η εμπάθεια!
Όμως το πρόβλημα δεν είναι η εμπάθεια, η οποία αφορά σ’ εκείνους που την έχουν, αλλά η πολυποίκιλη ορατότητα που αφαιρεί από τον αγώνα την ενιαία και αποτελεσματική του στρατηγική! Αυτή η "ποικιλία" της θεολογικής ορατότητος, ευνοεί, βεβαίως, τους νεωτεριστάς, οι οποίοι επιχαίρουν με τις διαιρέσεις των Παραδοσιακών Πιστών και έχουν μεγαλυτέρα άνεση να καταρτίζουν τα φαινομενικώς θεολογικά τους σχέδια, αλλά κατ΄ ουσίαν να εφαρμόζουν τα σχέδια των Πολιτικών αφεντικών τους, που έχουν γίνει και τα αφεντικά της Εκκλησίας!
Κλείνοντας αυτό το εισαγωγικό άρθρο, δεν θα ήθελα να αφήσω μετέωρες κάποιες από τις επισημάνσεις μου, πχ. ότι «γράφονται κείμενα άλλοτε αθεολόγητα η αδιάκριτα, άλλοτε επικίνδυνα και αυτοαναιρούμενα» και γι’ αυτό θέτω μερικά ερωτήματα προς τους αναγνώστες μας και, αν ο Θεός και οι άνθρωποι επιτρέψουν, θα τοποθετηθώ προσεχώς επ’ αυτών.
α) Έχουμε ξεκαθαρίσει πότε και από που άρχισε και από που κατευθύνεται ο Οικουμενισμός;
β) Έχουμε γνώση τι είναι Οικουμενική Σύνοδος και σε τι διαφέρει από τις Συνόδους με Οικουμενικό κύρος;
γ) Είναι δυνατή η αύξηση του αριθμού των Οικουμενικών Συνόδων και αν ήταν, είναι ποιμαντικώς ωφέλιμη μια αύξηση του αριθμού τους; δ) Είναι λογικό να ζητούμε από την καρδιά του Οικουμενισμού, το Φανάρι, να καταδικάση τον Οικουμενισμό στην σχεδιαζομένη Σύνοδο; ε) Έχουν ανάγκη αναγνωρίσεως αι Σύνοδοι του Μ. Φωτίου και του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά; Πέρα από τα ανωτέρω ερωτήματα τίθεται το υπέρ παν ερώτημα το οποίο και θα έπρεπε να αποτελή ΤΟ ΘΕΜΑ μιάς πράγματι ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ: Λειτουργεί άραγε η Αρχιερωσύνη ως «τύπος Χριστού» όταν ο Επίσκοπος, γίνεται ‘’αφεντικό’’ των Ιερέων; Όχι βέβαια! Τι να ειπούμε τότε για μια Σύνοδο, στην οποία θα δεσπόζη μόνο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αφού οι νεωτεριστές θεολόγοι του έχουν κατασκευάσει μία "εκκλησιολογία" σύμμορφη με τις επιδιώξεις και τις εντολές των πολιτικών, που έχουν συμφέρον να είναι ο Πατριάρχης το ‘’αφεντικό’’ όλης της Ορθοδοξίας, ώστε μέσω αυτού να την ελέγχουν;
Η Εκκλησία μας κατά την δισχιλιετή ιστορία Της δεν υπέκυψε σε αιρετικούς και τυράνους Αυτοκράτορες, που ήθελαν και επεδίωξαν να πνίξουν την Φωνή Της, έχοντες, μάλιστα, τηνΑΠΟΛΥΤΗ εξουσία να το επιτύχουν και θα υποταχθή τώρα στο Στρατηγείο των Ηνωμένων Πολιτειών,το Φανάρι, επειδή το επιχειρούν οι Πατριαρχικοί;
Ο Θεός να μην επιτρέψη να συγκληθή αυτή η Σύνοδος !
«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» 26-2-2016
Από Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον egolpion.com

http://aktines.blogspot.gr/2016/02/blog-post_874.html


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Μαρ 2016, 21:30 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12035
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post
Μολδαβία: "Η απολογία της διακοπής του μνημόσυνου στη Θεία Λειτουργία και σε όλες τις άλλες ακολουθίες της Εκκλησίας.."
".. του τοπικού Επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδίμηρο, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου"



Τις 20 Φεβρουαρίου 2016, στην επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Η δήλωση της κανονικής ανυπακοής» [1], το οποίο αποτελεί απάντηση στη δήλωση, που απεύθυναν στον Σεβασμιώτατο Βλαδίμηρο οι κάτωθι υπογράψαντες κληρικοί της Μητρόπολης Μολδαβίας, όπου ανακοινώσαμε ότι διακόπτουμε το μνημόσυνο στις θείες ακολουθίες του τοπικού επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, Βλαδιμήρου, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου, λόγω των τελευταίων εκκλησιαστικών γεγονότων, που σχετίζονται με την προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου, αλλά και με τη συνάντηση στη Κούβα του Πάπα Ρώμης, Φραγκίσκου, και του Πατριάρχη Μόσχας, κ. Κυρίλλου, και με το κείμενο της κοινής τους δήλωσης.


Εμείς [θέλουμε και] περιμένουμε με ανυπομονησία να μνημονεύσουμε και πάλι τον Ιεράρχη μας και τον Πατριάρχη μας, δεν είμαστε παραβάτες, ούτε θέλουμε το σχίσμα, είμαστε υπέρ της Εκκλησίας και μέσα στην Εκκλησία, αλλά η διακοπή του μνημόσυνου αποτελεί επισήμανση και διαμαρτυρία μας μέσα στην Εκκλησία λόγω του ότι κάτι δεν πάει καλά[2]. Δεν προτιθέμεθα να οργανώσουμε «παράλληλες Συνόδους», αλλά να εφαρμόσουμε τον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου, ακριβώς επειδή θέλουμε να είμαστε πρωτίστως σε πλήρη κοινωνία με την ορθόδοξη πίστη.

Εμείς, οι κάτωθι κληρικοί, υπογράψαντες του παρόντος, τους οποίους αναφέρει το εν λόγω άρθρο, απορρίπτουμε όλες τις κατηγορίες εναντίον μας, ιδιαιτέρως τις κατηγορίες για δημιουργία σχίσματος, διότι αυτές δεν έχουν καμία κανονική βάση. Η ενέργειά μας βασίζεται αυστηρά στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί σχίσματος και αιρέσεως, η οποία διατυπώνεται από τους Κανόνες ιγ΄, ιδ΄ και ιε΄ της Α΄-Β΄ Συνόδου της Κωνσταντινούπολης το 861. Το β΄ μέρος του ιε΄ Κανόνα, σύμφωνα με την ερμηνεία του Αγίου Ομολογητή Νικοδήμου[3], αποτελεί μια ολοκλήρωση των τριών προηγουμένων κανόνων, διότι θέτει τους κανονικούς όρους της εφαρμογής τους και προσδιορίζει την μοναδική περίπτωση για τη διακοπή του μνημόσυνου του τοπικού ιεράρχη, δηλαδή την διακήρυξη της αίρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Καθώς μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η υπακοή και η υποταγή στον ιερέα, στον ιεράρχη ή στην Σύνοδο δεν ισχύουν πλέον όταν πρόκειται για αίρεση: «Εἰ μὲν γὰρ δόγμα ἔχει διεστραμμένον κἂν ἄγγελο; ᾗ, μὴ πείθου˙ εἰ δὲ ὀρθὰ διδάσκει, μὴ τῷ βίῷ πρόσεχε, ἀλλὰ τοῖς ῥήμασιν» (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Β΄ εἰς Β΄ Τιμοθ., PG 62, 610).


Αυτοί οι κανονικοί όροι διατυπώνονται κυρίως στην ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου στον α΄ Κανόνα της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου: «Εκδίδοντας αυτόν τον όρο, η Σύνοδος του Εφέσου αποβλέπει εκείνο τον νομικό-εκκλησιαστικό κανόνα, βάσει του οποίου η εκκλησιαστική ιεραρχική διοίκηση κατέχει την πλήρη νόμιμη εξουσία μόνο τότε όταν ενεργεί μέσα στα όρια που θέτει ο νόμος και όταν οι διαχειριστές αυτής της εξουσίας υποτάσσονται αυστηρά στους νόμους και στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας˙ και, αντιθέτως, όταν αυτοί απομακρύνονται από αυτούς τους νόμους και παραβιάζουν τους αυστηρά προσδιορισμένους έννομους όρους, αυτή η [εκκλησιαστική] εξουσία χάνει όλα τα δικαιώματά της. Αν ερμηνεύσουμε στη συνέχεια τους κανόνες της Συνόδου που συγκεντρώθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 861, θα καταλάβουμε τι δύναμη είχε πάντοτε στην Εκκλησία αυτός ο κανόνας»[4]. Επομένως, ενεργώντας μέσα στους αυστηρούς όρους του Κανονικού Δικαίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλώνουμε ότι η μοναδική αιτία της διακοπής εκ μέρους μας του μνημόσυνου του τοπικού Επισκόπου μας και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου, είναι η δημόσια και ανοικτή διακήρυξη της αίρεσης εκ μέρους τους.


Παρόλο που στο αναφερθέν άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας, υπογραμμίζεται ότι ο Σεβασμιώτατος Βλαδίμηρος «ποτέ δεν προώθησε και δεν διακήρυξε τον οικουμενισμό δημόσια ή υπό άλλη μορφή», διαπιστώνουμε με βαθιά θλίψη και οδύνη ότι αυτός ο ισχυρισμός του δεν αληθεύει, διότι το να υπογράψει κανείς ή να ψηφίσει θετικά, ή το να μην αντισταθεί και να μην δηλώσει δημόσια την αποδοκιμασία του απέναντι σε ένα δημόσιο έγγραφο, το οποίο είναι ανορθόδοξο και έγινε δεκτό από το συνοδικό σώμα της ιεραρχίας στην οποία ανήκει, ταυτίζεται με το να συμφωνεί και ο ίδιος και να διακηρύττει την αίρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διέκοψε την κοινωνία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, επειδή αυτός είχε υπογράψει το αιρετικό μονοθελητικό και μονοενεργητικό έγγραφο.


Ούτως, τις 2-3 Φεβρουαρίου 2016, η Ιεραρχία της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, με την άμεση συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδιμήρου, έγκρινε τα προκαταρτικά κείμενα για την Αγία και Μεγάλη Πανορθοδόξου Σύνοδο, τα οποία έχει συντάξει η Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών του Σαμπεζύ, και συνεδρίασε από τις 21 έως 28 Ιανουαρίου 2016. Ιδιαιτέρως στην γ΄ παράγραφο της «Απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας από τις 2-3 Φεβρουαρίου 2016» ισχυρίζεται: «Τα μέλη της Ιεραρχίας ομολογούν ότι στην παρούσα μορφή, τα προκαταρτικά έγγραφα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν παραβιάζουν την αυθεντικότητα της Ορθοδόξου πίστεως και δεν έρχονται σε αντίθεση με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας»[5].


Ένα από τα εν λόγω προκαταρτικά κείμενα, με τίτλο «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», περιέχει μια σειρά εκκλησιαστικών αιρέσεων, λόγων των οποίων καταλήξαμε στη διακοπή μνημόσυνου του τοπικού επισκόπου και του Πατριάρχη Κυρίλλου. Συγκεκριμένα, οι λόγοι διακοπής του μνημόσυνου είναι οι εξής:


[Ο ισχυρισμός περί της] χαμένης ενότητας των χριστιανών

Στη ε΄ παράγραφο του συγκεκριμένου κειμένου γίνεται λόγος για «την αποκατάσταση ενότητας των χριστιανών» και «για την χαμένη ενότητα των χριστιανών»[6]. Όμως, έχοντας υπόψη μας όλα αυτά, αναρωτιόμαστε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «μεμέρισται ὁ Χριστός;» (Α΄Κορ. 1:13). Η χρήση τέτοιων όρων αποτελεί άμεση άρνηση του δόγματος περί της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, επειδή, σύμφωνα με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Ο Θεάνθρωπος Χριστός ένωσε στην Εκκλησία Του «τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν αὐτῷ» (Εφ. 1:10). Όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης ενώθηκαν σε ένα μοναδικό μυστήριο, σε ένα «μεγάλο μυστήριο», στο υπερ-μυστήριο της Εκκλησίας»[7] και πάλι: «Ο Αληθινός Θεάνθρωπος Χριστός, στην τέλεια πληρότητα της ευαγγελικής του θεανθρώπινη πραγματικότητα, είναι όλος παρών στο θεανθρώπινό Του Σώμα, δηλαδή στην Εκκλησία, τόσο στους καιρούς των Αποστόλους, όσο και σήμερα και στον αιώνα»[8]. Η Εκκλησία είναι Μια, όπως και ο Χριστός είναι Ένας, και η ενότητα των «χριστιανών» εκτός της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι παρά μια ενότητα στην αμαρτία και αίρεση. Το κείμενο της ε΄ παραγράφου δεν ξεκαθαρίζει τι σημαίνει η «ενότητα των χριστιανών», αφήνοντας περιθώριο να ερμηνεύει ο καθένας ό, τι θέλει.


Η αναγνώριση της ύπαρξης άλλων χριστιανικών εκκλησιών

Στη στ΄ παράγραφο, το αναφερθέν έγγραφο ορίζει ότι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τήν ἱστορικήν ὕπαρξιν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ᾽αὐτῆς»[9]. Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μια Εκκλησία, τότε πως μπορεί να γίνει λόγος για ύπαρξη «ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»; Οι θρησκευτικές οργανώσεις στις οποίες αναφέρεται το έγγραφο με τίποτε δεν δύναται να ονομαστούν «εκκλησίες», ιδιαίτερα εφόσον πρόκειται για συνοδικό έγγραφο, το οποίο εγκρίθηκε από μια αρχιερατική σύνοδο. Ζητάμε να διευκρινίσει η Σύνοδος τον όρο «χριστιανικές εκκλησίες» σε σχέση με την «Ορθόδοξη Εκκλησία», επειδή αυτές οι διατυπώσεις είναι αντιφατικές, από την μια αρχίζουμε με την ιδέα ότι η Εκκλησία είναι Μια, και από την άλλη μιλάμε για «χριστιανικές εκκλησίες».
Τι είδος εκκλησιολογίας προκύπτει από εδώ; Εμείς, όμως, μαρτυρούμε μαζί με τον Μέγα Φώτιο ότι «Υπάρχει μόνο μια Εκκλησία του Χριστού, αποστολική και καθολική. Όχι περισσότερες, ούτε δύο. Και οι άλλες είναι συναγωγές των πονηρών και σύνοδος των παραβατών»[10]. Και ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν και άλλες χριστιανικές εκκλησίες είναι αντίθετος προς στη θεμελιώδη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι αποτελεί αιρετική εκκλησιολογία. Ακόμα περισσότερο – εφόσον πρόκειται για δημόσια έγγραφα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα οποία ψηφίστηκαν και κατοχυρώθηκαν από τα μέλη της ανωτέρας ιεραρχίας, σε συνοδικό επίπεδο, «ἡ ὁρολογία τῶν ἀποφάσεων πρέπει νά εἶναι αὐστηρῶς θεολογική καί ἐκκλησιολογική. Οἱ ἀποφάσεις πρέπει νά συντονίζωνται στήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν εἶναι συντηρητική, ἀλλά παραδοσιακή, δέν συνιστᾶ μιά ἀδράνεια, ἀλλά μιά κίνηση, μέσα, ὅμως, ἀπό θεολογική καί ἐκκλησιολογική σκέψη.

Ἔτσι, στήν συγγραφή τῶν κειμένων θά πρέπει νά συμμετέχουν Ἀρχιερεῖς καί θεολόγοι πού θά ἐπιμεληθοῦν τήν ὁρολογία πού θά χρησιμοποιηθῆ, ὥστε νά μήν ἐκφράζη τήν νεοσχολαστική, ὑπαρξιστική» καί μεταπατερική θεολογία, μὲ διπλή ἔννοια, ποὺ δὲν οριοθετήθηκε ἐννοιολογικὰ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση. «Εἶναι δέ γνωστόν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στίς Οἰκουμενικές Συνόδους ἀγωνίσθηκαν μέ σθένος καί, μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χρησιμοποίησαν τήν κατάλληλη ὁρολογία («τῷ βραχεῖ ρήματι καί πολλῇ συνέσει») πού νά ἐκφράζη τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀσφαλῶς καί θεοπνεύστως. Ἐπιλογή μιᾶς ἐσφαλμένης ὁρολογίας δημιουργεῖ ἐκτροπή ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή σέ αὐτό καί ἀπαιτοῦνται ἱκανοί Κληρικοί πού θά γνωρίζουν ἐπαρκῶς τήν ἱστορία καί τό περιεχόμενο τῶν ὅρων καί τῶν φράσεων»[11].


Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών

Στη συνέχεια, στο κείμενο που αναλύουμε ισχυρίζεται ότι «Αἱ Ὀρθόδοξοι κατά τόπους Ἐκκλησίαι–μέλη τοῦ Π.Σ.Ε., μετέχουν πλήρως καί ἰσοτίμως ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»[12], το οποίο στην ουσία είναι πηγή εκκλησιαστικών αιρέσεων. Ούτως, στο ιθ΄ άρθρο ισχυρίζεται ότι το καταστατικό της εν λόγω οργάνωσης αποτελεί τη βάση για τη συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησία στο Π.Σ.Ε., καθώς και η Δήλωση του Τορόντο του 1950[13]. Στο πρώτο από αυτά τα έγγραφα, στο καταστατικό του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ορίζεται ότι «διά μέσω του Π.Σ.Ε., οι εκκλησίες προτίθενται […] να διευκολύνουν την κοινή μαρτυρία στο κάθε τόπο και σε όλους τους τόπους και να υποστηρίξουν η μια εκκλησία την άλλη στο έργο τους για ιεραποστολή και ευαγγελισμό»[14]. Όμως, η Ορθόδοξη Εκκλησία, εφόσον είναι η Μια Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να συνδεθεί με αιρετικές οργανώσεις σε κοινές δηλώσεις και δεν μπορεί να τους στηρίξει το έργο ιεραποστολής και κηρύγματος ευαγγελίου, διότι αυτές δεν καθοδηγούν τους ανθρώπους στον Χριστό, κατά την μαρτυρία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «καὶ ταῦτα εἰδότες οὔτε ἐν τοῖς κατὰ νόμον ἀλλ' ἐν Χριστῷ τὴν ἁπαντὸς τοῦ κόσμου σωτηρίαν ἴσμεν περαιουμένην, οὐδὲ ταῖς ἀθέοις αἱρέσεσιν ἀπονέμομέν τι πρὸς τὴν ἐλπίδα ἀλλὰ παντελῶς ἔξω τῆς ἐλπίδος τίθεμεν αὐτάς, ἅτε δὴ μηδὲ τὴν βραχυτάτην ἐχούσας Χριστοῦ μετουσίαν»[15].

Και η Δήλωση του Τορόντο (1951), η οποία επισημαίνεται κι αυτή στο κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον χριστιανικό κόσμο», περιέχει τον εξής ισχυρισμό: «Οι Εκκλησίες μέλη αναγνωρίζουν ότι η ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτική από την ιδιότητα στο δική της εκκλησιαστικό σώμα [...] Όλες οι χριστιανικές εκκλησίες, περιλαμβανομένης της Εκκλησίας της Ρώμης, θεωρούν ότι δεν υπάρχει μια πλήρης ταυτότητα μεταξύ της ιδιότητας του μέλους της δικής τους εκκλησίας και της ιδιότητας του μέλους της Καθολικής Εκκλησίας. Αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν μέλη της εκκλησίας εκτός των τειχών της [extra muros], ότι αυτοί ανήκουν εξίσου [aliquo modo] στην Εκκλησία ή ακόμα ότι υπάρχει εκκλησία εκτός της εκκλησίας [ecclesia extra ecclesiam]”[16].
Θεωρούμε ότι αυτές οι αιρέσεις και βλασφημίες δεν είναι συμβιβαστές με την Ορθοδοξία, διότι εμείς ομολογούμε ότι υπάρχει μια πλήρης ταυτότητα μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Εκκλησίας του Χριστού.


Στη συνέχεια, το έγγραφο «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» ισχυρίζεται ότι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία […] ἐκτιμᾶ θετικῶς τά ὑπ᾽ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικά κείμενα» [υπό τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις καί Τάξις»][17]. Ένα από αυτά τα θεολογικά κείμενα, το οποία συνάχθηκε στο Λίμα το 1982, με τίτλο «Βάπτισμα, Ευχαριστία και Ιεροσύνη» (Baptism, Eucharist and Ministry), ισχυρίζεται κυρίως ότι «Οι Εκκλησίες πρέπει να αποφεύγουν, λοιπόν, να αποδίδουν άμεσα την ιδιαίτερη μορφή της ιεροσύνης τους στο θέλημα και καθιέρωση του Ιησού Χριστού»[18]. Εμείς ομολογούμε ότι ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι απολύτως ασυμβίβαστός με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της οποίας η ιεροσύνη πιστεύουμε ότι ιδρύθηκε από την ίδιο τον Ιησού Χριστού.
Συγχρόνως, στο κείμενο που εγκρίθηκε στο Σαμπεσύ ισχυρίζεται ότι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διατηρεῖ ἐπιφυλάξεις διά κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως καί τάξεως»[19]. Όμως, απέναντι στο κείμενο «Βάπτισμα, Ευχαριστία και Ιεροσύνη» δεν εκφράζονται τέτοιες επιφυλάξεις, πράγμα που τονίζει και ο Πατριάρχης Μόσχας, Κύριλλος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το εν λόγω κείμενο είναι το αποτέλεσμα «ορθόδοξης συμμετοχής και μαρτυρία στο Π.Σ.Ε.»[20].


Οι ανωτέρω αποδείξεις, οι οποίες δεν εξαντλούν τη σειρά των αιρέσεων του Π.Σ.Ε., όπου οι Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετέχουν «πλήρως και σε ίσιους όρους», είναι περισσότερο από επαρκείς για να ισχυριστούμε ότι αυτή η οργάνωση, το Π.Σ.Ε., είναι αιρετική. Και όταν η ίδια η συμμετοχή των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. είναι απαράδεκτη, τόσο περισσότερο είναι καταδικαστέα η κατοχύρωση των αξιών αυτής της οργάνωσης στο επίπεδο της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και δύναται να γίνει αποδεκτή από τους ορθοδόξους πιστούς.


Το συνοδικό σύστημα

Στη συνέχεια του κειμένου που εκδόθηκε από τη Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ισχυρίζεται ότι «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τό ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τόν ἁρμόδιον καί ἔσχατον κριτήν περί τῶν θεμάτων πίστεως»[21]. Το συνοδικό σύστημα είναι πολύ σημαντικό για την Εκκλησία, επειδή αποτελεί έκφραση της Καθολικότητά της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να ονομαστεί «ἁρμόδιος καί ἔσχατος κριτής περί τῶν θεμάτων πίστεως», πράγμα που αποδείχτηκε τόσες φορές στην Ιστορία της Εκκλησίας. Ας υπενθυμίσουμε τουλάχιστον την ληστρική Σύνοδο του Εφέσου το 449, στην οποία συμμετείχαν 600 επίσκοποι και κατοχύρωσε την μονοφυσιτική αίρεση.

Και «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως» αποτελεί αρμοδιότητα της Καθολικότητας της Εκκλησίας, διότι η Εκκλησία «Καθολικὴ μὲν οὖν καλεῖται, διὰ τὸ κατὰ πάσης εἶναι τῆς οἰκουμένης, ἀπὸ περάτων γῆς ἕως περάρων˙ καὶ διὰ τὸ διδάσκειν καθολικῶς καὶ ἀνελλειπῶς ἅπαντα τὰ εἰς γνῶσιν ἀνθρώπων ἔλθεῖν ὀφείλοντα δόγματα, περὶ τε ὁρατῶν καὶ ἀοράτων πραγμάτων, ἐπουρανίων τε καὶ ἐπιγείων˙ καὶ διὰ το πᾶν γένος ἀνθρώπων εἰς εὐσέβειαν ὑποτάσσειν»[22], η οποία πίστη όμως δεν διασφαλίζεται μόνο από το συνοδικό σύστημα - το οποίο δεν δύναται να θεωρηθεί αλάθητος - αλλά διασφαλίζεται από το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Το ίδιο μας λέει και ο Απόστολος Παύλος: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1: 18-9), ρήματα τα οποία ο Άγιος Θεοφύλακτος της Βουλγαρίας τα ερμηνεύει ως εξής: «Διά μὲν οὖν τοῦς ἀγγέλους ἀναθεματίσαι, πᾶν ἀξίωμα ἐκβάλλει˙ διὰ δὲ τοῦ ἑαυτὸν, πᾶσαν οἰκειότητα. […] Οὐχ ὡς καταγινώσκων δὲ τῶν ἀποστόλων ταῦτά φίσην, άλλὰ βουλόμενος ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα τῶν πλάνων, καὶ δείξαι, ὅτι ἀξίωμα οὐ προσιέται, ὅταν ὁ λόγος περὶ δογμάτων ᾖ»[23].

Επομένως, μια σύνοδος είναι η αυθεντική έκφραση της Καθολικότητας της Εκκλησίας μόνο τότε όταν βρίσκεται σε ομοφωνία και ομοφροσύνη με την Αγία Γραφή, τις Αγίες Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και όχι αποκλείστηκα διά μέσου της μηχανικής έκφρασης του συνοδικού συστήματος, καθώς ισχυρίζεται και ο Μέγας Βασίλειος: «Ὅτι δεῖ τῶν ἀκροατῶν τῶν πεπεδευμένους τὰς Γραφὰς, δοκιμάζειν τὰ παρὰ τῶν διδασκάλων λεγόμενα˙ καὶ τὰ μὲν σύμφωνα ταῖς Γραφαῖς δέχεσθαι, τὰ δὲ ἀλλότρια ἀποβάλλειν˙ καὶ τοὺς τοιούτοις διδάγμασιν ἐπιμενόντας ἀποστρέφεσθαι σφοδρότερον»[24]. Ο ισχυρισμός του προτεινόμενου κειμένου τείνει να αντικαταστήσει την Καθολικότητα της Εκκλησίας με το συνοδικό σύστημα ως απόλυτο σημείο αναφοράς στα θέματα της πίστεως, πράγμα που είναι αλλότριο για τη διδασκαλία της Εκκλησίας.


Συμπεράσματα

Θεωρούμε την θέσπιση (ακόμα και μέσω του εξής ισχυρισμού: «Τα μέλη της Ιεραρχίας ομολογούν ότι στην παρούσα τους μορφή, τα προκαταρτικά κείμενα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν παραβιάζουν την αυθεντικότητα της ορθοδόξου πίστεως και δεν έρχονται σε αντίθεση με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας») του κειμένου «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» ως διακήρυξη της αίρεσης γυμνῇ τῇ κεφαλῇ και νομοθέτηση στο επίπεδο της Τοπικής Συνόδου των ανωτέρω αναφερθέντων αιρετικών διδασκαλιών, πράγμα για το οποίο, ακολουθώντας τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας που διατυπώνεται στον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου από την Κωνσταντινούπολη το 861, καθώς και σε ολόκληρη την Παράδοση της Εκκλησία, στους βίους και τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διακόπτουμε το μνημόσυνου του τοπικού επισκόπου και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, οι οποίοι συμμετείχαν και ψήφισαν το εν λόγω έγγραφο, και θα ενεργήσουμε με αυτόν τον τρόπο έως την κατάργηση και καταδίκη των αιρέσεων που διατυπώνονται στο αναφερθέν κείμενο.

[1] www.mitropolia.md, 20.02.2016
[2] Τα σχετικά επιχειρήματα θα παρουσιαστούν στη συνέχεια.
[3] Αγίου Νικοδήμου Μίλα – Правила Святой Православной Церкви с толкованиями Никодима, Епископа Далматинско-Истрийского ( Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ερμηνεία στον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου της Κωνσταντινούπολη).
[4] Αγίου Νικοδήμου Μίλα – Правила Святой Православной Церкви с толкованиями Никодима, Епископа Далматинско-Истрийского ( Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ερμηνεία στον α΄ Κανόνα της Γ΄Οικουμενική Σύνοδο).
[5] Постановления Освященного Архиерейского Собора Русской Православной Церкви, γ΄ παράγραφο.
[6] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, ε΄ παράγραφο.
[7] Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Εκκλησιολογικά Κεφάλαια, 34.
[8] Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Εκκλησιολογικά Κεφάλαια, 34.
[9] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html
[10] Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Ἐπιστολή πρὸς τὸν Πάπα Νικόλαο.
[11] Ἱεροθέου, Μητροπολίτου Ναυπάκτου, «Ἡ Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν», Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση 212, Μάρτιος 2014.
[12] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, ιζ΄ άρθρο.
[13] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, ιθ΄ άρθρο.
[14] ”the churches through the Council will […] facilitate common witness in each place and in all places, and support each other in their work for mission and evangelism”, http://www.oikoumene.org/en/resources/d ... -and-rules
[15] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, In sanctum pascha (sermo 1), 14, PG 59, 725.
[16]”All the Christian churches, including the Church of Rome, hold that there is no complete identity between the membership of the Church Universal and the membership of their own church. They recognize that there are church members "extra muros", that these belong "aliquo modo" to the Church, or even that there is an "ecclesia extra ecclesiam". This recognition finds expression in the fact that with very few exceptions the Christian churches accept the baptism administered by other churches as valid”, http://www.oikoumene.org/en/resources/d ... -statement.
[17] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, κα΄ άρθρο.
[18] „Baptism, Eucharist, Ministry”, 1982, cap. 3, II.11, apud oikoumene.org
[19] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, κα΄ άρθρο.
[20] Μητροπολίτης Kiril (Gundeaev) – Православие и экуменизм: Документы и материалы 1902-1998 (Ορθοδοξία και Οικουμενισμός: Κείμενα και Υλικά 1902-1998), σ. 44.
[21] http://fanarion.blogspot.gr/2016/01/blog-post_88.html, κβ΄ άρθρο.
[22] Κυρίλλου Ἰεροσολύμων, Κατήχησις ΙΗ΄, κεφ. ΚΓ΄, PG 33, 1044A.
[23] Θεοφυλάκτου, Αρχιεπισκόπου Βουλγαρίας, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Προς Γαλάτας, PG 124, 960-961.
[24] Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχή τῶν ἠθηκῶν, ΟΒ΄, α΄, PG 31, 845D, 848A.

_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσειςΠριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Το 2016 η Μεγάλη Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 16 Μαρ 2016, 19:03 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 27 Δεκ 2014, 22:20
Δημοσ.: 785
Thanks:
Thanked:
time στο post
Θεολογική-Επιστημονική Ημερίδα: "Αγία και Μεγάλη Σύνοδος" Μεγάλη προετοιμασία, χωρίς προσδοκίες.

Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα


Απο σχολιο της αναρτησης

Παράθεση:
Ανώνυμος είπε...
Θυμηθηκα την αναισχυντη και πονηρα συνοδο ,την ιστορικη ,που ειχα καταγραψει της Λυων το 1274 και ανετρεξα να διαβασω κ ξαναζωντανεψαν στο νου τα γεγονοτα,τα φρικτα εκεινα με την πρωτη ενωση των Ορθοδοξων με τους αμετανοητους λατινους.
Θυμηθηκα που συμμετειχε αυτοκρατορικη πρεσβεια,η οποια εκανε γραπτως γνωστον οτι δεχοταν το παπικο πρωτειο[για λογαριασμο του αυτ.Μιχαηλ Η] και ακομη δεχοταν την εκπορευση του Αγ.Πνευματος κ εκ του Υιου κ το καθαρτηριον πυρ.
Μετα την ψευδοσυνοδο [εν συντομια],ο αυτοκρατωρας εθεσε σε εφαρμογη τις αποφασεις της.....αντικατεστησε τον ανθε-νωτικο[...]Πατριαρχη Ιωσηφ με τον Λατινοφρωνα Βεκκο κ διεταξε το ονομα του πα πα να εγγραφει στα διπτυχα κηρυσσοντας επισημα την ενωση16/1/1275.
Τα φοβερα συμβαντα ομως που ελαβαν χωρα μεχρι την επικρατηση των ορθοδοξων,πρεπει να τα τα ξανακαταγραψουμε και να γνωριζει ο λαος τι εγινε τοτε.
Οι μοναχοι αρχικα εστειλαν 2 επιστολες μια στον Αυτοκρατορα κ μια στη Συνοδο του Πατρ.Βεκκου.
Εκει φαινοταν καθαρα ο ελεγχος και οι συμβουλες για την πολιτικη της ενωσεως των δυο εκκλησιων.
Οταν ο Αυτοκρατορας κ ο Πατριαρχης παρελαβαν τις επιστολες,εγιναν εξω φρενων κ αφου πηραν στρατο ηρθαν στο Αγ.Ορος.πρωτα εφονευσαν τον π.Κοσμα[Σκητη Καρυων].Αφου του εκοψαν τα ποδια,το ιδιο εκαναν κ στην κεφαλη του.[...].Κατοπιν πανω σε ενα μαρμαρο αποκεφαλισαν και αλλους πατερες.Σε αυτο το μαρμαρο δεν πιανει ποτε χιονι.Επειτα κατευθυνθηκαν στην μονη Ζωγραφου.
Δεν υποτασσομεθα ουτε στην αιρεση -ειπαν- αλλα ουτε κ θα αναχωρισουμε απο την μετανοια μας.Και αρνηθηκαν να συλλειτουργησουν με τους λατινοφρωνες,το αποτελεσμα 26 οσιομαρτυρες ειναι στη χορεια των αγιων της εκκλησιας.Οι αλλοι που συλλειτουργησαν ,Ειναι εκτος σωτηριας! Δυο οψεις νομισματος!
Πως ηταν δυνατον να ειχε την Χαρη Του Θεου ο λατινοπιστος Βεκκος αφου προεβη σε τετοιες θηριωδιες απορουμε! Καπως ετσι να εξηγησουμε τις σταυροφοριες κ τα μαρτυρια των λατινων στους ορθοδοξους;
Πως ηταν δυνατον να ηταν πνευματικα δεμενοι οι λατινοι με τους ορθοδοξους;
Δεν ειναι δυνατον να αναγνωρισουμε τον παπα ως κεφαλη ολης της εκκλησιας,δεν σας ανοιγουμε φυγετε απ'εδω -τους ειπαν..
Ειναι αδιανοητο Πατριαρχης να καταφευγει σε τετοια αποτροπαια εγκληματα!
Ο Θεος να μας ελευθερωσει να ειρηνευσουμε ως εκκλησια!!

9 Φεβρουαρίου 2016 - 10:14 π.μ.
http://aktines.blogspot.gr/2016/02/blog-post_84.html


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 46 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6  Επόμενο

Παραπλήσια θέματα
Α.Μ.Κ.Α.: Το Άγιον Όρος ανησυχεί... η Ιερά Σύνοδος καθησυχάζει
Δ. Συζήτηση: Η νέα τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα
Συγγραφέας: evaggelia
Απαντησεις: 0
8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
Δ. Συζήτηση: Γενικά θέματα
Συγγραφέας: dominique
Απαντησεις: 5
Ρωσικό ΥΠΕΞ: «Τα Τίρανα προωθούν τη “Μεγάλη Αλβανία” με εδαφικές αξιώσεις κατά της Ελλάδας»
Δ. Συζήτηση: Η εναντίον της Ελλάδος επιβουλή
Συγγραφέας: Φιλούμενος
Απαντησεις: 2
Τριήρης με 170 ναύτες στο Αιγαίο εν ετει 2016.
Δ. Συζήτηση: Γενικά περί Ελλάδας
Συγγραφέας: dominique
Απαντησεις: 1
Η Σερβία για Πρώτη Φορά Αποκαλεί τα Σκόπια ΠΓΔΜ – Μεγάλη Στροφή !!!!
Δ. Συζήτηση: Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια
Συγγραφέας: Φιλούμενος
Απαντησεις: 1


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2010-2011 phpBB Group.
Violaceous by: Matt
Ευχαριστούμε την ομάδα του phpbbgr.com
All rights reserved. Copyright © 2009-2017 filoumenos.com.

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr