Ημερομηνία : 17 Αύγ 2018, 00:49


Πρόσφατα Θέματα

Tελευταία άρθρα του blog


Δημιουργία νέου θέματος Αυτό το θέμα είναι κλειδωμένο, δεν μπορείτε να επεξεργαστείτε δημοσιεύσεις ή να δημοσιεύσετε άλλες απαντήσεις  [ 19 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα 1, 2, 3  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Αγ. Νικόδημος : Η προς την Α' εν Nικαία Οικουμενικήν Σύνοδον οφειλομένη ευγνωμοσύνη των Χριστιανών και ιδία των Ελλήνων.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 01 Νοέμ 2014, 16:19 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Σε αυτό το θέμα εξετάζεται η επίδραση που είχε η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στον Ελληνισμό.

[Περίληψη: Στη συζήτηση αυτή τα μέλη Vassilis_1 και Laptonas συζητούν σχετικά με την θέση του ελληνισμού στον Χριστιανισμό, με βάση ένα από επιλεγμένα αποσπάσματα για την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, από το βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου «Αι οικουμενικαί σύνοδοι της του Χριστού Εκκλησίας, εκδοθέν το πρώτον το 1892. Η Κεντρική διαφωνία είναι σχετικά με το πόσο καταδικάζει τον Ελληνισμό και την Ελληνική Φιλοσοφία η Α' Οικουμενική Σύνοδος.]

Εικόνα


Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος

Ο Άρειος.

Ο Άρειος εγεννήθη εν Λιβύη περί τα μέσα της γ' μ.Χ. εκατονταετηρίδος, εσπούδασε δε εν Αλεξανδρεία και εγένετο οπαδός του Ωριγένους, του Μελετίου και του προϊσταμένου της Αντιοχειανής Σχολής Λουκιανού του πρεσβυτέρου. Η ευρεία αυτού παιδεία, η φιλοσοφική αυτού μόρφωσις, και η περί την επιστήμην των θείων Γραφών δεινότης, κατέστησαν αυτόν γνωστότατον, το δε εμβριθές αυτού σχήμα, οι οπωσούν αγέρωχοι τρόποι, το μεγαλοπρεπές ανάστημα, και η ευειδής αυτού όψις, ενέπνεον πάσι τον σεβασμόν και συμπάθειαν. Και κατ' αρχάς μεν καταλιπών τον Μελέτιον προεχειρίσθη διάκονος της Εκκλησίας Αλεξανδρείας υπό του Επισκόπου αυτής Πέτρου. Από της εποχής δ' αυτής παρουσιάζεται η του χαρακτήρος αυτού ισχύς και η εμμονή εις τας πεποιθήσεις του. Είτα δε, όταν ο Πέτρος Αλεξανδρείας απεκήρυξε τους συμμετόχους του Μελετίου, και δεν απεδέχετο το βάπτισμα αυτών, ο Άρειος εξανέστη το πρώτον, μεμφόμενος τα γενόμενα και διεμαρτύρετο κατά του μέτρου τούτου του Επισκόπου του. Και κατ' ακολουθίαν τούτου απεπέμφθη από της Αλεξανδρείας. Ότε δε μετά ταύτα τον Πέτρον αποβιώσαντα διεδέξατο ο πραϋς τους τρόπους Αχιλλάς, ο Άρειος αιτήσας συγγνώμην εγένετο δεκτός εν τη Εκκλησία και τω 212ω εχειροτονήθη Πρεσβύτερος. Το περί τριαδικου Θεού δόγμα του Χριστιανισμού, όπερ από της αυτού εμφανίσεως εσκανδάλισεν Ιουδαίους και Έλληνας, από δε των μέσων του β' αιώνος παρουσίασε την αίρεσιν των Μοναρχιανών και προυκάλεσε πολλάς έριδας, παρέσυρε και το ακάθεκτον πνεύμα του Αρείου, το οποίον δυσφόρως έχον προς τον ανυπέρβλητον του δόγματος φραγμόν, και ζητούν την του πνεύματος φίλην ελευθερίαν την υπερπηδώσαν τα πάντα και τα πάντα υποτάσσουσαν τη ιδία εξουσία, διέσπασε του δόγματος τα δεσμά, ίνα εν τη ελευθερία αυτού εισδύση εις τα βασίλεια των μυστηρίων και ερευνήση αυτά και, εί δυνατόν, ψηλαφήση και υπαγάγη αυτά υπό την ιδίαν αντίληψιν. Ο Άρειος μελετήσας καλώς τας θεωρίας της Αλεξανδρινής και της Αντιοχειανής Σχολής προσέλαβεν εξ αυτών τα προσφυή ταις αρχαίς αυτού και διεμόρφωσεν ιδίαν θεωρίαν, λαβών παρά μεν του Ωριγένους την υπόταξιν του λόγου, παρά δε του Λουκιανού την άρνησιν της Ομοουσιότητος. Προς διάδοσιν δε της διδασκαλίας αυτού και επικράτησιν συνέταξε διάφορα άσματα και ποιήματα και διεμοίρασεν αυτά εις τον λαόν. Και η διδασκαλία αυτού εύρε πολλούς οπαδούς παρά τε τω Κλήρω και τω λαώ, εξ ών οι μεν ησπάζοντο αυτήν ως ορθήν, οι δε εθεώρουν αυτήν ως ακίνδυνον.

Ο Αθανάσιος.


Μεταξύ των περί τον Αλεξανδρείας Eπίσκοπον Κληρικών ηύξανε και εκραταιούτο νέος τις Διάκονος, μικρός μεν το δέμας και ευτελής το ανάστημα, αλλά περιλαμβάνων εντός σώματος μικρού και ασθενούς ψυxήν φλογεράν, αι λαμπηδόνες της οποίας εξήστραπτον από των ομμάτων αυτού. Ο εικοσιέτης ούτος νέος ο μέλλων να πληρώση την Χριστιανικήν Οικουμένην διά των αρετών αυτού των σπανίων ην ο Αθανάσιος. Νους βαθύς, λογική ισχυρά, επιστήμη ευρεία, ανθηρόν ύφος λόγου, και τέχνη ρητορική απαράμιλλος περιεκόσμουν αυτόν και κατέστησαν κρατερόν μαχητήν κατά την προκειμένην σπουδαίαν έριν. Ο Αθανάσιος κεκτημένος οξύνειαν θαυμαστήν πρακτικώτατον πνεύμα, ευφράδειαν αξιόζηλον, και τόλμην ακάθεκτον, εκ πρώτης αρχής ενόησε περί τίνος επρόκειτο και ευθύς κατενόησε το βάραθρον, εις δεκινδύνευεν η Πίστις ημών να πέση. Ο Αθανάσιος βλέπων το ασταθές του χαρακτήρος του αντιπάλου του, το ευμετάβολον και παλίμβουλον, επείσθη οτι ο Άρειος είτε μη τολμών να εξηγήση σαφώς, είτε μη έχων την συνείδησιν του τελικού συμπεράσματος των συλλογισμών αυτού, έτεινεν όμως εις το ν' αρνηθή την θείαν του Σωτήρος φύσιν και καταβιβάση το κήρυγμά του εις την τάξιν ανθρωπίνου δόγματος, παραδίδων αυτό απογεγυμνωμένον της πανοπλίας της θείας αποκαλύψεως εις τας προσβολάς του φιλοσοφικού πνεύματος. Διό ώρμησεν επί τον αγώνα μετά πολλής πεποιθήσεως και εξήλθεν απ' αυτού επί τέλους νικητής εν θριάμβω, αφιερώσας ολόκληρον την ζωήν αυτού και όλας αυτού τας πνευματικάς και σωματικάς δυνάμεις εις την άμυναν του ενσαρκωθέντος Λόγου μετά τοιούτου ατρομήτου θάρρους, ώστε δικαίως επεκλήθη κατόπιν «Μέγας, στύλος και υποστηρικτής της του Χριστού Εκκλησίας».

Ο Μέγας Κωνσταντίνος.


Η Θεία Πρόνοια εν'τη μερίμνη αυτής υπέρ της του Χριστού Eκκλησίας είχεν εμπιστευθή τα σκήπτρα του αχανούς τότε Ρωμαικού Κράτους εις τον αληθώς Μέγαν και Ισαπόστολον Κωνσταντίνον όπως σώση από του σάλου το κλυδωνιζόμενον σκάφος της Εκκλησίας. Ούτος δυσφορών επί τω επαπειλουμένω τη Eκκλησία σχίσματι απέστειλεν εις Αλεξάνδρειαν πρώτον επιστολήν προς τε Αλέξανδρον τον Επίσκοπον και προς τον Άρειον παραινών αυτούς να καταθέσωσι τα όπλα της συζητήσεως και συνδιαλλαγέντες να επανορθώσωσι την ειρήνην της Εκκλησίας. Αλλ' η φωνή της συνέσεως και της μετριοπαθείας του Βασιλέως επέπρωτο να μη εισακουσθή. Διότι ο κομιστής της ειρηνοποιού ταύτης επιστολής Επίσκοπος Κορδούβης άμα ελθών εις Αλεξάνδρειαν, συνετάχθη μετα του Επισκόπου Αλεξάνδρου και κατεδίκασε τον Άρειον. Ο δε Άρειος έγραψε πρός τον Βασιλέα επιστολήν οπωσούν αυθάδη, παραπονούμενος ότι τω επεβλήθη υπό των ειρημένων αργία (Ευσεβ. βίον Κωνστ. 2, 64.-και Σωκρ. 1, 5.). Ο Κωνσταντίνος ως προς την ουσίαν του ζητήματος δεν είχε σχηματίσει ιδίαν γνώμην και πεποίθησιν κατ' αρχάς δε μάλιστα επεδείξατο αδιαφορίαν τινά σχεδόν θίγουσαν τα όρια της περιφρονήσεως, ως εξάγεται εκ της ειρημένης επιστολής αυτού. Εκ τούτου δε ευλόγως δύναταί τις να συμπεράνη οτι ο Κωνσταντίνος διδούς μάλλον ευήκοον ους εις τας περί των δοξασιων του Αρείου πληροφορίας του Παμφίλου Ευσεβίου, όστις ην πιστός αυτού φίλος και φίλα φρονών τω Αρείω, θεωρών την αίρεσιν του τελευταίου ασήμαντον, δεν εννόησεν εξ' αρχής τον κίνδυνον, ον διέτρεχεν η Πίστις εκ των επιβούλων δοξασιών του Αρείου. Της απάτης όμως αυτής ταχέως εξήλθεν ο Κωνσταντίνος ευθύς, αφού επανήλθεν εις Κωνσταντινούπολιν εξ' Αλεξανδρείας ο /Οσιος Κορδούβης άπρακτος και συγχρόνως, αφού έμαθεν ότι εν' Αλεξανδρεία συνέβαινον ταραχαί, καθ' ας οι όχλoι ουδέ τας εικόνας αυτού εσεβάσθησαν. Οργισθείς λοιπόν επί τούτοις ιδίως κατά των περί τον Άρειον εξαπέστειλε νέους επιτρόπους εις Αλεξάνδρειαν κομίζοντας επιστολήν προς τους αιρετικούς αυτούς απειλητικωτάτην, δι' ης προσεκάλει τον Άρειον να προσέλθη και να εξηγήση ενώπιον αυτού όπερ επρέσβευε δόγμα. Ο Άρειος παρέστη αληθώς προ του Βασιλέως, αλλ' εν τη συζητήση, ην επεχείρησε, τοσούτον περιέπλεξε το πνεύμα του Κωνσταντίνου το περί τας τοιαύτας λεπτολογίας ανεπιτήδειον, ώστε ενέβαλε τον ηγεμόνα εις πλείστας όσας αμφιβολίας. Και εν τούτοις εξηκολούθει η διχόνοια και η ταραχή των πνευμάτων, ουδέ εφαίνετο τρόπος θεραπείας, έως ο Βασιλεύς εν τη συνήθει αυτού μεγαλοφυία επενόησε το πρακτέον κατά την προκειμένην δυσχέρειαν και συνεκάλεσεν εν Νικαία της Βιθυνίας τους πανταχού Ιεράρχας της Χριστιανωσύνης εις Οικουμενικήν Σύνοδον, όπως εξετάσασα την του Αρείου διδασκαλίαν λύση οριστικώς την μεγάλην ταύτην διαφοράν και αποδώση τη Εκκλησία την ποθουμένην ειρήνην.

Η Α' εν' Νiκαία Οικουμενική Σύνοδος.

Και αληθώς η ρύθμισις και εξασφάλισις του Χριστιανικού δόγματος ην ζήτημα ζωής και θανάτου διά τον τότε κόσμον, από δε της διαρρυθμίσεως ταύτης εξηρτάτο η γενική του κόσμου ηθική ανακαίνισις. Διό προσκληθέντες συνήλθον εν Νικαία 318 Πατέρες της Εκκλησίας περί τα μέσα Ιουνίου του 325 μ.Χ. και συνεκρότησαν τήν Α' εκκλησιαστικήν Οικουμενικήν Σύνοδον. Τούτων δε προίσταντo Αλέξανδρος o Κωνσταντινουπόλεως, ο γηραιός Αλέξανδρος ο Αλεξανδρείας υπό του νεαρού αυτού Συμβούλου και Διακόνου δορυφορούμενος, του Μ. Αθανασίου. Τον δε Πάπαν Ρώμης Σίλβεστρον και τον διάδοχον αυτού Ιούλιον αντεπροσώπευσαν οι παρ' αυτού αποσταλέντες πληρεξούσιοι, ο 'Οσιος Κορδούβης Επίσκοπος της Ισπανίας και δύω πρεσβύτεροι, οι Βικέντιος και Βίτων. Παρ' αυτοίς δε παρέστησαν οι Παφνούτιος, Σπυρίδων, Νικόλαος, Ιάκωβος, Μάξιμος και άλλοι κεκοσμημένοι πάντες δι' αποστολικών χαρισμάτων. Ουχ ήτον προς τούτοις παρίστατο και πλήθος άλλο Κληρικών, Πρεσβυτέρων και Διακόνων. Κατά την πρώτην αυτών επίσημον συνεδρίαν την γενομένην την 5ην ή 6ην Ιουλίου ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος εξεφώνησε τον εναρκτήριον λόγον εν τη λατινική γλώσση μεθερμηνευόμενον αυτοστιγμεί εις την ελληνικήν, δι' ου έλεγεν ότι ο της ιεράς ταύτης θρησκείας νόμος εκ των κόλπων της Ανατολής προέκυψεν, αποκαλών τους λειτουργούς αυτής αρχηγούς της των εθνών σωτηρίας. Είτα δε κατά σειράν και εν τάξει εξετέθησαν υπό του Αρείου και των αυτού οπαδών αι γνώμαι και δοξασίαι, αλλά γενναίως και λογικώς επολεμήθησαν αύται υπό των Πατέρων της Εκκλησίας.

Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.


Ίνα κατανοηθή δε η σπουδαιότης αυτής της Συνόδου, πρέπει να εκτεθή ενταύθα διά βραχέων ο φιλοσοφικός οργασμός των πνευμάτων της εποχής εκείνης, όστις έτεινε να καθυποτάξη το δόγμα εις την γνώσιν, ήτις εζήτει τρόπον τινά να άψηται τη χειρί και, ει δυνατόν ψηλαφήση παν ό, τι ο Χριστιανισμός παρέδιδεν ως μυστήριον και ως δόγμα πίστεως. Τον Χριστιανισμόν αναφανέντα σκάνδαλον μεν τοις Ιουδαίοις, μωρίαν δε τοις Έλλησιν, εζήτουν αμφότεροι, Ιουδαίοι τε και 'Ελληνες, διά των φιλοσοφικών χωνευτηρίων να αναδείξωσιν από θρησκείαν εξ' αποκαλύψεως, σύστημά τι φιλοσοφικόν μάλλον ικανοποιούν τας απαιτήσεις της υπερηφάνου του ανθρώπου φιλοσοφίας, η επαναπαύον το θρησκευτικόν αίσθημα του ανθρώπου. Οι φιλόσoφοι περιφρoνήσαντες τας απαιτήσεις της καρδίας της τερπομένης εν τω μυστηρίω της θρησκείας εζήτουν να ικανοποιήσωσι τον νουν δι' απολύτου τρόπoυ, υποτάσσοντες αυτώ πάσαν αλήθειαν. Αλλ' ηγνόουν ότι υπάρχουσι και αλήθειαι, ανώτεραι, της νοητικής ημών αντιλήψεως, μη γινόμεναι καταληπταί υπό του πεπερασμένου νοός του ανθρώπου, ήτις λαμβάνει γνώσιν αυτών, πείθεταi δε περί της πραγματικότητος αυτών, και μαρτυρεί περί της υπερφυσικής υπάρξεως αυτών. Ηγνόουν ότι ο άνθρωπος δεν εγεννήθη, ίνα αποβή μόνον φιλόσοφος, αλλά και ον θρησκευτικόν. Καίτοι φιλοσοφούντες εδείκνυντο το αφιλοσόφως προς τον άνθρωπον έχοντες, διότι ο άνθρωπος δεν είναι, μόνον νους, αλλά και καρδία αι δυνάμεις των δύο τούτων κέντρων αμοιβαίως βοηθούμεναι αναδεικνύουσι τον άνθρωπον τέλειον και διδάσκουσιν αυτώ όσα ουδέποτε δια μέσου του νοός να διδαχθή ηδύνατο. Εάν ο νους ήνε ο διδάσκαλος του φυσικού κόσμου, η καρδία είναι διδάσκαλος του υπερφυσικού κόσμου, του οποίου ίσως καθ' ομοίωσιν εγένετο ο αισθητός κόσμος, ούτινος τότε μανθάνομεν τα καθ' έκαστα ακριβώς, όταν δια της καρδίας διδαχθώμεν τα του υπερφυσικού κόσμου, φιλόσοφος άνευ καρδίας, ήτοι άνευ θρησκευτικού αισθήματος, είναι αφιλοσόφητος διότι δεν είδε το καθ' όλου, αλλά το κατά μέρος. Ενόσω δε δεν αναχθή εις το καθ' όλου, ήτοι εις την καθ' όλου περί του κόσμου έννοιαν, εν η περιέχεται ό,τε αισθητός και ο υπέρ αίσθησιν κόσμος (διότι ο κατ' αίσθησιν κόσμος είναι το κατά μέρος), ουδέποτε θέλει φθάσει εις το καθ' όλου άνευ θρησκευτικού αισθήματος διδάσκοντος την εν τω υπερφυσικώ κόσμω ύπαρξιν του καθ' όλου. Υπό την μίαν ταύτην όψιν εξήτασεν ανέκαθεν τον χριστιανισμόν ό,τε Ιουδαϊσμός και η Ελληνική φιλοσοφία. Ο Ιουδαϊσμός και η Ελληνική φιλοσοφία συναντηθέντα εν Αιγύπτω εν κοινώ σταδίω και επωφεληθέντα άλληλα εμόρφωσαν διαφόρους θεωρίας και φιλοσοφικά συστήματα. Η Αλεξάνδρεια εν μεταιχμίω τριών Ηπείρων, Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής κτισθείσα εν τω κέντρω ούτως ειπείν του αρχαίου κόσμου, υπήρξεν η εστία ζώσης των ιδεών επικοινωνίας και το γόνιμον έδαφος νέων συστημάτων. Η Πυθαγόρειος φιλοσοφία, η προ ικανών χρόνων εν ταις δε τοις των εκλιπόντων φιλοσοφικών συστημάτων εγγραφείσα, ανεφάνη μετά τας αρχάς της τελευταίας προ Χριστού εκατονταετηρίδος υπό την μορφήν της Νεοπυθαγορείου φιλοσοφίας. Οι εν' Αλεξανδρεία Ιουδαίοι φρονούντες ότι δια της μελέτης της Ελληνικής φιλοσοφίας ενεβάθυνον πλειότερον εις την μυστηριώδη του Μωυσέως σοφίαν, επεδόθησαν εις αυτήν, παρήγαγε δε η επίδοσις αύτη τοιαύτην τινά πνευματικήν κίνησιν, ην συνήθως Αλεξανδρινήν θεοσοφίαν καλούσι, και ης ο χαρακτήρ συνίστατο εις σύγκρασίν τινα Μωσαϊκής θεολογίας και Ελληνικής φιλοσοφίας, ιδία δε Πλατωνικών και Στωίκων ιδεών τούτο δείκνυται, προδήλως εν τω ωριμωτάτω της Αλεξανδρινής θεοσοφίας προϊόντι, τω του Φίλωνος συγγράμματι, εις ου την μόρφωσιν συνετέλεσεν εξ ίσου η τε Μωσαϊκή θεολογία και η Ελληνική φιλοσοφία. Τα φιλοσοφικά συστήματα του Πλάτωνος, του Αριστοτέλους, και το της Στοάς, ευρόντα εν Αλεξανδρεία διαπύρους θιασώτας, εμβριθώς ηρευνώντο το φιλοσοφικόν πνεύμα μη δυνάμενον να αναπαυθή εν τη αποδοχή της διδασκαλίας του Μονοθεϊσμού, του απολύτως υπερβατικώς προς τον κόσμον ευρισκομένου και εν ουδεμιά σχέσει προς τον κόσμον ερχομένου, μηδ' εν τη Πανθεϊστική θεωρία, καθ' ην το θείον απόλλυται εν τη φύσει, και τείνον μεσαίαν τινά να ανακαλύψη αρχήν συμβιβάζουσαν εκατέρωθεν την αλήθειαν, ευρίσκετο εν ζωηρώ φιλοσοφικώ οργασμώ. Εν τω χρόνω τούτω ενεφανίσθη ο χριστιανισμός επαγγελλόμενος την πλήρη των απαιτήσεων ικανοποίησιν. Οι οπαδοί των διαφόρων συστημάτων ευρόντες εν αυτώ τον σύνδεσμον των μονομερών αληθειών των εν τε τω Ιουδαϊσμώ και Εθνισμώ ευρισκομένων προσωκειώθησαν αυτόν. Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια. Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα φέροντα αντί του φιλοσoφικoύ τρίβωνος την χριστιανικήν αλουργίδα. Ο χριστιανικός αυτών χαρακτήρ ην απλώς η εξωτερική αυτών χροιά ουσιαστικώς όμως ήσαν καθαρά προϊόντα της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Η ανάπτυξις της διδασκαλίας του Αρείου ικανώς απέδειξε τον φιλοσοφικόν χαρακτήρα της διδασκαλίας των. Η χριστιανική άρα διδασκαλία, φανείσα εν εποχή πλήρει φιλοσοφικής ζωής και πνευματικού οργασμού και υφ' απάντων πολεμουμένη, εξ άπαντος τελείως θα διεστρέφετo και θα ηλλοιούτο, εάν μη ευθύς εξ αρχής θείαι και ιεραί συνεκροτούντο Σύνοδοι και τας ετεροδιδασκαλίας αποτελεσματικώς μη απέκλειον της ορθοδόξου διδασκαλίας της Εκκλησίας, και Σύμβολα, και Δόγματα, και Κανόνας, και Διατάξεις μη συνέταττον προς φρούρησιν και διατήρησιν της καθαρότητος και αγιότητος αυτής.

Η διδασκαλία του Aρείου.


Ο Άρειος δογματίσας, ως ανωτέρω ερρήθη, ότι ο υιός και λόγος του Θεού είναι μεν προ παντός χρόνου, αλλ' ουχί και υπάρχων, «ην ότε ουκ ην» και ότι δεν εγεννήθη εκ του πατρός, αλλά θελήματι του πατρός εκ του μηδενός εκτίσθη και επομένως ήτο κτίσμα εξ ουκ όντων ότι ο Θεός δεν ήτο πάντοτε πατήρ, ουδ' ο υιός υπήρχε πριν γεννηθή, δηλ. κτισθή, αλλ' ουδέ εκ της ουσίας του πατρός αλλά ξένος αυτού κατ' ουσίαν, και επομένως ουδέ Θεός αληθινός, αλλά μετοχή θεοποιηθείς, ανέπτυξε το φιλοσοφικόν του σύστημα, ήτοι την αίρεσίν του, δι' ου φρονεί ότι συμβιβάζει την Μοναρχίαν και Μονοθείαν προς την περί Τριαδικού Θεού του Χριστιανισμού διδασκαλίαν.

Κρίσεις επί της αιρέσεως του Aρείου.


Ο κατά του Αρειανισμού αγών εν τη Εκκλησία εγένετο λίαν σφοδρός διότι η περι Θεού έννoια αυτού δεν είχεν απλώς Ιουδαϊκόν χαρακτήρα, αλλ' ήτο ανάμιξις Ιουδαϊκών και Εθνικών στοιχείων, και κατά τούτο ο Αρειανισμός απέβαινε λίαν επικίνδυνος. Αντί της υψηλοτέρας ενότητος, ήτις συνάπτει εν εαυτή το εν ταις προ Χριστού θρησκείαις περιεχόμενον αληθές, ο Αρειανισμός έθετο φαινομένην τινά ενότητα συνάπτουσαν το εν τω Ιουδαϊσμώ και Εθνισμώ ψευδές και αποκλείουσαν το εν αυταίς αληθές. Το μεν εν τω Ιουδαϊσμώ αληθές είναι η μεταξύ Θεού και κόσμου διαφoρά το δε εν τω Εθνισμώ α-ληθές είναι η εσωτερική ενότης μεταξύ θεότητος και ανθρωπότητος. Τας αληθείας ταύτας αμφοτέρας περιέχει η ορθόδοξος χριστιανική Πίστις. Το εν τω Ιουδαϊσμώ ψευδές είναι ο χωρισμός μεταξύ θεού και κόσμου, το δε εν τω Εθνισμώ η ανάμιξις θεότητος και ανθρωπότητος. Ο Αρειανισμός αποκλείσας το εν αμφοτέροις αληθές απεδέξατο μόνον το εν αμφοτέροις ψευδές διότι αποδεχόμενος παρά του Εθνισμού την ανάμιξιν θεότητος και ανθρωπότητος αποδίδει εις την κτίσιν, εις ην κατατάσσει και τον Υιόν, ον θεωρεί ως κτίσμα, θείαν ιδιότητα και καθιστά δημιουργόν του κόσμου και αντικείμενον θείας προσκυνήσεως, παρά δε του Ιουδαϊσμού αποδεχόμενος τον χωρισμόν μεταξύ Θεού και κόσμου, ήτοι τον Διισμόν, θεωρεί την γέννησιν του κόσμου ως όλως τυχαίαν και ούτω η μεταξύ θεού και κόσμου σχέσις στηρίζεται επί αυθαιρέτου λόγου.

Διδασκαλία του Αθανασίου και των επισήμων Πατέρων της Εκκλησίας.


Τοιαύτη ην η διδασκαλία του Αρείου, ην ώφειλoν να καταπολεμήσουν οι οπαδοί της Ορθοδόξου Πίστεως, και τοιούτος ο λόγος της συγκροτήσεως της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Οποία δε η διδασκαλία των Πατέρων και πόσον σοφώς συνδυάζει τας δύο αληθείας τας εν τε τω Ιουδαϊσμώ και τω Εθνισμώ ταύτην εκθέτομεν εν τοις εφεξής. Εις την ανάμιξιν των εκ του Ιουδαϊσμού και του Εθνισμού ειλημμένων στοιχείων του ψεύδους, ην παριστά ο Αρειανισμός, έπρεπε να αντιταχθή η γνησία περί Θεού χριστιανική έννοια, ήτις είναι η αληθής υψηλοτέρα ενότης των εν τω Ιουδαϊσμώ και τω Εθνισμώ περιεχομένων στοιχείων της αληθείας. Την γνησίαν ταύτην περί Θεού έννοιαν της Χριστιανικής θρησκείας ανέπτυξε κατά του Αρειανισμού πρώτος Ο Αθανάσιος, έπειτα δε και άλλοι επίσημοι Πατέρες, ιδίως ο Ναζιανζηνός Γρηγόριος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας υπερενίκησαν την πανθεϊστικήν και διϊστικήν αρχήν αναχθέντες εις εσωτερικάς εν τω Θεώ διακρίσεις. Ο Αθανάσιος ορμάται εκ της αρχής οτι ο Θεός, ως Θεός ζων, θέλει να αποκαλύπτη εαυτόν εν όλη τη δόξη αυτού. Ο δε άνθρωπος χρήζει του Θεού και είναι επιδεκτικός αυτού ο ανθρώπινος λόγος έχει πόθον προς τον αρχέτυπον λόγον, προς κοινωνίαν μετά του Θεού και προς γνώσιν της ουσίας αυτού, δυνάμεθα δε να έχωμεν άμεσον κοινωνίαν προς αυτόν, εάν ο Θεός θέλη να έχη κοινωνίαν προς ημάς. Εν τω Χριστώ και Αγίω Πνεύματι περιέχεται η πλήρης αποκάλυψις της αληθείας και η πλήρης αυτομετάδοσις του Θεού ίνα δε ο Χριστός ήνε πλήρης αποκαλύψεως της αληθείας, ανάγκη να ήνε ο εν τω Χριστώ ενανθρωπήσας Λόγος της αυτής ουσίας προς τον Θεόν επίσης τέλειος ως ο Πατήρ διότι άλλως δεν ήθελεν είναι αποκεκαλυμμένη η πλήρης αλήθεια, καθ' όσον ο αποκαλύπτων δεν ήθελε περιέχει όλην την αλήθειαν το δε Άγιον Πνεύμα δεν ήθελε προσάγει ημάς προς τον Θεόν, αν δεν ήτο Θεός, διότι ουχί μετά τινος κτίσματος ή περιωρισμένου όντος πρέπει να συναφθώμεν, αλλ' αμέσως μετ' αυτού του Θεού. Ο Αθανάσιος και οι μετ' αυτόν επίσημοι Πατέρες της τετάρτης 100ρίδος αποδέχονται ότι ο Θεός πρέπει αναγκαίως να ήναι εν εαυτώ ζων, όπως δυνηθή να προέλθη εξ αυτού ό κόσμος. 'Οθεν κατ' αυτούς ψευδής είναι εκείνη η περί Θεού έννοια, καθ' ην ούτος είναι υπερβατικόν μόνον όν, διότι κατ' αυτούς ο Θεός είναι αίδιος ζωή και κίνησις. Αλλ' ίνα ήναι ο Θεός αίδιος ζωή και κίνησις, πρέπει να έχη εσωτερικάς διακρίσεις εν εαυτώ άνευ δε εσωτερικών διακρίσεων ο Θεός, κατά τον Άγιον Αθανάσιον δεν ήθελε δύνασθαι ουδ έξ εαυτού έχει ύπαρξιν. Kατ' αυτόν η θεία πηγή ουδέποτε είναι ξηρά, εις δε το φως αυτού ουδέποτε ελλείπει η λάμψις αυτού ο δε Θεός δεν είναι άγονος και άνευ παραγωγής εν εαυτώ, διότι άλλως έπρεπεν εξ ανάγκης να ήναι και ανενέργητος, και ουδέν ήθελε δυνηθή να δημιουργήση. Eπειδή δε ο Θεός εν εαυτώ είναι παραγωγική ζωή, είναι και δημιουργικός εκτός εαυτού, κατά πρώτον δε παράγει αϊδίως εαυτόν διότι ο Θεός είναι αίδιος αιτιότης εαυτού, καθ' όσον είναι αίτιον και αιτιατόν συγχρόνως δε, καθ' όσον ο Θεός είναι εν εαυτώ η αίδιος κίνησις και ζωή, δύναται να παραγάγη τον κόσμον. Ταύτην την εν τω Θεώ αιτιότητα εαυτού, ης ένεκα αυτός είναι αίτιον και αιτιατόν, εφαρμόζει ο Άγιος Αθανάσιος εις τας εν τω Θεώ υποστατικάς διακρίσεις. Το μεν εν τη Θεότητι αίτιον η Εκκλησία ονομάζει Πατέρα, το δε αιτιατόν εν αυτή η Εκκλησία ονομάζει Υιόν, αμφότερα δε είναι της αυτής Ουσίας. Και κατά τον Ναζιανζηνόν Γρηγόριον ο Θεός δεν είναι απλή μονάς διότι αύτη εν τη μονότητι εαυτής ήθελεν είναι εναντία εαυτής, έπρεπεν εξ ανάγκης να εκπέση εαυτής, ίνα ήναι κίνησις και ζωή. Εν τω Θεώ δεν υπάρχει ακάθεκτός τις φυσική πλησμονή η δε Μονάς κινηθείσα εξ αρχής εις Δυάδα έστη εν Τριάδι. Ούτω διά της χριστιανικής περί θεού εννοίας των Πατέρων της τετάρτης 100ρίδος ήρθη η αφηρημένη και άνευ κινήσεως απλότης της θείας ουσίας. Κατά τον άγιον Αθανάσιον και τον Ιλάριον ο Θεός έχει την αυτοσυνείδησιν εαυτού, καθ' όσον αυτός ο Θεός ο γεννήσας, ή ως Πατήρ ως αίτιον, ορά εαυτόν εν τω αιτιατώ εν Εικόνι και χαίρει επί ταύτη τη Εικόνι. Όθεν αι διακρινόμεναι εν τω Θεώ υποστάσεις μετέχουσι και της θείας αυτογνωσίας κατά τον άγιον Αθανάσιον. Ένεκα της εν αυτώ διακρίσεως ο Θεός δεν συγχέεται προς τον κόσμον εν τη προς αυτόν κοινωνία και μεταδόσει, αλλά διατηρεί το ύψος και την υπερβατικότητα εαυτού διότι πάσα αυτομετάδοσις του Θεού προυποτίθησι την αυτοσυντήρησιν εαυτού, διά των εσωτερικών δε εν τω Θεώ διακρίσεων ο Θεός εν τη αυτομεταδόσει συντηρεί εαυτόν και εν τη αυτοσυντηρήσει μεταδίδει εαυτόν δια της αγάπης εις τον κόσμον. Αφού οι Πατέρες της Εκκλησίας ημών εις τον προς τους Αρειανούς αγώνα έδειξαν ότι η Μονάς ίνα νοηθή ως κίνησις και ζωή, δέον να θεωρηθή προβαίνουσα εις Δυάδα διότι άλλως ο Θεός δεν ηδύνατο να νοηθή, ως ο Θεός ζων, ευκόλως ηδύνατο να δειχθή ότι, επειδή διά της δυάδος δεν πρέπει να αρθή η ενότης του Θεού, η νόησις αιτεί και τρίτον τι, όπερ την δυάδα ανάγει εις την ενότητα. Τούτο εδείχθη εν τω αγώνι των Πατέρων της Έκκλησίας περί του Αγίου Πνεύματος, όπερ ο Αρειανός Μακεδόνιος εθεώρει ως κτίσμα ανώτερον μετά τον Υιόν.

Το Ιερόν Σύμβολον της Ορθοδόξου Πίστεως.


Επι είκοσι περίπου ήμέρας (1) [(1) Κατ' άλλους η Σύνοδος αύτη διήρκεσε 3 1/ 2 έτη, κατά δε τον Γελάσιον παρά Φωτίω 6 1/ 2 έτη αποτελουμένη εκ 256 Πατέρων.] ενασχοληθείσα η Α' εν Νικαία Ιερά Οικουμενική Σύνοδος εις τα σπουδαιότατα θρησκευτικά ζητήματα έλυσεν εντός του βραχυτάτου τούτου χρονικού διαστήματος πλην άλλων δευτερευόντων το δυσχερέστατον ζήτημα, όπερ προ μικρού είχε διαταράξη την Εκκλησίαν, καθιερώσασα την αρχήν του ομοουσίου του Πατρός και του Υιού, ην παρεδέξατο έκτοτε η Ορθόδοξος Πίστις διά του τοις πάσι γνωστού θείου και ιερού Συμβόλου, εν ω τον Υιόν του Θεού και Λόγον Θεόν αληθινόν ανεκήρυξεν ομοούσιον τω Πατρί, ήτοι της αυτής, και ουχί ομοίας, φύσεως και ουσίας τω Πατρί, επομένως την αυτήν δόξαν και εξουσίαν και κυριότητα και αιδιότητα και πάντα τα λοιπά θεοπρεπή της θείας φύσεως ιδιώματα έχει δε επιλέξει ούτω. «Πιστεύομεν εις ένα Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα, πάντων ορατών και αοράτων Ποιητήν. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού τον γεννηθέντα εκ του Πατρός μονογενή, τουτέστιν εκ της ουσίας του Πατρός, Θεόν εκ Θεού, φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο τα εν τω Ουρανώ και τα εν τη Γη, τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα, και σταυρωθέντα και ενανθρωπήσαντα, παθόντα, και αναστάντα τη τρίτη ημέρα και ανελθόντα εις τους Ουρανούς, και καθεζόμενον εν δεξιά του Πατρός και πάλιν ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς και εις το Πνεύμα το Άγιον Τους δε λέγοντας ότι ην ποτε, ότε ουκ ην, και πριν γεννηθήναι ουκ ην, και ότι εξ ουκ όντων εγένετο η εξ ετέρας υποστάσεως η ουσίας φάσκοντας είναι, η τρεπτόν η αλλοιωτόν τον Υιόν του Θεού, τούτους αναθεματίζει η Καθολική και Aποστολική Εκκλησία» Τούτο το Σύμβολον ο μεν Ιεροσολύμων Θεόδωρος πίστεως ορθήν ομολογίαν ωνόμασεν. Ο δε Ρώμης Δάμασος τείχος υπεναντίον των όπλων του διαβόλου και απλώς παρά πάσης της Εκκλησίας καλείται η χαρακτηριστική σημαία των Ορθοδόξων, η διακρίνουσα αυτούς των ψευδαδέλφων και κακοδόξων. H λέξις Σύμβολον ελήφθη κατά μεταφοράν εκ των στρατιωτικών όρων διότι σύμβολον παρ' αυτοίς καλείται το μυστικόν σύνθημα το διακρίνον τους στρατιώτας των παρεμβολών των εχθρικών στρατευμάτων. Η Σύνοδος αύτη επελήφθη και του ζητήματος περί του διορισμού της ημέρας και του χρόνου της εορτής του Πάσχα, τον οποίον σήμερον κρατεί απαράλλακτον η Ανατολική Εκκλησία (Αποστλ. Κν. Ζ', και τον Α' της εν' Αντιοχεία και Συντγμ. Ράλλη και Ποτλή Τόμ. 2ος Σελ, 10), συνέταξε δε και 20 Ιερούς Κανόνας. Τα πρακτικά όμως της Ιεράς ταύτης Συνόδου δεν σώζονται ούτε Ελληνιστί ούτε Λατινιστί. Τα σήμερον σωζόμενα είναι εκείνα, άτινα συνέγραψεν ο Παμφίλου Ευσέβιος, Σωκράτης ο Σωζόμενος, ο Θεοδώρητος, ο Ιερώνυμος, και οι άλλοι, ιδίως δε όσα ο Γελάσιος ο Κυζικηνός ο ύστερον και Επίσκοπος Καισαρείας και Παλαιστίνης γενόμενος συνέγραψεν επί Ζήνωνος τω 476. Την του Γελασίου συγγραφήν ο μεν Νικήτας ο Χωνιάτης ονομάζει πρακτικά, ο δε Φώτιος Ιστορικόν μάλλον ή πρακτικόν της Συγγραφής του Γελασίου μνημονεύει και ο Ιωάννης ο Kυπαρισσιώτης (Δοσιθέου δωδεκάβιβλ. Σελ. 108).

Το αποτέλεσμα της A' Οικουμενικής Συνόδου.

Διά της οριστικής λοιπόν λύσεως του ακαvθωδεστάτου και σπουδαιοτάτoυ θρησκευτικού προβλήματος, του από πολλού ήδη διχοτομήσαντος την Εκκλησίαν εις δύω αντίπαλα στρατόπεδα και την Πολιτείαν εκ τούτου διαταράξαντος, η μεν Ορθοδοξία εδέξατο το Ιερόν Σύμβολον της εν Nικαία Α' αγίας Οικoυμενικής Συνόδου, οι δε αντιδοξούντες αvεθεματίσθησαν και ο αιρεσιάρχης Άρειος μετά των πεισματωδεστέρων ομοφρόνων αυτού εξωρίσθησαν εις Γαλατίαν της Μικράς, Ασίας. Οι δύω Ευσέβιοι επί μικρόν διστάσαντες να υπογράψωσι την ομολογίαν της Πίστεως ενέδωκαν τέλος εις τήν μεγάλην πλειονοψηφίαν, καθόσον μάλιστα ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος απέδειξεν οτι έχει αμετάθετον την απόφασιν να υποστηρίξη μέχρις εσχάτων τα υπό της Iεράς Συνόδου θεσπισθέντα και διά της βασιλικης αυτού χειρός επικυρωθέντα, εκδούς συγχρόνως και ίδιον κατά των αντιδοξούντων Βασιλ. διάταγμα, εν ω ρητώς ωνόμαζε τον Άρειον μαθητήν του Πορφυρίου, ενός των οπαδών της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας, διέτασσε να καώσι τα συγγράμματα του Αρείου και επέβαλε ποινήν θανάτου κατά παντός, όστις έμελλε να φωραθή ότι κρύπτει τι τούτων των αιρετικών συγγραμμάτων. Ούτω δε απεδόθη δικαίως δόξα τω εν Yψίστοις θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.

Η εκ της Α' Οικουμενικής Συνόδου ωφέλεια

H πρώτη εν Nικαία Οικουμενική Σύνοδος αποκηρύξασα την διδακαλίαν του Αρείου έσωσε τον Χριστιανισμόν από προφανεστάτης διαστροφής. Eάν δε η Οικ. αύτη Σύνοδος δεν απεκήρυττε τον Άρειον ως κακόδοξον και αιρετικόν, η διδασκαλία αυτού, ως κατά το φαινόμενον ορθολογιστική, ήθελεν αποβή ταχέως διδασκαλία της Eκκλησίας, όπερ ολίγου δειν και μετά ταύτα εγένετο επί της βασιλείας του Αρειανού Ουάλεντος, εάν μη η Οικουμενική Α' Σύνοδος ίστατο ως προπύργιον διά των αποφάνσεών της κατά των Αρειανικών προσβολών και μη περιεχάραττε τον χώρον της αληθείας της εν Χριστώ Πίστεως. Εάν δε εις τον Σωτήρα Χριστόν οφείλωμεν την αληθή γνώσιν του Θεού, εις την Αγίαν Α' Οικουμενικήν Σύνοδον οφείλομεν την υποστήριξιν αυτής διότι, εάν αύτη μη συνεκροτείτο, τολμώ να είπω ότι η αληθής Ορθόδοξος Πίστις θά εξηφανίζετο, το δε έργον της Σωτηρίας θά έμενεν ημιτελές. H συγκρότησις λοιπόν της Α' Οικουμ. Συνόδου ήτο κατά νεύσιν της Θείας Βουλής, ίνα το έργον της Σωτηρίας διαφυλάξη τέλειον, και ως ασφαλής θεματοφύλαξ παραδώση αυτό ταις κατόπιν γενεαίς. Πάντως εκ θείου Πνεύματος εκινήθησαν οι θείοι Πατέρες οι αναλαβόντες τον αγώνα κατά του Αρείου, ο δε Μέγας Αυτοκράτωρ άγιος Κωνσταντίνος κατά θείαν έμπνευσιν προέβη εις την συγκρότησιν της Αγίας Οικουμ. Συνόδου το Πνεύμα το θείον ήτο το διδόν τοις Αγίοις Πατράσι στόμα και σοφίαν, η ουκ ηδυνήθησαν αντιστήναι, ουδ' αντειπείν πάντες οι αντικείμενοι αυτής. Αυτό εδίδαξεν αυτούς αποφθέγγεσθαι περί του Ενανθρωπήσαντος Θεού και σέβειν Θεόν εν Τριάδι την αληθή και σωτήριον φιλοσοφίαν .

Η προς την Α' εν Nικαία Οικουμενικήν Σύνοδον οφειλομένη ευγνωμοσύνη των Χριστιανών και ιδία των Ελλήνων.


Πρo της Ιεράς μνήμης της Iεράς ταύτης Οικουμ. Συνόδου οφείλομεν οι την Πίστιν αυτής ομολογούντες να αποκαλυπτώμεθα και μετά σεβασμού το όνομα αυτής να εορτάζωμεν ετησίως, όπως έργω εκδηλώμεν ό, τι λόγω παραδεχόμεθα να εκχέωμεν δε τας καρδίας ημών προς τον Θεόν εξ' αισθήματος ευγνωμοσύνης και να δοξάζωμεν τους Αγίους Πατέρας, τους αηττήτους προμάχους της ορθοδόξου Πίστεως ψάλλοντες εναρμονίως όσα αυτοί καλώς εδογμάτισαν και εμελώδησαν. Και μεταξύ μεν των θεσπεσίων ανδρών, οίτινες διέλαμψαν κατά την μεγάλην εκείνην εποχήν της κρίσεως και της ακμής της θρησκείας, εν τη οφειλομέννη ευγνωμοσύνη ευγvωμοσύννη ημών πρέπει πάντως να κατέχη την εξαιρετικήν θέσιν ο πρώτος απάντων και καθηγούμενος Μέγας Αθανάσιος διότι ούτος θεσπίσας ότι «Πίστις καθολική αύτη εστίν ίνα ένα Θεόν εν Τριάδι και Τριάδα εν Mονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τας υποστάσεις, μήτε την ουσίαν μερίζοντες», απεσκυβάλισεν εις τους απίστους πάντα, όστις δεν απεδέχετο ολόκληρον την σειράν των αρρήτων τούτων αληθειών, διήνοιξεν ανυπέρβλητον χάσμα μεταξύ Αρείου και Εκκλησίας οχυρώσας την Χριστιανικήν ενότητα διά πανοπλίας, ήτις επήρκεσεν αυτή επί πεντεκαίδεκα όλους αιώνας, και διά της ασφαλείας, δι' ης περιέβαλε την Πίστιν, εμφυσήσας θάρρος και πειθώ ακαταγώνιστον εις άπαντας τους Κήρυκας του θείου Λόγου από των χρόνων αυτού μέχρι σήμερον. Αλλά και οι μετά του Αγίου Αθανασίου ευθαρσώς και γενναίως συναγωνισάμενοι 318 Θεοφόροι Πατέρες παρά πάντων μεν των Χριστιανών δέον να ώσι σεβαστοί, κατ' εξοχήν όμως παρά των Ελλήνων διότι ούτοι πλην του θρησκευτικου λόγου, δι' ον οφείλουσιν ευγνωμοσύνην προς αυτήν, έχουσι και λόγους πολιτικούς, λόγους εθνικούς, δι' ους οφείλουσι να τιμώσι και γεραίρωσι την μνήμην αυτής. Και τω όντι εν τη Ιερά ταύτη Συνόδω ο διασπαρείς Ελληνισμός από του Μεγάλου Αλεξάνδρου του προπαρασκευάσαντος την οδόν του Χριστιανισμού υπό Αυτοκράτορα τον Μέγαν Κωνσταντίνον, Ρωμαίον μεν το γένος και την αρχήν, αλλ' Έλληνα την διάθεσιν διά την επίδρασιν της θρησκείας της Ελληνικώς αναπτυχθείσης, συναθροίζεται από των περάτων του Ρωμαικού κράτους εν Nικαία, ίνα κανονίση την πίστιν των Ρωμαίων υπηκόων αυτού, αυθεντικώς αποφανθή κατά της παλαιάς πλάνης, και ανακηρύξη την ορθήν διδασκαλίαν, ην ώφειλεν η Οικουμένη άπασα να ασπασθή, ως τον κανόνα και οδηγόν της αληθείας της κανονιζούσης τα ευγενέστερα του άνθρώπου αισθήματα. Εν ταύτη ο Ελληνισμός ενίκησεν ουχί μόνον την αίρεσιν, αλλά και την εθνικήν πλάνην της παλαιάς λατρείας και την Ρωμαϊκήν εξουσίαν εν ταύτη εξεδηλώθη η ισχύς του Ελληνικού στοιχείου αύτη δε υπήρξεν ο πρώτος σπινθήρ του αναλάμψαντος μετά ταύτα Eλληνισμού αύτη ήτο η πρώτη ζύμη η συγκεντρώσασα περί εαυτήν και ζυμώσασα όλον τον Ρωμαϊσμόν, ον εντός ολίγου ανέδειξεν Eλληνισμόν, και αύτη ην το χωνευτήριον το καθαρίσαντα στοιχεία του κράτους και αναχωνεύσαν το Βυζαντινόν Eλληνικόν βασίλειον. H Eλληνική φιλοσοφία εν αυτή διέλαμψεν, ο δε Πλάτων και ο Αριστοτέλης ήσαν οι επίκουροι της αληθείας πρόμαχοι. Πάντως λοιπόν η θεία Πρόνοια παρουσίασεν αυτούς προ του Χριστιανισμού, όπως βοηθήσωσιν αυτόν εν τη πάλη κατά του ψεύδους. Εν τη Συνόδω ταύτη έστη το τρόπαιον του Eλληνισμού εν ταύτη ο Eλληνισμός, ως άλλη Αθηνά ανέθορεν εκ της κεφαλής του Ρωμαϊκού κράτους, όπως διευθύνη διά της σοφίας αυτής τας συνειδήσεις των ανθρώπων και συμβουλεύση τα άριστα. H Νίκαια, η Eλληνικωτάτη αύτη πόλις, ήτο ο θρίαμβος των Αθηνών κατά της Ρώμης, ήτο η πτώσις αυτής και η ανόρθωσις της Κωνσταντινουπόλεως, της νέας πρωτευούσης του Ελληνισμoύ εν ταύτη ανεφάνη η ισχύς αυτού, ανεδείχθη το κράτος αυτού και διέλαμψεν η περιφάνεια του πνεύματος αυτού. Ιδού εν αυτή τα πάντα Ελληνικά, τά Μέλη της Συνόδου, η Γλώσσα, αι συζητήσεις, τα Πρακτικά, τα Βουλεύματα και εν γένει πάντα τα χαρακτηρίζοντα Eλληνικήν Βουλήν. H Σύνοδος αύτη είναι τιμητικόν παράσημον, το οποίον ετίμησε, τιμά και θα τιμά το στήθος παντός Έλληνος εν αυτή εδείχθη ότι ο Ελληνισμός δεν θνήσκει, αλλ' ότι πίπτων εγείρεται ισχυρότερος, ότι έχει το μυστήριον να κατακτά πνευματικώς τους κατακτώντας τας χώρας του, και ότι προώρισται να ζη, όπως ζωογονή. Η Α' Οικουμενική αύτη Σύνοδος δέον να διδάξη τα έθνη και τους λαούς ότι οφείλουσι να σέβωνται και τιμώσι τον Ελληνισμόν διά τε τας μεγάλας εκδουλεύσεις, ας παρέσχε τη ανθρωπότητι εν γένει, και διά τα ιδιάζοντα πλεονεκτήματα αυτού, δι' ων δύναται να φαίνηται αείποτε ωφέλιμος τη ανθρωπότητι. Τοιαύτη η πρώτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος, και τοιαύται αι αρεταί και αι υπηρεσίαι αυτής προς τε την ανθρωπότητα και ιδίως προς τον Ελληνισμόν διό πάντες μεν οφείλουσι να τιμώσιν αυτήν, ιδίως όμως ο Ελληνισμός διότι αύτη υπήρξε δι' αυτόν ναυς περισώσασα και αναδείξασα θρησκείαν και εθνικότητα.
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           

pros

 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ελληνική Φιλοσοφία = Χριστιανική Προπαιδεία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 14 Νοέμ 2014, 15:30 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Κατάσταση:
Εγγραφη: 30 Σεπ 2012, 12:44
Δημοσ.: 349
Thanks:
Thanked:
time στο post
LAPTONAS έγραψε:
Οι Έλληνες φιλόσοφοι έστω και αν δεν γνώριζαν την Π.Δ. παρόλα αυτά με την ταπεινή φιλοσοφία που είχαν, κατανόησαν το Λόγο και τα ευαγγέλια, ακολουθώντας την αλήθεια...


Για να δούμε έτσι είναι;

Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Παράθεση:
...Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα φέροντα αντί του φιλοσoφικoύ τρίβωνος την χριστιανικήν αλουργίδα. Ο χριστιανικός αυτών χαρακτήρ ην απλώς η εξωτερική αυτών χροιά ουσιαστικώς όμως ήσαν καθαρά προϊόντα της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Η ανάπτυξις της διδασκαλίας του Αρείου ικανώς απέδειξε τον φιλοσοφικόν χαρακτήρα της διδασκαλίας των...

Κατάλαβες αγαπητέ LAPTONAS; Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση. Και ο Άρειος όπως λέει το κείμενο επηρεασμένος από τη διδασκαλία της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας έπεσε στην αίρεση.

Δίδαγμα; Οι φιλοσοφικές διδασκαλίες (όπως αυτή του Πλάτωνα: «ο άνθρωπος… πλάθεται από τους πλανήτες κατ εντολή του Δημιουργού Πατέρα»), δεν είναι τίποτα άλλο, παρά πηγή αιρέσεων.

Για αυτό ακριβώς, ο Θεάνθρωπος Χριστός, όλοι οι Απόστολοι, και γενικά όλη η Καινή Διαθήκη δεν παραπέμπει στους φιλόσοφους διότι είναι πηγή αιρετικών κινδύνων, αλλά παραπέμπει όταν προς τη διδασκαλία μας χρειάζεται, μόνο στη Θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη.
Οπότε, αυτήν και μόνο, και γενικά όλη την Θεόπνευστη Αγία Γραφή πρέπει ανεπιφύλακτα να εμπιστευόμαστε.

Vassilis_1 έγραψε:
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm
Παράθεση:
Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα

Κατάλαβες αγαπητέ LAPTONAS; Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση. Και για να λέει το κείμενο ότι με αυτόν τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάφορες αιρέσεις, σημαίνει ότι εξ’ αιτίας της διδασκαλίας των φιλοσόφων παρασύρθηκαν στην αίρεση και μεγάλοι άνθρωποι που ανήκαν στο χώρο της Εκκλησίας.

Παράθεση:
LAPTONAS έγραψε:
Διάβασε ποιο προσεκτικά…

Το σχόλιό μου στο πιο πάνω παρατεθέν κείμενο της Εκκλησίας, προήλθε από προσεκτική μελέτη, και ο νοών νοείτω.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Ελληνική Φιλοσοφία = Χριστιανική Προπαιδεία
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 14 Νοέμ 2014, 16:12 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Vassilis_1 έγραψε:
Για να δούμε έτσι είναι;

http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm


Τι σχέση έχει ο Αρειανισμός και ο Νεοπλατωνισμός στη συζήτηση;

Παράθεση:
Ο χριστιανικός αυτών χαρακτήρ ην απλώς η εξωτερική αυτών χροιά ουσιαστικώς όμως ήσαν καθαρά προϊόντα της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Η ανάπτυξις της διδασκαλίας του Αρείου ικανώς απέδειξε τον φιλοσοφικόν χαρακτήρα της διδασκαλίας των.


Vassilis_1 έγραψε:
Κατάλαβες αγαπητέ LAPTONAS; Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση. Και ο Άρειος όπως λέει το κείμενο επηρεασμένος από τη διδασκαλία της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας έπεσε στην αίρεση.

Μιλάει για ένα σύστημα συγκεκριμένο. Μίλησε κανείς για Νεοπλατωνισμό ;

Vassilis_1 έγραψε:
Δίδαγμα; Οι φιλοσοφικές διδασκαλίες (όπως αυτή του Πλάτωνα: «ο άνθρωπος… πλάθεται από τους πλανήτες κατ εντολή του Δημιουργού Πατέρα»), δεν είναι τίποτα άλλο, παρά πηγή αιρέσεων.
Ο Πλάτωνας δεν ήταν νεοπλατωνιστής, συνεπώς άκυρα όλα τα άνωθεν.

Vassilis_1 έγραψε:
Για αυτό ακριβώς, ο Θεάνθρωπος Χριστός, όλοι οι Απόστολοι, και γενικά όλη η Καινή Διαθήκη δεν παραπέμπει στους φιλόσοφους διότι είναι πηγή αιρετικών κινδύνων, αλλά παραπέμπει όταν προς τη διδασκαλία μας χρειάζεται, μόνο στη Θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη.
Οπότε, αυτήν και μόνο, και γενικά όλη την Θεόπνευστη Αγία Γραφή πρέπει ανεπιφύλακτα να εμπιστευόμαστε.


Αν ήταν πηγή κινδύνων τότε γιατί όλοι οι μεγάλοι θεολόγοι Άγιοι της εκκλησίας μας μελέτησαν φιλοσοφία ;

Γενικώς αυτά που λες στο προηγούμενο ποστ δεν έρχονται σε αντιδιαστολή με αυτό που λέω. Οι Πλατωνικοί φιλόσοφοι εννόησαν το μυστήριο της Θείας αποκαλύψεως και ας μιλούμε με παραδείγματα : Ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, Ιερόθεος ο Φιλόσοφος, ο Άγιος Αριστείδης ο Αθηναίος ενώ ήταν Πλατωνικοί, αποδέχθηκαν το Ευαγγέλιο, και ήταν οι πυλώνες του Χριστιανισμού στην Αθήνα.

Οι Τρεις Ιεράρχες μας επιφανείς άγιοι και θεολόγοι της χριστιανικής θρησκείας, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος ο Μέγας και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Γρηγόριος ο Θεολόγος μελέτησαν Ελληνική φιλοσοφία.

Ο Άγιος Νεκτάριος που ήταν από τους νεότερους αγίους της εκκλησίας μας στο "ιερών και φιλοσοφικών λογίων Θησαύρισμα" του εξυμνεί της Ελληνική φιλοσοφία, τους Έλληνες προγόνους μας.

Ασφαλώς η φιλοσοφική σοφία μπορεί να μην είναι όπως την σοφία του Θεού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ακατάλληλη να αποτελέσει Χριστιανική προ-παιδεία.

Γενικώς θα ήθελα να μου πεις που διαφωνείς. Διότι σε τέτοιες συζητήσεις, πρέπει να κάνει κανείς εξ αρχής σαφές που διαφωνεί, προτού μπει στην διαδικασία να επιχειρηματολογήσει το ενάντιο με το θέμα.

Διαφωνείς δηλαδή ότι η φιλοσοφία είναι καλή ως προπαίδεια για να έναν χριστιανό ;


Vassilis_1 έγραψε:
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm
Παράθεση:
Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα

Κατάλαβες αγαπητέ LAPTONAS; Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση. Και για να λέει το κείμενο ότι με αυτόν τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάφορες αιρέσεις, σημαίνει ότι εξ’ αιτίας της διδασκαλίας των φιλοσόφων παρασύρθηκαν στην αίρεση και μεγάλοι άνθρωποι που ανήκαν στο χώρο της Εκκλησίας.
[/quote]

Διάβασε ποιο προσεκτικά τι λέει το κείμενο http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm

Τα φιλοσοφικά συστήματα του Πλάτωνος, του Αριστοτέλους, και το της Στοάς,ευρόντα εν Αλεξανδρεία διαπύρους θιασώτας

Όπως βλέπεις μιλάει για κάποιους θιασώτες στην Αλεξάνδρεια που ερμήνευαν τα "συστήματα" του Πλάτωνος.

, εμβριθώς ηρευνώντο το φιλοσοφικόν πνεύμα μη δυνάμενον να αναπαυθή εν τη αποδοχή της διδασκαλίας του Μονοθεϊσμού,

αυτοί λοιπόν ερευνούσαν φιλοσοφικά και δεν μπορούσαν να αναπαυθούν στην διδασκαλία του Μονοθεισμού (του Χριστιανισμού). Εδώ δεν μιλάει για τον Πλάτωνα, μιλάει για εκείνους τους Αλεξανδρινούς που μελετούσαν τα συστήματα του.... γιατί ο Πλάτωνας μια χαρά είχε αναπαυθεί στην διδασκαλία του Μονοθεισμού.


του απολύτως υπερβατικώς προς τον κόσμον ευρισκομένου και εν ουδεμιά σχέσει προς τον κόσμον ερχομένου, μηδ' εν τη Πανθεϊστική θεωρία, καθ' ην το θείον απόλλυται εν τη φύσει, και τείνον μεσαίαν τινά να ανακαλύψη αρχήν συμβιβάζουσαν εκατέρωθεν την αλήθειαν, ευρίσκετο εν ζωηρώ φιλοσοφικώ οργασμώ.


αυτοί λοιπόν ήταν σε φιλοσοφικό οργασμό. Έως ότου εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός

Εν τω χρόνω τούτω ενεφανίσθη ο χριστιανισμός επαγγελλόμενος την πλήρη των απαιτήσεων ικανοποίησιν. Οι οπαδοί των διαφόρων συστημάτων ευρόντες εν αυτώ τον σύνδεσμον των μονομερών αληθειών των εν τε τω Ιουδαϊσμώ και Εθνισμώ ευρισκομένων προσωκειώθησαν αυτόν.

αυτοί λοιπόν κατείχαν μονομερώς την αλήθεια, από το μεν Ιουδαικό σύστημα (Παλαιά Διαθήκη) και Εθνισμό (Ελληνική σκέψη)

Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος.

Το πρόβλημα ποιο ήταν ; Το πρόβλημα ήταν και είναι ότι δεν μπορείς να κατανοήσεις τα μυστήρια του Θεού δια της φιλοσοφίας. Ασφαλώς , τα μυστήρια της εκκλησίας μας έχουν αυτό το ρόλο στο Χριστιανικό βίο και όχι η μελέτη της Π.Δ. όπως στηρίζεις εσύ, όπως κάνουν και οι Ιουδαίοι. Διότι όπως λέει παραπάνω προ Χριστού ήταν δύο τα συστήματα : Εθνισμός και Ιουδαισμός και τα δύο οι Πατέρες της εκκλησίας τα θεώρησαν αίρεση. Αν η ανάγνωση της Π.Δ. έφτανε για να αποκτήσει κανείς την Θεία Σοφία και να κατανοήσει τα μυστήρια του Θεού τότε και οι Ιουδαίοι δεν θα είχαν χαθεί.

και ποια ήταν αυτά τα συστήματα τέλος πάντων που θεώρησε αιρετικά η Οικουμενική σύνοδος ;;;;

Η διδασκαλία του Aρείου.

Κατάλαβες φίλε μου για ποιο λόγο έγινε θέμα στην Οικουμενική σύνοδο; Όχι για τον Πλάτωνα, ή για την Ελληνική Παιδεία - αλλά για τον Αρειανισμό!

Το ότι δεν έχεις τα απαραίτητα στοιχεία να αναγνώσεις ένα κείμενο όπως το παραπάνω οφείλεται στην ελλειπή παιδεία που έχεις. Αν είχες παιδεία ελληνική θα κάτεχες καλύτερα την ελληνική γλώσσα και έκφραση και θα κατανοούσες αυτό που διάβαζες. Αλλά τώρα είσαι έρμαιο της απαιδευσιάς και της αμορφωσιάς και γεννάς εσύ ο ίδιος λανθασμένες ιδέες, φτάνοντας στο σημείο να γίνεσαι ανθέλληνας.

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Πατέρες της Εκκλησίας για την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Δεκ 2014, 16:45 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Κατάσταση:
Εγγραφη: 30 Σεπ 2012, 12:44
Δημοσ.: 349
Thanks:
Thanked:
time στο post
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm
Παράθεση:
Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα

Παράθεση:
Συμπέρασμα:
Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση. Και για να λέει το κείμενο ότι με αυτόν τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάφορες αιρέσεις, σημαίνει ότι εξ’ αιτίας της διδασκαλίας των φιλοσόφων παρασύρθηκαν στην αίρεση και μεγάλοι άνθρωποι που ανήκαν στο χώρο της Εκκλησίας.

Το κείμενο είναι σαφές, και το σχόλιό μου, ανταποκρίνεται απόλυτα σε αυτό. Και ο νοών νοείτω.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Πατέρες της Εκκλησίας για την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2014, 02:26 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Vassilis_1 έγραψε:
Το κείμενο είναι σαφές, και το σχόλιό μου, ανταποκρίνεται απόλυτα σε αυτό. Και ο νοών νοείτω.


Η θέση σου είναι αυτή :

Vassilis_1 έγραψε:
Μακριά λοιπόν, από τα φιλοσοφικά βιβλία της αρχαιοελληνικής παιδείας,
και οποιασδήποτε άλλης παιδείας (ξένης προς την παιδεία της Αγίας Γραφής,
Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπως αυτή μεταφέρεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία),
που είναι πηγή αιρετικών κινδύνων και απώλειας της σωτηρίας μας.


Το τεκμηριώνεις λέγοντας πως η Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε την Ελληνική Παιδεία και Φιλοσοφία,
:down1
βάσει του ακόλουθου αποσπάσματος :

Παράθεση:
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα


Το οποίο όπως ειπώθηκε μπορεί να φαίνεται ότι καταδικάζει όλη τη φιλοσοφία αν το περάσει κανείς επιφανειακά και αποσπασματικά όπως κάνουν λόγου χάρη οι Ιεχωβάδες, που επιλέγουν αποσπάσματα και τα παρουσιάζουν κατά το δοκούν, όμως στην πραγματικότητα αν εξεταστεί σε βάθος και συνολικά βλέπει κανείς ότι αναφέρεται στον Αρειανισμό διότι αν διαβαστεί το κείμενο από την αρχή λέει :

Παράθεση:
Ίνα κατανοηθή δε η σπουδαιότης αυτής της Συνόδου, πρέπει να εκτεθή ενταύθα διά βραχέων ο φιλοσοφικός οργασμός των πνευμάτων της εποχής εκείνης


Ξεκάθαρα δηλαδή πράγματα, πρέπει να κατανοήσει κανείς την σπουδαιότητα της Συνόδου η οποία αναφέρεται στον φιλοσοφικό οργασμό των πνευμάτων της εποχής εκείνης , ήτοι τον Άρειο εξ αιτίας του οποίου έγινε η Σύνοδος, και το φιλοσόφημα του Αρειανισμού, ο οποίος δεν έβλεπε την αλήθεια εξ αποκαλύψεως αλλά όπως ήθελε :

Παράθεση:
Συμπέρασμα:
Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση.


Ποιο σύστημα λοιπόν ; = το φιλοσοφικό σύστημα ως μέσω κατανόησης της αλήθειας εξ αποκαλύψεως. Καμία αντίρρηση, ουδέποτε υποστήριξε κανείς εδώ ότι η φιλοσοφική θεωρία είναι ορθή μέθοδος κατανόησης των θείων μυστηρίων. :slap Συνεπώς είναι εντελώς άτοπο να έρχεσαι εσύ ή οποιοσδήποτε να λες ότι η φιλοσοφία είναι επικίνδυνη........ επειδή δεν μπορεί να εξηγήσει την κατανοήσει την αλήθεια εξ αποκαλύψεως... :slap Άλλα έλεγαν στην Σύνοδο, και με άλλο σκοπό, άλλα συμπεράσματα βγάζεις εσύ, και με επίσης άλλο σκοπό. και ο νοών νοείτω.

Ούτε πάλι μπορεί να στηριχθεί η θέση που θαυμάζεις ότι η διδασκαλία των φιλοσόφων ευθύνεται για τις αιρέσεις όπως λες:

Vassilis_1 έγραψε:
Και για να λέει το κείμενο ότι με αυτόν τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάφορες αιρέσεις, σημαίνει ότι εξ’ αιτίας της διδασκαλίας των φιλοσόφων παρασύρθηκαν στην αίρεση και μεγάλοι άνθρωποι που ανήκαν στο χώρο της Εκκλησίας.


Αν ο Ελληνισμός ήταν η βάση των αιρέσεων τότε στο κείμενο "Περι Αιρέσεων" του Ιωάννο Δαμασκηνού που επικαλέστηκες θα μιλούσε μόνο για Ελληνισμό, αντιθέτως λέει

Παράθεση:
πασῶν αἱρέσεων μητέρες καὶ πρωτότυποι τέσσαρες· αʹ οἷον Βαρβαρισμός , βʹ Σκυθισμός , γʹ Ἑλληνισμός , δʹ Ἰουδαϊσμός , ἐξ ὧν αἱ ἄλλαι πᾶσαι ἀνεφύησαν .
[/quote]

Δηλαδή αν λάβουμε τα δεδομένα αντικειμενικά, όσο ευθύνεται ο Ελληνισμός τόσο ευθύνεται και ο Ιουδαϊσμός (και οι άλλες δύο) για τις αιρέσεις που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τον Δαμασκηνό.

Αφενός λοιπόν είναι λάθος να εστιάζεις αποκλειστικά και μόνο στον ελληνισμό, αφού και ο Ιουδαϊσμός ήταν αίρεση και μάλιστα θα μπορούσαμε ομοίως να λέμε ότι είναι δηλητήριο οτιδήποτε προέρχεται από τον Ιουδαϊσμό ασχέτως αν από αυτόν προήλθαν οι βίβλοι της Αγίας Γραφής.....αυτό όμως θα ήταν λάθος, όπως λάθος είναι να καταδικάζουμε και την φιλοσοφία ή την ελληνική Παιδεία επειδή ο ελληνισμός της εποχής των Πατέρων είχε γίνει ειδωλολατρικός.

...αφετέρου λοιπόν αν εστιάσεις στον ελληνισμό κατακρίνοντας τον τουλάχιστον εστίασε ορθά τους οφθαλμούς σου ελέγχοντας τον "ελληνισμό" της εποχής των Πατέρων (για τον οποίο μιλούσαν) ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τους Ρωμαίους πολυθεϊστές και πολέμιος του Χριστιανισμού και όχι στον Κλασσικό Ελληνισμό που άνθιζε πολύ πριν την έλευση του Ιησού Χριστού και τον οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για αποκαλυπτικά σφάλματα αφού δεν είχε λάβει καμία ολοκληρωμένη αλήθεια εξ αποκαλύψεως πέραν του σπερματικού λόγου.

Ουσιαστικά το μόνο που καταφέρνεις με τις θέσεις που υιοθετείς είναι να δίνεις την εικόνα ότι διασαλεύεσαι από ανθελληνικούς μοχλούς που οδηγούν μονάχα στην εσωτερική στρέβλωση του Έλληνα Χριστιανού. Κατά τη γνώμη μου σε επίπεδο στρέβλωσης δεν διαφέρουν αυτές οι θέσεις με αυτές που υιοθετούν οι ακραίοι δωδεκαθεϊστές, απλά υπάγονται στο άλλο άκρο, των ακραίων ανθελληνιστών.

Αυτά,
ο θεός να σου δίνει φώτιση να καταλάβεις που σφάλλεις, και σε όλους μας να καταλάβουμε που μπορεί να σφάλλουμε και εμείς με τη σειρά μας,
Αμήν

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Πατέρες της Εκκλησίας για την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2014, 14:07 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Κατάσταση:
Εγγραφη: 19 Ιαν 2014, 18:58
Δημοσ.: 3439
Thanks:
Thanked:
time στο post
LAPTONAS έγραψε:
Vassilis_1 έγραψε:
Το κείμενο είναι σαφές, και το σχόλιό μου, ανταποκρίνεται απόλυτα σε αυτό. Και ο νοών νοείτω.


Η θέση σου είναι αυτή :

Vassilis_1 έγραψε:
Μακριά λοιπόν, από τα φιλοσοφικά βιβλία της αρχαιοελληνικής παιδείας,
και οποιασδήποτε άλλης παιδείας (ξένης προς την παιδεία της Αγίας Γραφής,
Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπως αυτή μεταφέρεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία),
που είναι πηγή αιρετικών κινδύνων και απώλειας της σωτηρίας μας.


Το τεκμηριώνεις λέγοντας πως η Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε την Ελληνική Παιδεία και Φιλοσοφία,
:down1
βάσει του ακόλουθου αποσπάσματος :

Παράθεση:
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα


Το οποίο όπως ειπώθηκε μπορεί να φαίνεται ότι καταδικάζει όλη τη φιλοσοφία αν το περάσει κανείς επιφανειακά και αποσπασματικά όπως κάνουν λόγου χάρη οι Ιεχωβάδες, που επιλέγουν αποσπάσματα και τα παρουσιάζουν κατά το δοκούν, όμως στην πραγματικότητα αν εξεταστεί σε βάθος και συνολικά βλέπει κανείς ότι αναφέρεται στον Αρειανισμό διότι αν διαβαστεί το κείμενο από την αρχή λέει :

Παράθεση:
Ίνα κατανοηθή δε η σπουδαιότης αυτής της Συνόδου, πρέπει να εκτεθή ενταύθα διά βραχέων ο φιλοσοφικός οργασμός των πνευμάτων της εποχής εκείνης


Ξεκάθαρα δηλαδή πράγματα, πρέπει να κατανοήσει κανείς την σπουδαιότητα της Συνόδου η οποία αναφέρεται στον φιλοσοφικό οργασμό των πνευμάτων της εποχής εκείνης , ήτοι τον Άρειο εξ αιτίας του οποίου έγινε η Σύνοδος, και το φιλοσόφημα του Αρειανισμού, ο οποίος δεν έβλεπε την αλήθεια εξ αποκαλύψεως αλλά όπως ήθελε :

Παράθεση:
Συμπέρασμα:
Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση.


Ποιο σύστημα λοιπόν ; = το φιλοσοφικό σύστημα ως μέσω κατανόησης της αλήθειας εξ αποκαλύψεως. Καμία αντίρρηση, ουδέποτε υποστήριξε κανείς εδώ ότι η φιλοσοφική θεωρία είναι ορθή μέθοδος κατανόησης των θείων μυστηρίων. :slap Συνεπώς είναι εντελώς άτοπο να έρχεσαι εσύ ή οποιοσδήποτε να λες ότι η φιλοσοφία είναι επικίνδυνη........ επειδή δεν μπορεί να εξηγήσει την κατανοήσει την αλήθεια εξ αποκαλύψεως... :slap Άλλα έλεγαν στην Σύνοδο, και με άλλο σκοπό, άλλα συμπεράσματα βγάζεις εσύ, και με επίσης άλλο σκοπό. και ο νοών νοείτω.

Ούτε πάλι μπορεί να στηριχθεί η θέση που θαυμάζεις ότι η διδασκαλία των φιλοσόφων ευθύνεται για τις αιρέσεις όπως λες:

Vassilis_1 έγραψε:
Και για να λέει το κείμενο ότι με αυτόν τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάφορες αιρέσεις, σημαίνει ότι εξ’ αιτίας της διδασκαλίας των φιλοσόφων παρασύρθηκαν στην αίρεση και μεγάλοι άνθρωποι που ανήκαν στο χώρο της Εκκλησίας.


Αν ο Ελληνισμός ήταν η βάση των αιρέσεων τότε στο κείμενο "Περι Αιρέσεων" του Ιωάννο Δαμασκηνού που επικαλέστηκες θα μιλούσε μόνο για Ελληνισμό, αντιθέτως λέει

Παράθεση:
πασῶν αἱρέσεων μητέρες καὶ πρωτότυποι τέσσαρες· αʹ οἷον Βαρβαρισμός , βʹ Σκυθισμός , γʹ Ἑλληνισμός , δʹ Ἰουδαϊσμός , ἐξ ὧν αἱ ἄλλαι πᾶσαι ἀνεφύησαν .


Δηλαδή αν λάβουμε τα δεδομένα αντικειμενικά, όσο ευθύνεται ο Ελληνισμός τόσο ευθύνεται και ο Ιουδαϊσμός (και οι άλλες δύο) για τις αιρέσεις που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τον Δαμασκηνό.

Αφενός λοιπόν είναι λάθος να εστιάζεις αποκλειστικά και μόνο στον ελληνισμό, αφού και ο Ιουδαϊσμός ήταν αίρεση και μάλιστα θα μπορούσαμε ομοίως να λέμε ότι είναι δηλητήριο οτιδήποτε προέρχεται από τον Ιουδαϊσμό ασχέτως αν από αυτόν προήλθαν οι βίβλοι της Αγίας Γραφής.....αυτό όμως θα ήταν λάθος, όπως λάθος είναι να καταδικάζουμε και την φιλοσοφία ή την ελληνική Παιδεία επειδή ο ελληνισμός της εποχής των Πατέρων είχε γίνει ειδωλολατρικός.

...αφετέρου λοιπόν αν εστιάσεις στον ελληνισμό κατακρίνοντας τον τουλάχιστον εστίασε ορθά τους οφθαλμούς σου ελέγχοντας τον "ελληνισμό" της εποχής των Πατέρων (για τον οποίο μιλούσαν) ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τους Ρωμαίους πολυθεϊστές και πολέμιος του Χριστιανισμού και όχι στον Κλασσικό Ελληνισμό που άνθιζε πολύ πριν την έλευση του Ιησού Χριστού και τον οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για αποκαλυπτικά σφάλματα αφού δεν είχε λάβει καμία ολοκληρωμένη αλήθεια εξ αποκαλύψεως πέραν του σπερματικού λόγου.

Ουσιαστικά το μόνο που καταφέρνεις με τις θέσεις που υιοθετείς είναι να δίνεις την εικόνα ότι διασαλεύεσαι από ανθελληνικούς μοχλούς που οδηγούν μονάχα στην εσωτερική στρέβλωση του Έλληνα Χριστιανού. Κατά τη γνώμη μου σε επίπεδο στρέβλωσης δεν διαφέρουν αυτές οι θέσεις με αυτές που υιοθετούν οι ακραίοι δωδεκαθεϊστές, απλά υπάγονται στο άλλο άκρο, των ακραίων ανθελληνιστών.

Αυτά,
ο θεός να σου δίνει φώτιση να καταλάβεις που σφάλλεις, και σε όλους μας να καταλάβουμε που μπορεί να σφάλλουμε και εμείς με τη σειρά μας,
Αμήν


:good


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Πατέρες της Εκκλησίας για την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2014, 17:27 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Κατάσταση:
Εγγραφη: 30 Σεπ 2012, 12:44
Δημοσ.: 349
Thanks:
Thanked:
time στο post
Παράθεση:
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα

Οπωσδήποτε πολύ το κουράσαμε το θέμα. Το πάνω κείμενο είναι απόλυτα σαφές. Από το οποίο ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδοκίμασε τον φιλοσοφικό νου, ο οποίος είναι πηγή αιρέσεων.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Πατέρες της Εκκλησίας για την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία.
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Δεκ 2014, 20:58 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 13 Απρ 2010, 00:31
Δημοσ.: 2172
Thanks:
Thanked:
time στο post
LAPTONAS έγραψε:
Vassilis_1 έγραψε:
Το κείμενο είναι σαφές, και το σχόλιό μου, ανταποκρίνεται απόλυτα σε αυτό. Και ο νοών νοείτω.


Η θέση σου είναι αυτή :

Vassilis_1 έγραψε:
Μακριά λοιπόν, από τα φιλοσοφικά βιβλία της αρχαιοελληνικής παιδείας,
και οποιασδήποτε άλλης παιδείας (ξένης προς την παιδεία της Αγίας Γραφής,
Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όπως αυτή μεταφέρεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία),
που είναι πηγή αιρετικών κινδύνων και απώλειας της σωτηρίας μας.


Το τεκμηριώνεις λέγοντας πως η Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε την Ελληνική Παιδεία και Φιλοσοφία,
:down1
βάσει του ακόλουθου αποσπάσματος :

Παράθεση:
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm Σπουδαιότης της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
Επειδή όμως ο χριστιανισμός είναι σοφία εξ αποκαλύψεως, δεν αποβαίνει δε καταληπτή καθ' όλου τοις μέτρω φιλοσοφικώς μετρούσιν αυτήν, διά τούτο δεν εγίνετο ασπαστός καθ' όλου, αλλά κατά μέρος. Επειδή όμως το μέρος δεν ηδύνατο να ικανοποιήση τας απαιτήσεις του φιλοσοφικού νοός, ούτος εμόρφου ίδιον σύστημα, εν ω εφρόνει ότι ευρίσκετο η όλη αλήθεια.
Το σύστημα τούτο υπό της Εκκλησίας αποδοκιμαζόμενον εκαλείτο αίρεσις τοιούτω τρόπω εμoρφώθησαν αι διάφοροι αιρέσεις, αίτινες ουδέν άλλο ήσαν η φιλοσοφικά συστήματα


Το οποίο όπως ειπώθηκε μπορεί να φαίνεται ότι καταδικάζει όλη τη φιλοσοφία αν το περάσει κανείς επιφανειακά και αποσπασματικά όπως κάνουν λόγου χάρη οι Ιεχωβάδες, που επιλέγουν αποσπάσματα και τα παρουσιάζουν κατά το δοκούν, όμως στην πραγματικότητα αν εξεταστεί σε βάθος και συνολικά βλέπει κανείς ότι αναφέρεται στον Αρειανισμό διότι αν διαβαστεί το κείμενο από την αρχή λέει :

Παράθεση:
Ίνα κατανοηθή δε η σπουδαιότης αυτής της Συνόδου, πρέπει να εκτεθή ενταύθα διά βραχέων ο φιλοσοφικός οργασμός των πνευμάτων της εποχής εκείνης


Ξεκάθαρα δηλαδή πράγματα, πρέπει να κατανοήσει κανείς την σπουδαιότητα της Συνόδου η οποία αναφέρεται στον φιλοσοφικό οργασμό των πνευμάτων της εποχής εκείνης , ήτοι τον Άρειο εξ αιτίας του οποίου έγινε η Σύνοδος, και το φιλοσόφημα του Αρειανισμού, ο οποίος δεν έβλεπε την αλήθεια εξ αποκαλύψεως αλλά όπως ήθελε :

Παράθεση:
Συμπέρασμα:
Ο φιλοσοφικός νους, είχε το εξής σύστημα: Έβλεπε την αλήθεια, όπως αυτός ήθελε. Το σύστημα όμως αυτό αποδοκιμάστηκε από την Εκκλησία ως αίρεση.


Ποιο σύστημα λοιπόν ; = το φιλοσοφικό σύστημα ως μέσω κατανόησης της αλήθειας εξ αποκαλύψεως. Καμία αντίρρηση, ουδέποτε υποστήριξε κανείς εδώ ότι η φιλοσοφική θεωρία είναι ορθή μέθοδος κατανόησης των θείων μυστηρίων. :slap Συνεπώς είναι εντελώς άτοπο να έρχεσαι εσύ ή οποιοσδήποτε να λες ότι η φιλοσοφία είναι επικίνδυνη........ επειδή δεν μπορεί να εξηγήσει την κατανοήσει την αλήθεια εξ αποκαλύψεως... :slap Άλλα έλεγαν στην Σύνοδο, και με άλλο σκοπό, άλλα συμπεράσματα βγάζεις εσύ, και με επίσης άλλο σκοπό. και ο νοών νοείτω.

Ούτε πάλι μπορεί να στηριχθεί η θέση που θαυμάζεις ότι η διδασκαλία των φιλοσόφων ευθύνεται για τις αιρέσεις όπως λες:

Vassilis_1 έγραψε:
Και για να λέει το κείμενο ότι με αυτόν τρόπο δημιουργήθηκαν οι διάφορες αιρέσεις, σημαίνει ότι εξ’ αιτίας της διδασκαλίας των φιλοσόφων παρασύρθηκαν στην αίρεση και μεγάλοι άνθρωποι που ανήκαν στο χώρο της Εκκλησίας.


Αν ο Ελληνισμός ήταν η βάση των αιρέσεων τότε στο κείμενο "Περι Αιρέσεων" του Ιωάννο Δαμασκηνού που επικαλέστηκες θα μιλούσε μόνο για Ελληνισμό, αντιθέτως λέει

Παράθεση:
πασῶν αἱρέσεων μητέρες καὶ πρωτότυποι τέσσαρες· αʹ οἷον Βαρβαρισμός , βʹ Σκυθισμός , γʹ Ἑλληνισμός , δʹ Ἰουδαϊσμός , ἐξ ὧν αἱ ἄλλαι πᾶσαι ἀνεφύησαν .


Δηλαδή αν λάβουμε τα δεδομένα αντικειμενικά, όσο ευθύνεται ο Ελληνισμός τόσο ευθύνεται και ο Ιουδαϊσμός (και οι άλλες δύο) για τις αιρέσεις που δημιουργήθηκαν σύμφωνα με τον Δαμασκηνό.

Αφενός λοιπόν είναι λάθος να εστιάζεις αποκλειστικά και μόνο στον ελληνισμό, αφού και ο Ιουδαϊσμός ήταν αίρεση και μάλιστα θα μπορούσαμε ομοίως να λέμε ότι είναι δηλητήριο οτιδήποτε προέρχεται από τον Ιουδαϊσμό ασχέτως αν από αυτόν προήλθαν οι βίβλοι της Αγίας Γραφής.....αυτό όμως θα ήταν λάθος, όπως λάθος είναι να καταδικάζουμε και την φιλοσοφία ή την ελληνική Παιδεία επειδή ο ελληνισμός της εποχής των Πατέρων είχε γίνει ειδωλολατρικός.

...αφετέρου λοιπόν αν εστιάσεις στον ελληνισμό κατακρίνοντας τον τουλάχιστον εστίασε ορθά τους οφθαλμούς σου ελέγχοντας τον "ελληνισμό" της εποχής των Πατέρων (για τον οποίο μιλούσαν) ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τους Ρωμαίους πολυθεϊστές και πολέμιος του Χριστιανισμού και όχι στον Κλασσικό Ελληνισμό που άνθιζε πολύ πριν την έλευση του Ιησού Χριστού και τον οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για αποκαλυπτικά σφάλματα αφού δεν είχε λάβει καμία ολοκληρωμένη αλήθεια εξ αποκαλύψεως πέραν του σπερματικού λόγου.

Ουσιαστικά το μόνο που καταφέρνεις με τις θέσεις που υιοθετείς είναι να δίνεις την εικόνα ότι διασαλεύεσαι από ανθελληνικούς μοχλούς που οδηγούν μονάχα στην εσωτερική στρέβλωση του Έλληνα Χριστιανού. Κατά τη γνώμη μου σε επίπεδο στρέβλωσης δεν διαφέρουν αυτές οι θέσεις με αυτές που υιοθετούν οι ακραίοι δωδεκαθεϊστές, απλά υπάγονται στο άλλο άκρο, των ακραίων ανθελληνιστών.

Αυτά,
ο θεός να σου δίνει φώτιση να καταλάβεις που σφάλλεις, και σε όλους μας να καταλάβουμε που μπορεί να σφάλλουμε και εμείς με τη σειρά μας,
Αμήν


:good

Kαταντάει ύποπτη η εμμονή του Vasilis1 να προτρέπει με τόση απέχθεια εναντίον του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και υπέρ του Εβραϊκού στοιχείου με κάθε ευκαιρία. Τελικά περί αυτού πρόκειται.
Η στάση αυτή για μένα είναι ύποπτη και πιθανότατα εβραιοκινούμενη.

_________________
Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν\nΠλάτων


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος και ο Ελληνισμός
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 29 Δεκ 2014, 17:59 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Βασίλη καλά θα κάνεις να διαβάσεις αγόρι μου όλο το κείμενο από την αρχή ως το τέλος και μετά να επιχειρηματολογείς. Εστίασε ειδικά στο τελευταίο κεφάλαιο :


Η προς την Α' εν Nικαία Οικουμενικήν Σύνοδον οφειλομένη ευγνωμοσύνη των Χριστιανώνκαι ιδία των Ελλήνων


Πρo της Ιεράς μνήμης της Iεράς ταύτης Οικουμ. Συνόδου οφείλομεν οι την Πίστιν αυτής ομολογούντες να αποκαλυπτώμεθα και μετά σεβασμού το όνομα αυτής να εορτάζωμεν ετησίως, όπως έργω εκδηλώμεν ό, τι λόγω παραδεχόμεθα να εκχέωμεν δε τας καρδίας ημών προς τον Θεόν εξ' αισθήματος ευγνωμοσύνης και να δοξάζωμεν τους Αγίους Πατέρας, τους αηττήτους προμάχους της ορθοδόξου Πίστεως ψάλλοντες εναρμονίως όσα αυτοί καλώς εδογμάτισαν και εμελώδησαν. Και μεταξύ μεν των θεσπεσίων ανδρών, οίτινες διέλαμψαν κατά την μεγάλην εκείνην εποχήν της κρίσεως και της ακμής της θρησκείας, εν τη οφειλομέννη ευγνωμοσύνη ευγvωμοσύννη ημών πρέπει πάντως να κατέχη την εξαιρετικήν θέσιν ο πρώτος απάντων και καθηγούμενος Μέγας Αθανάσιος διότι ούτος θεσπίσας ότι «Πίστις καθολική αύτη εστίν ίνα ένα Θεόν εν Τριάδι και Τριάδα εν Mονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τας υποστάσεις, μήτε την ουσίαν μερίζοντες», απεσκυβάλισεν εις τους απίστους πάντα, όστις δεν απεδέχετο ολόκληρον την σειράν των αρρήτων τούτων αληθειών, διήνοιξεν ανυπέρβλητον χάσμα μεταξύ Αρείου και Εκκλησίας οχυρώσας την Χριστιανικήν ενότητα διά πανοπλίας, ήτις επήρκεσεν αυτή επί πεντεκαίδεκα όλους αιώνας, και διά της ασφαλείας, δι' ης περιέβαλε την Πίστιν, εμφυσήσας θάρρος και πειθώ ακαταγώνιστον εις άπαντας τους Κήρυκας του θείου Λόγου από των χρόνων αυτού μέχρι σήμερον. Αλλά και οι μετά του Αγίου Αθανασίου ευθαρσώς και γενναίως συναγωνισάμενοι 318 Θεοφόροι Πατέρες παρά πάντων μεν των Χριστιανών δέον να ώσι σεβαστοί, κατ' εξοχήν όμως παρά των Ελλήνων διότι ούτοι πλην του θρησκευτικου λόγου, δι' ον οφείλουσιν ευγνωμοσύνην προς αυτήν, έχουσι και λόγους πολιτικούς, λόγους εθνικούς, δι' ους οφείλουσι να τιμώσι και γεραίρωσι την μνήμην αυτής. Και τω όντι εν τη Ιερά ταύτη Συνόδω ο διασπαρείς Ελληνισμός από του Μεγάλου Αλεξάνδρου του προπαρασκευάσαντος την οδόν του Χριστιανισμού υπό Αυτοκράτορα τον Μέγαν Κωνσταντίνον, Ρωμαίον μεν το γένος και την αρχήν, αλλ' Έλληνα την διάθεσιν διά την επίδρασιν της θρησκείας της Ελληνικώς αναπτυχθείσης, συναθροίζεται από των περάτων του Ρωμαικού κράτους εν Nικαία, ίνα κανονίση την πίστιν των Ρωμαίων υπηκόων αυτού, αυθεντικώς αποφανθή κατά της παλαιάς πλάνης, και ανακηρύξη την ορθήν διδασκαλίαν, ην ώφειλεν η Οικουμένη άπασα να ασπασθή, ως τον κανόνα και οδηγόν της αληθείας της κανονιζούσης τα ευγενέστερα του άνθρώπου αισθήματα. Εν ταύτη ο Ελληνισμός ενίκησεν ουχί μόνον την αίρεσιν, αλλά και την εθνικήν πλάνην της παλαιάς λατρείας και την Ρωμαϊκήν εξουσίαν εν ταύτη εξεδηλώθη η ισχύς του Ελληνικού στοιχείου αύτη δε υπήρξεν ο πρώτος σπινθήρ του αναλάμψαντος μετά ταύτα Eλληνισμού αύτη ήτο η πρώτη ζύμη η συγκεντρώσασα περί εαυτήν και ζυμώσασα όλον τον Ρωμαϊσμόν, ον εντός ολίγου ανέδειξεν Eλληνισμόν, και αύτη ην το χωνευτήριον το καθαρίσαντα στοιχεία του κράτους και αναχωνεύσαν το Βυζαντινόν Eλληνικόν βασίλειον. H Eλληνική φιλοσοφία εν αυτή διέλαμψεν, ο δε Πλάτων και ο Αριστοτέλης ήσαν οι επίκουροι της αληθείας πρόμαχοι. Πάντως λοιπόν η θεία Πρόνοια παρουσίασεν αυτούς προ του Χριστιανισμού, όπως βοηθήσωσιν αυτόν εν τη πάλη κατά του ψεύδους. Εν τη Συνόδω ταύτη έστη το τρόπαιον του Eλληνισμού εν ταύτη ο Eλληνισμός, ως άλλη Αθηνά ανέθορεν εκ της κεφαλής του Ρωμαϊκού κράτους, όπως διευθύνη διά της σοφίας αυτής τας συνειδήσεις των ανθρώπων και συμβουλεύση τα άριστα. H Νίκαια, η Eλληνικωτάτη αύτη πόλις, ήτο ο θρίαμβος των Αθηνών κατά της Ρώμης, ήτο η πτώσις αυτής και η ανόρθωσις της Κωνσταντινουπόλεως, της νέας πρωτευούσης του Ελληνισμoύ εν ταύτη ανεφάνη η ισχύς αυτού, ανεδείχθη το κράτος αυτού και διέλαμψεν η περιφάνεια του πνεύματος αυτού . Ιδού εν αυτή τα πάντα Ελληνικά, τά Μέλη της Συνόδου, η Γλώσσα, αι συζητήσεις, τα Πρακτικά, τα Βουλεύματα και εν γένει πάντα τα χαρακτηρίζοντα Eλληνικήν Βουλήν. H Σύνοδος αύτη είναι τιμητικόν παράσημον, το οποίον ετίμησε, τιμά και θα τιμά το στήθος παντός Έλληνος εν αυτή εδείχθη ότι ο Ελληνισμός δεν θνήσκει, αλλ' ότι πίπτων εγείρεται ισχυρότερος, ότι έχει το μυστήριον να κατακτά πνευματικώς τους κατακτώντας τας χώρας του, και ότι προώρισται να ζη, όπως ζωογονή. Η Α' Οικουμενική αύτη Σύνοδος δέον να διδάξη τα έθνη και τους λαούς ότι οφείλουσι να σέβωνται και τιμώσι τον Ελληνισμόν διά τε τας μεγάλας εκδουλεύσεις, ας παρέσχε τη ανθρωπότητι εν γένει, και διά τα ιδιάζοντα πλεονεκτήματα αυτού, δι' ων δύναται να φαίνηται αείποτε ωφέλιμος τη ανθρωπότητι. Τοιαύτη η πρώτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος, και τοιαύται αι αρεταί και αι υπηρεσίαι αυτής προς τε την ανθρωπότητα και ιδίως προς τον Ελληνισμόν διό πάντες μεν οφείλουσι να τιμώσιν αυτήν, ιδίως όμως ο Ελληνισμός διότι αύτη υπήρξε δι' αυτόν ναυς περισώσασα και αναδείξασα θρησκείαν και εθνικότητα.
http://www.i-m-patron.gr/i-m-patron-old ... imeno1.htm[/quote]

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks           
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Αυτό το θέμα είναι κλειδωμένο, δεν μπορείτε να επεξεργαστείτε δημοσιεύσεις ή να δημοσιεύσετε άλλες απαντήσεις  [ 19 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα 1, 2, 3  Επόμενο

Παραπλήσια θέματα
Ο Πρωθυπουργός Προτείνει Ιστορική ΑΝΑμόρφωση Των Ελλήνων
Δ. Συζήτηση: Ο εντός των πυλών ανθελληνισμός
Συγγραφέας: King Minos
Απαντησεις: 2
Ιδρύεται ΜΚΟ Τούρκων και Ελλήνων Δημοσιογράφων
Δ. Συζήτηση: Ελληνοτουρκικά
Συγγραφέας: King Minos
Απαντησεις: 1
Ο Δρόμος προς την Εθνική Κρίση
Δ. Συζήτηση: Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια
Συγγραφέας: KostasL
Απαντησεις: 2
Καραβάνια Ελλήνων μεταφέρονται στην Κύπρο για να "ασφαλίσουν
Δ. Συζήτηση: Ειδησεις απο την Ελλάδα
Συγγραφέας: KostasL
Απαντησεις: 0
"Πρόοδος! Πόσο έχουμε αλλάξει... προς το χειρότερο!"
Δ. Συζήτηση: H δική μας γωνιά!(μόνο ενεργά μέλη)
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2010-2011 phpBB Group.
Violaceous by: Matt
Ευχαριστούμε την ομάδα του phpbbgr.com
All rights reserved. Copyright © 2009-2017 filoumenos.com.

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr