Ημερομηνία : 25 Αύγ 2019, 14:39


Πρόσφατα Θέματα

Tελευταία άρθρα του blog


Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 6 δημοσιεύσεις ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: 8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Αύγ 2011, 20:29 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12064
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post
Στα σχολεία και στην ιστορία μας μαθαίνουν οτι έχουν γίνει 7 Οικουμενικές συνόδοι.Το ξέρατε όμως οτι έχει γίνει και 8η και 9η ;

Εδω θα επικεντρωθούμε στην 8η.Η εκκλησία έχει αποδεχτεί οτι έχουν γίνει και οι 2 επόμενες,αλλά δεν αναγνωρίζει άλλες συνόδους πέραν των 7 πρώτων,παρά το γεγονός οτι στα πρακτικά των 2 συνόδων αναφέρονται ως Οικουμενικές.Η 8η σύνοδος πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 879-880 υπό την προεδρίαν του Αγίου Φωτίου του Μεγάλου.

Βέβαια οι Ρωμαιοκαθολικοι δεν δέχονται καμία σύνοδο,πέραν των 7 και θα δούμε παρακάτω το γιατί,ωστόσο την αναφέρουν ως Σύνοδο του Φωτίου, «Ψεύδο-ογδόη Οικουμενική Σύνοδος»(Για να ονομάσεις κάτι ψευδο-,σημαίνει οτι υπάρχει και το αληθινό,τωρα πως δέχονται μαι αληθνι 8η σύνοδο,αφού ανανωρίζουν μόνο 7 είναι άλλο θέμα)

Ας έρθουμε στο ζουμί!

Για να δούμε τι αποφάσισε η σύνοδος αυτή.

Η 8η Οικουμενική Σύνοδος ομόφωνα αποκατέστησε τον Μέγα Φώτιο στο Πατριαρχικό θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, επεκύρωσε την Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο και κατεδίκασε την αίρεση τοῦ Filioque (δηλ. την προσθήκη στο Σύμβολο τῆς Πίστεως ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ τοῦ Πατρός «και έκ τοῦ Υιοῦ», μία από τις πολλές αιρετικές διδασκαλίες τοῦ σημερινοῦ Παπισμοῦ). Η Σύνοδος αυτή καθήρεσε και αναθεμάτισε όσους επέβαλλαν και εδέχθηκαν το Filioque,ἀντιμετώπισε θέματα ἐκκλησιαστικά, καὶ οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες

Καταλάβατε τώρα γιατι δεν την δέχονται οι Ρωμαιοκαθολικοί.Το χειρότερο όμως ειναι υπάρχουν ακαδημαικοί θεολόγοι που υποστηρίζουν οτι καμία Οικουμενική σύνοδος δεν έχει καταδικάσει τον Δυτικό Χριστιανισμό.

Ο τότε ορθόδοξος Πάπας Ρώμης Ιωάννης Η’ συμμετεĩχε στη Σύνοδο μέσω τῶν τοποτηρητῶν του.
Στά Πρακτικά της, η Σύνοδος τοῦ Μεγάλου Φωτίου τοῦ 879-880 αναφέρεται ως «αγία και οικουμενική σύνοδος»: «εν ταύτη τῆ αγία και οικουμενικῆ συνόδω» (π.χ. στην 5η πράξη, Πρακτικά τῶν Αγίων και Οικουμενικῶν Συνόδων, σελ. 473).

Ωστόσο και η Ιερά Σύνοδος τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος σε επιστολή της με αριθμ. πρωτ. 5130 π.ε. τῆς 16ης Ιανουαρίου 2007, σχετικά με το θέμα τῆς επικυρώσεως τῆς Ογδόης Οικουμενικῆς Συνόδου, επισημαίνει

«…περί τῆς εν έτει 879-880 «8ης» Οικουμενικῆς Συνόδου, γνωρίζομεν υμĩν, ότι το προβαλλόμενον θέμα εἶναι τῆς αρμοδιότητος μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου.

Εντολῆ τῆς Ιερᾶς Συνόδου
Ο Αρχιγραμματεύων
Αρχιμ. Κύριλλος Μισιακούλης»

Εδω να προσθέσω ,οτι κάποιοι αναφέρουν οτι δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται ως Οικουμενική ,αλλα ως μια Πανορθοδοξος σύνοδος ,διότι είχε γίνει μετά του σχίσματος και οτι για να γίνει η 8η,πρέπει να γίνει ξανά η ένωση των εκκλησιών.

Το μεγαλύτερο ερώτημα βέβαια υπεισέρχεται εδώ,πως θα γίνει η ένωση με θρησκείες που θεωρούνται ως αιρετικές ;
Σας έρχεται κάτι στο μυαλό;
Εμενα μια λέξη μόνο,Οικουμενισμός.

Ας δούμε τι αναφέρει ο πατριάρχης Βαρθολομαίος :

«…από το έτος 787, από τον 8ο αιώνα έχουμε να κάνουμε Οικουμενική Σύνοδο…» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&o ... e&aid=3242 31/8/2010).

Αρα αναγνωρίζει μόνο τις 7!

Και πιο συγκεκριμένα:" Η Ορθοδοξία θα ζήσει, θα κάνει την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της, την οποία ετοιμάζει η Πανορθόδοξη Σύνοδος και είμαστε εις το τέλος της προετοιμασίας.

Στις αρχές του 2011 θα έχουμε την προτελευταία, πιθανότατα, προπαρασκευαστική επιτροπή στο Πατριαρχικό μας Κέντρο της Γενεύης και θα γίνει αυτό το μεγάλο γεγονός, έχει να γίνει παρόμοιο γεγονός από το έτος 787, από τον 8ο αιώνα έχουμε να κάνουμε Οικουμενική Σύνοδο αυτού του μεγέθους, αυτής της εμβέλειας. Και όλα θα πάνε καλά με τη Χάριν του Θεού και ειδικά για την Ορθοδοξία και τις σχέσεις μας με τις άλλες χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες»."

Σημειωτέον,οτι η Πανορθόδοξος Σύνοδος θα γίνει εντός του 2012!

Περισσότερα σχετικά μπορείτε να βρέιτε εδω:

http://www.oodegr.com/oode/dogma/synodoi/8synodos1.htm
http://blogs.sch.gr/savvop-nik/2011/02/ ... %85%CE%BD/

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=19177

_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"
Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσεις
Πριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!
Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  

pros

 Θέμα δημοσίευσης: Re: 8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Νοέμ 2011, 18:47 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12064
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post
Ὁ Μέγας Φώτιος καὶ ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος

Μέρος Α΄

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

Ἡ Σύνοδος ποὺ ἔγινε τὸ 879-880 μ.Χ. στὴν Κωνσταντινούπολη, τότε ποὺ ἦταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὁ Μ. Φώτιος, ἡ μεγάλη αὐτὴ πατερικὴ φυσιογνωμία, ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία καὶ ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ κάθε πλευρά, κυρίως γιατὶ ἔγινε αὐτὴ ἡ Μεγάλη Σύνοδος πρὶν τὴν κατάληψη τοῦ θρόνου τῆς Παλαιᾶς Ρώμης ἀπὸ τοὺς Φράγκους καὶ τὴν εἰσαγωγὴ ἐπισήμως τοῦ Filioque καὶ βεβαίως πρὶν τὴν ἀκοινωνησία ποὺ ἐπεβλήθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στὸν Πάπα τῆς Ρώμης τὸ 1009.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ δοῦμε μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα αὐτῆς τῆς Μεγάλης Συνόδου, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ὡς Η΄ Οἰκουμενική, τὰ ὁποῖα σημεῖα ἔχουν ἔντονο ἐνδιαφέρον, κυρίως στὶς ἡμέρες μας.

Γιὰ τὴν μελέτη τοῦ θέματος αὐτοῦ διάβασα πρωτίστως τὰ διασωθέντα Πρακτικὰ τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καὶ διάφορες θεολογικὲς μελέτες γιὰ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.



1. Τὰ γεγονότα ποὺ προηγήθηκαν τῆς σύγκλησης τῆς Συνόδουτοῦ 879-880


Ὁ Μ. Φώτιος ἀνέβηκε στὸν Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ ἔτος 858, παρὰ τὴν θέλησή του, ὅπωςὁ ἴδιος ὁμολογεῖ σὲ ἐπιστολή του
στὸν Πάπα Νικόλαο Α΄, ἀφοῦ ἐν τῷ μεταξὺ ἐκθρονίσθηκε ὁ Πατριάρχης Ἰγνάτιος. Οἱ ὁπαδοὶ τοῦ Ἰγνατίου
ἀπευθύνθησαν στὸν Πάπα Νικόλαο τὸν Α΄ μὲ τὴν κατηγορία ὅτι ὁ Ἰγνάτιος ἐκθρονίσθηκε ἀδίκως, καὶ ὁ Φώ τιος ἐνθρονίσθηκε ἀντικανονικῶςστὴν θέση τοῦ Ἰγνατίου, ἀλλὰ καὶ ἀναβιβάσθηκε ἀπὸ λαϊκός, δηλαδὴἡ χειροτονία του ἔγινεν «ἀθρόον».
Ὁ Πάπας Νικόλαος Α΄ ἦταν ἀρκετὰ φιλόδοξος καὶ αἰσθανόταν τὸν ἑαυτό του ὡς παγκόσμια ἐκκλησιαστικὴ κεφαλή, ἐμφορούμενος στὸνἘκκλησιαστικὸ τομέα ἀπὸ τὶς φράγκικες ἀντιλήψεις καὶμάλιστα ἀπὸ τὶς ἀπόψεις τοῦ
Καρλομάγνου. Ὁ Νικόλαοςμὲ τὶς ἰδέες του αὐτὲς ἀπέστειλε ἐπιστολὴ στὸν Φώτιο καὶ τοῦ διαμήνυσε ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἐκλογή του.Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν εἰσῆλθε στὴν δικαιοδοσία ἄλλης Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καὶ αὐτὸ γινόταν κατὰ παράβαση
τῶν ἱερῶν Κανόνων, ἀφοῦ κάθε αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἔχει τὴν κανονικὴ ἁρμοδιότητα τῆς ἐκλογῆς τοῦ Πρώτουαὐτῆς. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν
ὁ Πάπας Νικόλαος ἐξεδήλωνε καθαρὰ τὸ πρωτεῖο του σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ,κατὰ τὶς θεωρίες του, αὐτὸς
ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα νὰ ἀναγνωρίζῃ ἢ μὴ τὴν κανονικότητα τῆς ἐκλογῆς Πατριάρχου σὲ ἄλλες Ἐκκλησίες.
Ὁ Φώτιος συγκάλεσε τὸ ἔτος 861 Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν λεγομένη Πρωτοδευτέρα Σύνοδο,καὶ μάλιστα εἰδοποίησε τὸν
Πάπα νὰ ἀποστείλῃ ἀντιπρο-σώπους του, ὅπως καὶ ἔγινε.Ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἐπικύρωσε τὴν ἐκλογὴ τοῦ Φωτίου
ὡς Πατριάρχου καὶ τὴν ἐκθρόνιση τοῦ Ἰγνατίου, μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι ὁ Ἰγνάτιος ἐξελέγη ἀντικανονικῶς, μὲτὴν ἐπέμβαση τῆς αὐτοκράτειρας.Ὅλοι οἱ παρόντες ὑπέγραψαν τὰΠρακτικὰ τῆς Συνόδου, ἀκόμη καὶ οἱ λεγάτοι τοῦ Πάπα.
Ὁ Πάπας Νικόλαος Α΄ θύμωσε γι’ αὐτὴν τὴν ἀπόφαση καὶ τὸ ἔτος 863 συγκάλεσε Σύνοδο στὴν Ρώμηστὴν ὁποία παρευρίσκονταν μόνον
οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἰταλίας. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ καθήρεσε τὸν Φώτιο, ὅπως τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ γιὰ ὅσους Ἐπισκόπους χειροτονήθηκαν ἀπὸ τὸν Φώτιο, καὶ συγχρόνως ἀνεγνώρισε ὡς κανονικὸ Πατριάρχη Κωνσταντινου πόλεως τὸν Ἰγνάτιο. Αὐτὸ τὸ ἔκανεγιατὶ θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ὡς παγκόσμιο Πατριάρχη καὶ εἶχε κανονικὴ ἁρμοδιότητα στὸ νὰ ἐπεμβαίνῃ στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα σὲ ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς δικαιοδοσίες.Συγχρόνως τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πάπα Νικολάου Α΄,ἐστάλησαν Φράγκοι ἱεραπόστολοι
στὴν Βουλγαρία, οἱ ὁποῖοι ἐξεδίωξαν ἀπὸ ἐκεῖ τοὺς ἱεραποστόλους ποὺ ἐστάλησαν ἀπὸ τὸν Φώτιο, ἀφοῦ τὸ
Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεωςεἶχε τὴν κανονικὴ ἁρμοδιότητα τῆςπεριοχῆς, βάσει τοῦ κη΄ Κανόνοςτῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.


ΟἱΦράγκοι ἱεραπόστολοι ἀπέβαλαντὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔθιμα ποὺ εἶχαΝ διδαχθῇ οἱ Χριστιανοὶ τῆς Βουλγαρίας ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη,
καὶ ἐπέβαλαν τὰ φράγκικα ἤθη καὶ ἔθιμα καὶ κυρίως ἐπέβαλαν στὴνλατρεία τῶν Βουλγάρων τὴν αἵρεση τοῦ Filioque ποὺ εἶχε καθιερωθῇ ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Φραγκφούρτηςτὸ ἔτος 794.Πρόκειται καθαρὰ γιὰ μιὰ ἀντικα-
νονικὴ ἐπέμβαση σὲ ἄλλη ἐκκλησι-αστικὴ δικαιοδοσία, τὴν παράβασητοῦ προαναφερθέντος κη΄ Κανόνοςτῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, καὶ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς αἱρέσεως τοῦ Filioque, ὅτι δηλαδὴ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ.

Ὁ Πατριάρχης Φώτιος,ἀφοῦ ἐνημέρωσε ὅλες τὶς Ἐκκλησίες γιὰ τὰ θέματααὐτά, συγκάλεσε τὸ ἔτος867 Σύνοδο στὴν Κων-σταντινούπολη. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ πραγματοποιήθηκε μὲ τὴν παρουσία τοῦ Αὐτοκράτορος καὶ πολλῶν Ἐπισκόπων καὶ ἀφ’ ἑνὸςμὲν καθήρεσε τὸν Πάπα
Νικόλαο Α΄ γιὰ τὴν ἀντικανονική του ἀνάμειξη στὴν Βουλγαρία, ἀφ’ ἑτέρου δὲ κατεδίκασε τὴν αἵρεση τοῦ Filioque.


Τὸ ἴδιο, ὅμως, ἔτος ὁΠάπας Νικόλαος πέθανε,πρὶν πληροφορηθῇ τὰτῆς καθαιρέσεώς του. Ὁ διάδοχός του Ἀδριανὸς τὸἑπόμενο ἔτος, ἤτοι τὸ 868,συγκάλεσε στὴν Ρώμη Σύνοδο, στὴν ὁποία συμμετεῖχαν μόνον Ἐπίσκοποι τῆς Δύσεως, ἡ ὁποίαἀναθεμάτισε τὸν Φώτιο
καὶ ἔκαψε τὰ Πρακτικὰ τῆςΣυνόδου τοῦ 867.Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἔγινε πολιτικὴ ἀλλαγὴ στὴνΑὐτοκρατορία τῆς Κων-σταντινουπόλεως, ἀφοῦ
ἀνέβηκε στὸν θρόνο της ὁ Βασίλειος Α΄ ὁ Μακεδὼν μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐκθρονισθῇ καὶ ἐξορισθῇ ὁ Φώτιος καὶ νὰ ἐπανέλθῃ στὸν πα-
τριαρχικὸ θρόνο ὁ Ἰγνάτιος. Γιὰ τὴν ἐπικύρωση αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλλαγῆς ὁ Αὐτοκράτωρ συνεργάσθηκε μὲ τὸν Πάπα Ἀδριανὸ γιὰ νὰ
γίνῃ Σύνοδος στὴν Κωνσταντινούπολη, προκειμένου νὰ ἐγκριθοῦν οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἀλλαγές. Πράγματι, συνῆλθε Σύνοδος στὸν Ναὸ τῆς
Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως τὸ ἔτος 869-870, μὲ τὴν παρουσίατῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Πάπα καὶ
ὀλίγων Ἐπισκόπων, ἡ ὁποία οὐσια-στικῶς ἐπέβαλε τὸ Παπικὸ πρωτεῖο στὴν Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, ἀφοῦἐλήφθησαν ἀποφάσεις σύμφωναμὲ τὸν παπικὸ λίβελο, τὸν LibellusSatisfactionis, ποὺ εἶχε προηγηθῇ.Στὴν Σύνοδο αὐτὴ ἀναθεματίσθηκεὁ Φώτιος, καθαιρέθηκαν ὅλοι ὅσοι
χειρονήθηκαν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἀφορίσθηκαν οἱ μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ὀπαδοί του. Μάλιστα, στὴν Σύνοδο αὐτὴ καταστράφηκαν τὰ Πρακτικὰ τῶν Συνόδων ποὺ συνεκλήθησαν ἀπὸ τὸν Μ. Φώτιο (861 καὶ 867).
Λίγο μετὰ συμφιλιώθηκαν ὁ Ἰγνάτιος καὶ ὁ Φώτιος, καὶ μετὰ τὴν
ἐκδημία τοῦ Ἰγνατίου ἐπανῆλθεὁ Φώτιος τὸ ἔτος 878 γιὰ δεύτερηφορὰ στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο.Ἔτσι, τὸ ἑπόμενο ἔτος 879-880 συ-νεκλήθη στὴν Κωνσταντινούποληκαὶ στὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας μιὰ μεγάλη Σύνοδος, στὴν ὁποία ἐκλήθη νὰ παραστῇ καὶ ὁ νέος Πάπας
Ἰωάννης ὁ Η΄, πράγμα ποὺ ἔγινε μὲ τοὺς ἀπεσταλμένους του. Ἡ Σύνοδοςαὐτὴ ἀκύρωσε τοὺς ἀναθεματισμοὺς
ποὺ ἐπεβλήθησαν στὸν Φώτιο ἀπὸτὴν Σύνοδο τοῦ 869-870, κατεδίκασε τὸ Filioque, ἀντιμετώπισε θέματα
ἐκκλησιαστικά, καὶ οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ εἶναι
πολὺ σημαντικὴ ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς καὶ ἔχει πολὺ μεγάλη σημασία. Πέρα ἀπὸ τὸ δογματικὸ θέμα
τοῦ Filioque, καθόρισε τὴν αὐτοκεφαλία τῆς κάθε Ἐκκλησίας καὶ τῆς μὴ ἐπεμβάσεως τοῦ Πάπα στὶς ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς δικαιοδοσίες, ὁπότε
οὐσιαστικὰ ἀρνήθηκε τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα. Θὰ τὰ δοῦμε αὐτὰ τὰ θέματα ἀναλυτικὰ πιὸ κάτω.
Ἐδῶ πρέπει νὰ σημειωθῇ ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ Ἰγνατίου καὶ τοῦΦωτίου. Καὶ οἱ δύο εἶχαν ἀγάπηπρὸς τὸν Θεὸ καὶ εἶχαν καλὲς δια-
θέσεις, ἀλλὰ ὁ Ἰγνάτιος καὶ οἱ ὀπαδοί του δὲν εἶχε ἀντιληφθῇ ὅτι τὴν ἐποχὴ
ἐκείνη παίζονταν μεγάλα παιχνίδιαστὰ δογματικά, κανονικὰ καὶ πολιτικὰ ζητήματα, ἀφοῦ ὁ Πάπας ἐπιδίωξε νὰ κατοχυρώσῃ τὴν ἀπόλυτη
κυριαρχία του σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία,καθὼς ἐπίσης οἱ Φράγκοι ἐπιδίωκα νὰ ἐπεκταθοῦν καὶ πρὸς ἀνατολὰς καὶ νὰ σφετερισθοῦν ἀκόμη καὶ πε-
ριοχὲς τοῦ ἀνατολικοῦ τμήματος τῆςΡωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἀντίθετα,ὁ Φώτιος, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁγιότητα
καὶ τὴν σοφία του, ἦταν εὔστροφος,ἔξυπνος, ἱκανὸς διπλωμάτης καὶ διεῖδε τὸν πολιτικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ
κίνδυνο καὶ μὲ αὐτὴν τὴν προοπτικὴ ἀντιμετώπισε τὴν κατάσταση.
Τὸ πρόβλημα δὲν ἦταν ὁ θρόνος,ἀλλὰ τὰ θεολογικά, ἐκκλησιαστικὰκαὶ ἐθνικὰ ζητήματα ποὺ ἀντιμετωπίζονταν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη.

2. Τὰ Πρακτικὰ τῆς Συνόδου

Ὅταν διαβάσῃ κανεὶς τὰ δημοσιευθέντα Πρακτικὰ τῆς Συνόδου τοῦ ἔτους 879-880, τότε θὰ ἀντιληφθῇ τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Συνόδου ποὺ ἔγινε σὲ ἑπτά πράξεις.


Ἡ δεύτερη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 17η τοῦ μηνός Νοεμβρίου, ἡμέρα Τρίτη, στὸ δεξιὸ μέρος
τῶν κατηχουμένων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατὰ τὴν πράξη αὐτὴ ἀνεγνώσθηκαν διάφορες ἐπιστολές, ἤτοι τοῦ Πάπα Ἰωάννου στὸν Βασιλέα Βασίλειο τὸν Μακεδόνα καὶστὸν Πατριάρχη Φώτιο, τοῦ Μιχαήλ Πατριάρχου Ἀλεξαδρείας στὸν Βα-σιλέα Βασίλειο καὶ τοὺς υἱούς του καὶ στὸν Πατριάρχη Φώτιο, τοῦ Θε-οδοσίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων στὸν Κωνσταντινουπόλεως Φώτιο,τοῦ Θεοδοσίου Πατριάρχου Ἀντιοχείας στὸν Πατριάρχη Φώτιο, τοῦ Μητροπολίτου Ἀβραμίου Σαμοσά των στὸν Φώτιο.
Ἡ τρίτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 19η Νοεμβρίου, ἡμέρα Πέμπτη,στὸ ἴδιο μέρος ὅπου καὶ προηγουμένως. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ
ἀναγνώσθηκε ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Πάπα Ἰωάννου πρὸς τὴν Σύνοδο, τοῦ Θεοδοσίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων στὸν Βασιλέα Βασίλειο. Ἐπίσης ἀνα-
γνώσθηκε τὸ «Κομμονιτώριον», ἤτοι «ἔνταλμα» τοῦ Πάπα Ἰωάννου πρὸς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει τοποτηρητάς του, ποὺ περιεῖχε τὶς ἐντολὲςτοῦ Πάπα πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους του γιὰ τὴν στάση ποὺ θὰ τηρή-σουν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Συνόδου, γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ γίνῃ πιὸ κάτω ἀνάλυση.
Ἡ τέταρτη Πράξη ἔγινε τὴν παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων, ἡμέρα Πέμπτη, στὸ μεγάλο σέκρετο τοῦ Πατριαρχείου. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση
αὐτὴ ἀναγνώσθηκε ἡ ἐπιστολὴ τοῦΘεοδοσίου Πατριάρχου Ἀντιοχείας πρὸς τὸν Πατριάρχη Φώτιο, ἐπι-στολὴ τοῦ Ἠλία, νέου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, πρὸς τὸν Πατριάρχη Φώτιο. Στὴν Συνεδρίαση αὐτὴ συζη-τήθηκαν μερικὲς θέσεις τοῦ «Κομμο-νιτωρίου» καὶ τὸ θέμα τῆς ἀκυρώσεως τῆς Συνόδου τοῦ ἔτους 869-870 ποὺ ἀναθεμάτισε τὸν Φώτιο ὅπως καὶ τὸ θέμα τοῦ ἀναθεματισμοῦ τῶν
ἀντιφωτιανῶν Ἐπισκόπων. Στὴν συνέχεια τελέσθηκε ἡ θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων, στὴν ὁποία
ἔλαβαν μέρος ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι.

Ἡ πέμπτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 26η Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 880, ἡμέρα Τρίτη, στὸ δεξιὸ μέρος τῶν κατηχουμένων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατ’ αὐτὴν ἀκυρώθηκε ἡ Σύνοδος τοῦ 869-870, καθὼς ἐπίσης ἐπικυρώθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, τὴν ὁποία εἶχε ἐπικυρώσει καὶ ἡ ἀκυρωθεῖσα Σύνοδος τοῦ 869-870. Ἐπίσης, ἐκδόθηκαν τρεῖς σημαντικοὶ ἱεροὶ κανόνες ποὺ ἀναφέρονται σὲ βασικὰ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα καὶ εἶναι χαρακτηρισμένοι στὸ κανονικὸ δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἱεροὶ Κανόνες τῆς «ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Σοφίας Συνόδου».

Ἡ ἕκτη Πράξη τῆς Συνόδου ἔγινε τὴν 3η Μαρτίου, ἡμέρα Πέμπτη, στὴν πολυτελὴ καὶ ἐπισημότερη αἴθουσα τοῦ Παλατίου, προκαθεσθέντων τῶν Βασιλέων Βασιλείου, Λέοντος καὶ Ἀλεξάνδρου. Ἔγινε στὸ Παλάτι ἡ Συνεδρία τῆς Συνόδου, γιατὶ ὁ Βασιλεύς, λόγῳ πένθους, δὲν μποροῦσε νὰ παρουσιασθῇ δημοσίως καὶ ἔπρεπε νὰ ὑπογράψῃ τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, προκειμένου νὰ γίνουν νόμοι τῆς Αὐτοκρατορίας. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ ὁμίλησε ὁ Βασιλεὺς ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος γιὰ νὰ ὑπάρξῃ ἑνότητα στὴν Ἐκκλησία, πρότεινε νὰ τεθῇ ὡς σφραγίδα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, καὶ νὰ ἰσχύσῃ σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες, χωρὶς καμμιὰ προσθήκη ἢ ἀφαίρεση. Μὲ αὐτὴν τὴν πρόταση ὑπονοοῦνται οἱ Φράγκοι ποὺ προσέθεσαν στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τὸ Filioque, δὲν ἀναφέρονται ὅμως ὀνομαστικὰ γιὰ τὴν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας. Μετὰ ὑπεγράφησαν οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ἀπὸ τὸν Βασιλέα καὶ τοὺς υἱούς του, γιὰ νὰ γίνουν νόμοι τῆς Αὐτοκρατορίας.

Ἡ ἕβδομη Πράξη, ἡ τελευταία τῆς Συνόδου, πραγματοποιήθηκε τὴν 13η Μαρτίου, ἡμέρα Κυριακή, στὸ δεξιὸ μέρος τῶν Κατηχουμένων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατὰ τὴν Συνεδρίαση αὐτὴ ἀναγνώσθηκε περίληψη τῶν Πρακτικῶν τῆς Συνόδου, ὥστε νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς ἀπὸ ὅλους οἱ ἀποφάσεις ποὺ εἶχαν ληφθῇ προηγουμένως.

Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ παρόντες ἀπέδωσαν τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ στὸν Πατριάρχη Φώτιο.Μάλιστα οἱ τοποτηρητὲς τοῦ Πάπα Ρώμης ἐπήνεσαν τὸν Φώτιο γιὰ τὴν «ἀγαθὴ φήμη» του σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ὄχι μόνον στὴν Γαλλία, τὴν Ἰταλία, ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν ὑφήλιο, καὶ τὸ μαρτυροῦν αὐτὸ «οὐχὶ μόνον οἱ τὴν ἑλλάδα μετιόντες γλῶσσαν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ βαρβαρικὸν καὶ ὠμότατον γένος».

Εἶναι σημαντικὸς αὐτὸς ὁ λόγος, γιατὶ μὲ αυτὸν τὸν χαρακτηρισμὸ οἱ λεγάτοι τοῦ Πάπα ἐννοοῦσαν τοὺς Φράγκους ποὺ ἐνεργοῦσαν βαρβαρικὲς ἐνέργειες. Ὅλοι αὐτοὶ ὁμολογοῦν γιὰ τὸν Φώτιο, κατὰ τὸν λόγο τῶν λεγάτων τοῦ Πάπα: «ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτῷ ὅμοιος ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει, οὔτε ἐν ἐλεημοσύνῃ καὶ συμπαθείᾳ, οὔτε ἐν χρηστότητι καὶ ταπεινοφροσύνῃ καὶ ὅτι πάντοτε τὰ ἔργα αὐτοῦ πλείονα τῶν λόγων αὐτοῦ».

Καὶ ἡ Σύνοδος καταλήγει μὲ ἕναν ὕμνο γιὰ τὸν Μ. Φώτιο. Οἱ τοποτηρητὲς τοῦ Πάπα καὶ ὁ Καρδινάλιος Πέτρος εἶπαν: «Εἴ τις αὐτὸν οὐκ ἔχει Πατριάρχην ἅγιον καὶ τὴν μετ’ αὐτοῦ κοινωνίαν οὐκ ἀσπάζεται, ἔστω ἡ μερὶς αὐτοῦ μετὰ τοῦ Ἰούδα, καὶ μὴ συγκαταταγείη ὅλως μετὰ τῶν Χριστιανῶν». Καὶ ὅλη ἡ ἁγία Σύνοδος «ἐξεβόησεν»: «Ἅπαντες τὸ αὐτὸ φρονοῦμεν καὶ δοξάζομεν, καὶ εἴ τις αὐτὸν οὐκ ἔχει ἀρχιερέα Θεοῦ, μὴ ἴδοι τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ταῦτα εἰπόντες ἐπευφήμησαν πολλὰ τὰ ἔτη τῶν βασιλέων».

ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"
Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσεις
Πριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!
Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: 8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 27 Ιούλ 2012, 18:19 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12064
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post
Η τακτική Σύνοδος της Ιεραρχίας και η αναγνώριση της 8ης καί 9ης Οικουμενικῆς Συνόδου


TOΝ ΠΡΟΣΕΧΗ Ὀκτώβριον συγκαλεῖται εἰς τακτικήν συνεδρίαν ἡ Ἱερά Σύνοδος. Ἐκ τῆς ἡμερησίας διατάξεως ἀπουσιάζουν τά θέματα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἔχουν προκαλέσει και προκαλοῦν ἀναστατώσεις εἰς τόν πιστόν λαόν....


Ἡ ἀναγνώρισις τῆς 8ης καί 9ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπό τόν Μέγαν Φώτιον ἡ πρώτη καί ἡ δευτέρα ὑπό τον Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν. Ἡ ἀναγνώρισις ἐματαιώθη πέρυσι κατόπιν παρεμβάσεως τοῦ Φαναρίου διά τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου.
Οὐσιαστικῶς ἀνεβλήθη τό θέμα διά τήν τακτικήν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τόν προσεχῆ Ὀκτώβριον. Τό θέμα, ὅμως, δέν εὑρίσκεται εἰς τήν ἡμερησίαν διάταξιν. Ὀρθῶς ὑπενθυμίζει τήν ἀπουσίαν του εἰς τόν Πρόεδρον τῆς ΔΙΣ-Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμον ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ.
Ἡ Ἐκκλησία μας καί τό Φανάρι τιμοῦν τόν Μέγαν Φώτιον καί τον Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, ἀλλά ἀρνοῦνται νά ἀναγνωρίσουν τάς ἀντιαιρετικάς-ἀντιπαπικάς Οἰκουμενικάς Συνόδους, αἱ ὁποῖαι συνεκλήθησαν μέ πρωτοβουλίαν των. Προφανῶς ἀναγνωρίζουν τήν Ἁγιοπνευματικήν των δρᾶσιν, ἀλλά δέν ἀναγνωρίζουν τάς ἀντιπαπικάς Συνόδους, διότι αὗται ἔρχοναι εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μέ τά διακηρυσσόμενα ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι κανονική «Ἐκκλησία», σώζουσα διά τῶν «μυστηρίων» της καί ἔχουσα κανονικήν ἱερωσύνην.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δυστυχῶς ἀπό τά ἔτη τῆς παντοδυναμίας τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου εἶχεν ἀναγνωρίσει τόν Παπισμόν ὡς κανονικήν «Ἐκκλησίαν» (ἀργότερον ἦλθεν ἡ κρίσις Φαναρίου-Ἀθηνῶν). Ὁ σημερινός Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶχε προλογίσει ἀντιπαπικόν βιβλίον καί ἐκράτει οὐδέτερον στάσιν ἔναντι τοῦ Παπισμοῦ, συμμορφώνεται πρός ὅλας τάς ἀποφάσεις καί τάς ὑποδείξεις τοῦ Φαναρίου. Τήν αὐτήν συμπόρευσιν ἔχει καί πλῆθος Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Κατά σύμπτωσιν οὗτοι εἶναι ξένοι πρός τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, καινοτόμοι, ὀπαδοί τῆς ἐκκοσμικεύσεως, διαθέτοντες φρόνημα «Πάπα» καί γλῶσσα πολιτικοῦ ἐξουσιαστοῦ, πού ὅταν ἀμφισβητῆται ἡ δρᾶσις των καί αἱ ἐνέργειαί των, προβαίνουν εἴτε εἰς ἀπειλάς ἐναντίον τῶν πιστῶν εἴτε περιφρονοῦν τούς πιστούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τήν ἐφαρμογήν τῶν Ἱερῶν Κανόνων κ.λπ. Τό πνεῦμα των μεταδίδεται καί εἰς τούς κληρικούς των. Αἱ διαμαρτυρίαι τοῦ πιστοῦ λαοῦ δέν τούς ἐνοχλοῦν.


Διερωτῶνται, ὅμως, διατί ἀδειάζουν αἱ Ἐκκλησίαι καί δέν προσέρχονται εἰς αὐτάς νέοι ἄνθρωποι; Νομίζουν ὅτι αἱ καινοτομίαι των εἰς τήν Λειτουργικήν, εἰς τήν γλῶσσαν τῆς Ἐκκλησίας, τά «κενά» κηρύγματά των καί αἱ δημόσιαι σχέσεις διά τάς ὁποίας ἐτησίως δαπανοῦν ἑκατοντάδας χιλιάδας εὐρώ θά γεμίσουν τάς Ἐκκλησίας. Δεν ἔχουν ἀντιληφθῆ ὅτι ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού ἐκκλησιάζονται μίαν φοράν τό ἔτος, ἔχουν μεγάλην Ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν, γνωρίζουν καί πιστεύουν τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμετωπίζουν τούς Παπικούς ὡς αἱρετικούς κ.λπ. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ἔχει μεγάλην εὐθύνην δι᾽ ὅλας αὐτάς τάς παρεκτροπάς τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διατί; Διότι ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἐμφανίζονται ὅλαι αὐταί αἱ παρεκτροπαί.

Γ. ΖΕΡΒΟΣ
Ορθόδοξος Τύπος, 27/07/2012

Ακτίνες

_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"
Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσεις
Πριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!
Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: 8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 18 Μαρ 2014, 19:49 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12064
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post
Περι της 8ης και 9ης Οικουμενικής Συνόδου

Πολύ σημαντικά νοήματα περιλαμβάνει η Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ επί τη καθιερώσει της 9ης Οικουμενικής Συνόδου. Κλείνοντάς την ο κ. Σεραφείμ στέλνει νέο μήνυμα πως είναι απαράδεκτες οι συμπροσευχές με την παπική παρασυναγωγή!




http://www.scribd.com/doc/192310142/8-% ... E%9F%CE%A3


http://www.scribd.com/doc/192332234/8-% ... F%CE%A3-ok

_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"
Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσεις
Πριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!
Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: 8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 18 Μαρ 2014, 23:15 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 03 Ιαν 2010, 15:12
Δημοσ.: 801
Thanks:
Thanked:
time στο post
Πολύ σημαντικές και χρήσιμες πληροφορίες.
Ίσως να είναι η ευκαιρία να δείξει ο καθένας τις αληθινές του προθέσεις. Να πέσουν οι μάσκες.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: 8η Οικουμενική σύνοδος.Και όμως έχει ήδη γίνει!
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 12 Ιαν 2015, 22:04 
Γενικοί συντονιστές
Γενικοί συντονιστές
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 11 Απρ 2009, 14:20
Δημοσ.: 12064
Τοποθεσια: Στο δικό μου παραμύθι....
Thanks:
Thanked:
time στο post
Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος για την 8η Οικουμενική Σύνοδο


Περί της αναγνωρίσεως της εν Κωνσταντινουπόλει εν έτει 879-880 μ.Χ. συγκληθείσης Συνόδου ως Ογδόης Οικουμενικής


Εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου Ενώπιον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος την 6ην Οκτωβρίου 2011 για την επίσημη αναγνώριση της 8ης Οικουμενικής Συνόδου (απόσπασμα)

Πηγή: Έκδοση Ι. Μ. Πειραιώς: "Ασματικαί Ακολουθίαι τής Αγίας Ογδόης (Η΄) Οικουμενικής Συνόδου". Πειραιεύς 2014. Αναδημοσίευση από ΟΟΔΕ, όπου ολόκληρη η εισήγηση. Ενότητα στο Ιστολόγιό μας για τον π. Ιερόθεο Βλάχο εδώ.

3. Η Σύνοδος του έτους 879-880

Η Σύνοδος που συνεκλήθη στην Κωνσταντινούπολη το έτος 879880 και στην οποία προήδρευσε ο Μ. Φώτιος και παρέστησαν τριακόσιοι ογδόντα τρεις (383) Πατέρες από ανατολή και δύση, που εκπροσωπούσαν τα πέντε Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, μεταξύ των οποίων και της Παλαιάς Ρώμης, αποκατέστησε την ειρήνη και την ενότητα στην Εκκλησία, ύστερα από διάφορα δυσάρεστα γεγονότα που είχαν προηγηθή. Δεν είναι σκοπός της παρούσης εισηγήσεως να αναφερθή στα γεγονότα αυτά, όπως έγινε με άλλα κείμενά μου33.

Το γεγονός είναι ότι η Σύνοδος αυτή έχει όλα τα στοιχεία να χαρακτηρισθή οικουμενική. Γι’ αυτό και έτσι χαρακτηρίσθηκε από πολλούς Πατέρας και διδασκάλους, όπως τον Θεόδωρο Βαλσαμώνα, τον Νείλο Θεσσαλονίκης, τον Νικόλαο Καβάσιλα, τον Νείλο Ρόδου, τον Μακάριο Αγκύρας, τον άγιο Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιο Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό, τον Ιωσήφ Βρυέννιο, τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον Δοσίθεο Ιεροσολύμων, τον Κωνσταντίνο Οικονόμου, κλπ., αλλά και από τους νεωτέρους, όπως τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, που έγραψε ότι η Σύνοδος αυτή φέρει «ου μόνον τα εξωτερικά, αλλά και πάντα τα εσωτερικά γνωρίσματα οικουμενικής Συνόδου» και ασχολήθηκε με σοβαρά δογματικά ζητήματα, όπως την προσθήκη του filioque και το πρωτείο του Επισκόπου Ρώμης34. Η Σύνοδος αυτή είναι και λέγεται Οικουμενική, γιατί συνεκλήθη από τον Αυτοκράτορα Βασίλειο τον Μακεδόνα, παρέστησαν σε αυτήν εκπρόσωποι όλων των Πατριαρχείων, προήδρευσε ο Μ. Φώτιος και οι εκπρόσωποι του Πάπα Ρώμης, ασχολήθηκε με σοβαρά δογματικά και εκκλησιολογικά θέματα και οι αποφάσεις της συντονίζονται με την διδασκαλία των Προφητών, Αποστόλων και Πατέρων της Εκκλησίας, δηλαδή είναι σύμφωνες με την όλη παράδοση της Εκκλησίας.


Τα Πρακτικά της Συνόδου αυτής δημοσιεύθηκαν από τον Δοσίθεο Πατριάρχη Ιεροσολύμων στο βιβλίο του Τόμος Χαράς35, που εκδόθηκε στο Ρήμνιο της Ουγγροβλαχίας τον Σεπτέμβριο του έτους 1705, ενάμιση χρόνο προ του θανάτου του Δοσιθέου. Για την έκδοση των Πρακτικών της Η’ Οικουμενικής Συνόδου χρησιμοποιήθηκε το χειρόγραφο της Μονής των Ιβήρων του 16ου αιώνος36. Διαβάζοντας κανείς προσεκτικά τα Πρακτικά της Συνόδου αυτής διαπιστώνει ότι η ίδια η Σύνοδος αυτοανακηρύσσεται Οικουμενική και έτσι την τιτλοφορούν οι Βασιλείς, ο Μ. Φώτιος, οι λεγάτοι του Πάπα και τα μέλη της. Ο όρος «οικουμενική» αναφέρεται δεκάδες φορές στα Πρακτικά. Όλα τα μέλη της Συνόδου έχουν την συνείδηση ότι είναι συνέχεια της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου την οποία και επικυρώνουν ως Οικουμενική. Άρα, η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος επικυρώθηκε από την Σύνοδο αυτή την οποία μελετάμε και αυτό, μεταξύ των άλλων, δείχνει την σοβαρότητά της.


Για την σημαντική αυτή Σύνοδο εκπονήθηκε μια σημαντική διατριβή από τον πρεσβύτερο Φίλιππο Ζυμάρη με τίτλο: «Ιστορική, δογματική και κανονική σπουδαιότης της Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως (879-880)», που είναι ακόμη ανέκδοτη37, και προτείνω να την εκδώση η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, για την σημαντικότητά της. Η διατριβή αυτή υποβλήθηκε στο Τμήμα Ποιμαντικής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εγκρίθηκε από αυτό, εισηγητής δε ήταν ο Καθηγητής Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας. Διαβάζοντας κανείς προσεκτικά την διατριβή αυτή διαπιστώνει την μεγάλη σημασία της Συνόδου, που δίκαια έχει αποκληθή ως Η’ Οικουμενική.


Ο συγγραφεύς ξεκινά από την διαπίστωση ότι δυστυχώς στην Δύση η σημαντική αυτή Σύνοδος έχει περάσει είτε ως «ψευδοσύνοδος», είτε ότι δεν έκανε κάποιο σπουδαίο έργο, δηλαδή «δεν προέβη σε καμμιά δογματική απόφαση»38. Όμως, μελετώντας κανείς τα Πρακτικά της πείθεται «για την ύπαρξη στους πατέρες αυτής της Συνόδου μιας σαφούς εκκλησιολογικής συνειδήσεως»39. Ο σκοπός της εν λόγω διατριβής αποβλέπει στην εξακρίβωση «της εκκλησιολογικής σημασίας της Συνόδου του 879-880, η οποία ήτο σημαντική για την Εκκλησία και, τελικώς, όλον τον κόσμο σήμερα»40. Τελικά, αποδεικνύεται ότι «η Σύνοδος αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία έκθεση εκκλησιολογίας», γιατί όλα τα θέματα που συζητήθηκαν «έχουν ένα κοινό εκκλησιολογικό πλαίσιο, και οι αποφάσεις σχετικώς με τα θέματα αυτά προδίδουν σαφώς την συγκεκριμένη αυτή εκκλησιολογική συνείδηση, η οποία αποτελεί συνέχεια της συνειδήσεως των προηγουμένων Πατέρων της Εκκλησίας». Τα κύρια θέματα που συζητήθηκαν στην Σύνοδο ήταν πέντε, ήτοι:


α) το πρωτείον του πάπα,
β) τα λειτουργήματα στην Εκκλησία και η μεταξύ τους σχέση,
γ) τα τοπικά έθιμα,
δ) η αθρόον χειροτονία, και
ε) το filioque.41.


Είναι επίσης σημαντική η ανάλυση που γίνεται για τις Συνόδους του έτους 869-870, που κατεδίκασε τον Ιερό Φώτιο, και του έτους 879-880, που μελετάμε, από τον Επίσκοπο Αβύδου Κύριλλο Κατερέλο, στην μελέτη του με τίτλο «Η Ρώμη και το Παπικό Πρωτείο επί Πατριαρχείας Ιγνατίου και Ι. Φωτίου (847-886), η Η΄ Οικουμενική Σύνοδος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (869-870)»42. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να γίνη μια μικρή αναφορά σε δύο από τα θέματα αυτά για να φανή η σπουδαιότητα της Οικουμενικής αυτής Συνόδου.

A. Το πρωτείο του Πάπα

Το ένα θέμα είναι το πρωτείο του Πάπα. Η συζήτηση που έγινε στην Σύνοδο μεταξύ του Μ. Φωτίου, των Ανατολικών Επισκόπων αλλά και των εκπροσώπων του Πάπα έδειξε καθαρά ότι ο Πάπας έχει πρωτείο μέσα στην Εκκλησία, αλλά «με σαφή εκκλησιολογικά όρια», όπως προσδιορίζονται από τον 34ο Αποστολικό Κανόνα, δηλαδή είναι πρώτος μόνο κατά τα πρεσβεία «εντός και όχι υπεράνω της Εκκλησίας. Κατά την θεώρηση αυτή, ο κάθε αρχιερεύς, ο οποίος δεν τηρεί το πνεύμα του Αποστολικού Κανόνος, θέτει εαυτόν εκτός Εκκλησίας και καθαιρείται ή αφορίζεται· οι πάπες δεν αποτελούν εξαίρεση»43.


Οι λεγάτοι (εκπρόσωποι) του Πάπα υπεστήριζαν στην Σύνοδο την άποψη ότι μόνον ο άγιος Πέτρος και οι Πάπαι, που είναι διάδοχοί του, έχουν «την εξουσία του δεσμείν και λύειν, δηλαδή την ιερωσύνη. Ως εκ τούτου, ο Πάπας, ως διάδοχος του κορυφαίου των Αποστόλων, είναι η μόνη πηγή της ιερωσύνης, και, επομένως, οποιαδήποτε εξουσία, που συμβαίνει να έχει ο Φώτιος, δεν προέρχεται από την ίδια την αρχιερωσύνη του αλλά από τον Πάπα»44.


Ο Μ. Φώτιος και οι Πατέρες της Συνόδου αυτής «υπεστήριζαν τα πρεσβεία τιμής ως αναγκαία εκκλησιολογική αρχή για την διατήρηση της ενότητος της ανά την οικουμένην Εκκλησίας, κατά τα πρεσβεία τιμής, όμως, η διατήρηση αυτή της ενότητος σαφώς δεν νοείται ως επιβολή από ένα πρώτον, ο οποίος βρίσκεται υπεράνω της Εκκλησίας ως αυθεντία. Η θέση αυτή σαφώς εκφράζεται σε μία επιστολή του Φωτίου, στην οποία τονίζει την Ορθόδοξη ερμηνεία του Ευαγγελικού χωρίου του Ματθ. 16:18-19· η ερμηνεία αυτή οδηγεί στην καίρια εκκλησιολογική αρχή ότι ο κάθε επίσκοπος είναι ισότιμος ως προς την αρχιερωσύνη του»45.


Ο Πάπας έχει το προνόμιο της τιμής και πρέπει να τηρή τους κανόνες της Εκκλησίας, και αυτό το προνόμιο πρέπει να γίνεται μέσα στο πνεύμα των ιερών Κανόνων46. Αυτό σημαίνει ότι ο Πάπας δεν έχει αρμοδιότητες σε άλλες εκκλησιαστικές περιφέρειες. Όταν ο Πάπας δεν τηρή τους κανόνες και θέτει τον εαυτό του υπεράνω της Εκκλησίας, τότε μπορεί να καθαιρεθή, όπως συνέβη με τον Πάπα Νικόλαο Α’, που καθαιρέθηκε, γιατί αναμείχθηκε στην Κωνσταντινούπολη και την Βουλγαρία47. Φαίνεται, λοιπόν, ότι το πρωτείο του Πάπα, κατά τους δυτικούς, δεν τίθεται σε κανονική και εκκλησιολογική προοπτική, αλλά σε δογματική βάση, ότι η ιερωσύνη του Πάπα είναι η πηγή της ιερωσύνης όλων των άλλων Πατριαρχών και Επισκόπων. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το θέμα και όχι στα πρεσβεία τιμής και της προεδρίας στην Σύνοδο. Αυτό δεν μπορούσε ποτέ, ούτε και τώρα μπορεί, να γίνη αποδεκτό από την Ορθόδοξη Εκκλησία.


Διαβάζοντας κανείς τα Πρακτικά και τις συζητήσεις που έγιναν κατά την έναρξη της Συνόδου διαπιστώνει ότι στην αρχή φαίνονται δύο τύποι εκκλησιολογίας, ο δυτικός, που θεωρούσε τον Πάπα ως κεφαλή όλης της Εκκλησίας και ο ανατολικός που αναφέρεται στο συνοδικό σύστημα διοικήσεως, βάσει των ιερών κανόνων και της παραδόσεως της Εκκλησίας. Οι λεγάτοι, όπως φαίνεται, προσπάθησαν να επιβάλουν τον δυτικό τύπο εκκλησιολογίας, αλλά με την σοφία και τις έξυπνες παρεμβάσεις του Πατριάρχου Φωτίου και των άλλων μελών επικράτησε πλήρως η ανατολική εκκλησιολογία, που στηρίζεται στο συνοδικό σύστημα διοικήσεως της Εκκλησίας και στην μη ανάμειξη άλλων εκκλησιαστικών διοικήσεων σε μια άλλη εκκλησιαστική διοίκηση.


Είναι χαρακτηριστικός ο πρώτος Κανόνας που συνέταξε η Σύνοδος αυτή κατά την πέμπτη πράξη της, που θεσπίζει την αυτονομία κάθε εκκλησιαστικής διοικήσεως σε θέματα τάξεως και πειθαρχίας. Σύμφωνα με τον κανόνα αυτόν όποιος επίσκοπος, κληρικός ή λαϊκός, που ανήκει στον Πάπα, τιμωρηθή από αυτόν πρέπει να υπόκειται στον ίδιο όρο τιμωρίας και από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και αντιστρόφως. Και καταλήγει ο κανών: «μηδέν των προσόντων πρεσβείων τω αγιωτάτω θρόνω (της) των Ρωμαίων Εκκλησίας μηδέ τω ταύτης προέδρω το σύνολον καινοτομουμένων μηδέ νυν μήτε εις το μετέπειτα»48. Αυτό σημαίνει ότι γίνεται αποδεκτό το συνοδικό σύστημα διοικήσεως και ότι το πρωτείο του Πάπα δεν είναι πρωτείο εξουσίας, αλλά πρωτείο τιμής, δηλαδή ο Πάπας δεν είναι κεφαλή όλης της Εκκλησίας, δεν είναι η πηγή της ιερωσύνης και, κατά συνέπεια, δεν έχει αρμοδιότητα στις άλλες εκκλησιαστικές διοικήσεις. Κατά τον Ζωναρά: «Μη διαφέρεσθαι θέλοντες οι της συνόδου προς αλλήλους τον τε της Πρεσβυτέρας Ρώμης Πάπαν, και τον της νέας ταύτης της Κωνσταντινουπόλεως Πατριάρχην, αλλ’ ομονοείν αλλήλοις· έτι γαρ ήσαν ομόδοξοι και ομόθρονοι»49.


Ο Κανόνας αυτός έχει «καίρια εκκλησιολογική σημασία», αφού «επαναφέρει μία "ευχαριστιακή" θεώρηση της ανά την οικουμένην εκκλησιαστικής δομής». Η εκκλησιαστική σημασία του Κανόνα αυτού δεν βρίσκεται μόνον στο ότι τονίζεται το ισότιμο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως με την Παλαιά Ρώμη, «αλλά επειδή εννοείται κατ’ επέκταση και η ισοτιμία όλων των τοπικών Εκκλησιών ανά την οικουμένην». Αυτός ο κανόνας «αποτελούσε επανορθωτικό διάβημα κατά της πυραμιδικής δυτικής "παγκόσμιας" εκκλησιολογίας, η οποία εκφράσθηκε στην προηγούμενη Σύνοδο του 869-870 και κατά την οποία η μόνη αληθινή τοπική Εκκλησία με την ανωτέρω έννοια της καθολικότητος είναι η Εκκλησία της Ρώμης, η οποία ταυτίζεται με μία παγκόσμια Εκκλησία, και ο μόνος ουσιαστικός επίσκοπος είναι ο πάπας Ρώμης»50.

B. Το filioque

Το δεύτερο σημείο που απασχόλησε την σημαντική αυτή Σύνοδο που μελετάμε είναι το θέμα του filioque που εισήγαγαν οι Φράγκοι στο Σύμβολο της Πίστεως, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται ως υπόσταση από τον Πατέρα και τον Υιό. Οι Φράγκοι Ιεραπόστολοι είχαν εισαγάγει το filioque στην Βουλγαρία και γι’ αυτό ετέθη το θέμα στην Σύνοδο. Πρόκειται για την «ουσιοκρατική θεώρηση περί της Αγίας Τριάδος, η οποία έχει Νεοπλατωνικές ρίζες». Η ουσιοκρατία επομένως καταστρέφει την σωστή θεολογία της Αγίας Τριάδος διότι καταστρέφει την πηγή της θεότητος, η οποία είναι η μοναρχία του Πατρός»51.

Η συζήτηση για το σοβαρό αυτό ζήτημα έγινε κατά την έκτη συνεδρία και αποφασίσθηκε να απαγορευθή αυτή η κακοδοξία. Με πρόταση του παρισταμένου αυτοκράτορος Βασιλείου η Σύνοδος αποφάσισε να καταδικάση το filioque, δηλαδή την εισαγωγή στο Σύμβολο της Πίστεως από τους Φράγκους της αιρετικής διδασκαλίας περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, πράγμα το οποίο εισήγαγαν οι Φράγκοι και στην Βουλγαρία. Ο διάκονος και πρωτονοτάριος Πέτρος, κατ’ εντολή του Μ. Φωτίου, ανέγνωσε τον σχετικό όρο, που αναφέρεται στην διατήρηση του Συμβόλου της Πίστεως της Νικαίας, χωρίς την προσθήκη του filioque και την παντελή καθαίρεση των ιερωμένων που προσθέτουν και αφαιρούν στο Σύμβολο της πίστεως ρήματα νόθα, όπως και το ανάθεμα στους λαϊκούς που κάνουν αυτό το έργο. Συγκεκριμένα μετά τα εισαγωγικά ο όρος της Οικουμενικής αυτής Συνόδου διαλαμβάνει:


«Αποβαλλόμεθα μεν ους εξεκκλησίασαν, στέργομεν δε και αποδοχής αξίους έχομεν, ους οία δη ομοδόξους η και της ευσεβείας καθηγητάς τιμήν και σέβας όσιον οφειλομένους απέφηναν. Ούτω περί τούτων φρονούντές τε και ανακηρύττοντες, τον άνωθεν εκ Πατέρων μέχρις ημών κατεληλυθότα της ακραιφνεστάτης των Χριστιανών πίστεως όρον και διανοία και γλώσση στέργομέν τε και πάσι διαπρυσίω τη φωνή περιαγγέλλομεν, ουδέν αφαιρούντες, ουδέν προστιθέντες, ουδέν αμείβοντες, ουδέν κιβδηλεύοντες. Η μεν γαρ αφαίρεσις και η πρόσθεσις, μηδεμιάς υπό του πονηρού τεχνασμάτων ανακινουμένης αιρέσεως, κατάγνωσιν εισάγει των ακαταγνώστων και ύβριν των Πατέρων αναπολόγητον· το δε κιβδήλοις αμείβειν ρήμασιν όρους Πατέρων πολύ του προτέρου χαλεπώτερον. διο τον εξ αρχής της πίστεως όρον πόθω θείω και διανοίας ευθύτητι η αγία και οικουμενική αύτη Σύνοδος ενστερνιζομένη τε και θειάζουσα, και το της σωτηρίας στερέωμα εν αυτώ θεμελιούσά τε και ανεγείρουσα, ούτω φρονεί και κηρύσσειν πάσιν εκβοά»52.


Στην συνέχεια διαβάστηκε το Σύμβολο της Πίστεως, χωρίς την προσθήκη της φράσεως «και εκ του Υιού εκπορευόμενον». Και αμέσως μετά ο όρος διαλαμβάνει:

«Ούτω φρονούμεν· εν ταύτη τη ομολογία της πίστεως εβαπτίσθημεν· δι’ αυτής πάσαν αίρεσιν θραυομένην τε και καταλυομένην ο της αληθείας λόγος απέδειξε. τους ούτω φρονούντας αδελφούς και Πατέρας και συγκλήρους της άνω πολιτείας επιγραφόμεθα. ει δε τις ετέραν έκθεσιν παρά τούτο δη το ιερόν σύμβολον, το άνωθεν εκ των μακαρίων και ιερών Πατέρων ημών μέχρις ημών διαφοιτήσαν, τολμήσειεν αναγράψασθαι και όρον πίστεως ονομάσαι, συλήσαί τε το αξίωμα της των θεσπεσίων εκείνων ανδρών ομολογίας και ταις ιδίαις ευρεσιολογίαις τούτο περιάψαι, κοινόν τε μάθημα τούτο προθείναι πιστοίς ή και τοις εξ αιρέσεώς τινος επιστρέφουσι, και ρήμασι νόθοις ή προσθήκαις ή αφαιρέσεσι την αρχαιότητα του ιερού τούτου και σεβασμίου όρου κατακιβδηλεύσαι αποθρασυνθείη, κατά την ήδη προ ημών εκφρωνηθείσαν ψήφον υπό των αγίων και οικουμενικών Συνόδων, ει μεν των ιερωμένων είη τις, παντελεί καθαιρέσει τούτον καθυποβάλλομεν, ει δε των λαϊκών, τω αναθέματι παραπέμπομεν»53.

Η αναφορά στους λαϊκούς παραπέμπει στον Καρλομάγνο που εισήγαγε το filioque και στους Κληρικούς - Επισκόπους της δικαιοδοσίας του Καρλομάγνου που εισήγαγαν το Σύμβολο της πίστεως με το filioque στην λατρεία, και το οποίο διέδωσαν και στην Βουλγαρία. Μετά την ανάγνωση αυτού του όρου όλος «ο παρών ιερός σύλλογος εξεβόησε· Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν, εν ταύτη τη ομολογία εβαπτίσθημέν τε και του ιερατικού βαθμού ηξιώμεθα. τους ετέρως δε παρά ταύτα φρονούντας ως εχθρούς Θεού και της αληθείας ηγούμεθα. ει τις παρά τούτο το ιερόν σύμβολον τολμήσει έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή υφελείν, και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. το γαρ αφαιρείν ή προσθείναι ατελή την εις την αγίαν και ομοούσιον και αδιαίρετον Τριάδα μέχρι της σήμερον ανέκαθεν ομολογίαν δείκνυσιν· αποστολικής παραδόσεως και της των Πατέρων διδασκαλίας καταγινώσκει. ει τις τοίνυν εις τούτο απονοίας ελάσας τολμήσει, ως ανωτέρω λέλεκται, έτερον εκθέσθαι σύμβολον και όρον ονομάσαι, ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω»54.


Ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων στις «σημειώσεις» του, μετά την παράθεση των Πρακτικών της Η’ Οικουμενικής Συνόδου, γράφει ότι στην Σύνοδο έγινε φανερό ότι και στην Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είχε εισέλθει ακόμη στο Σύμβολο της Πίστεως κάποια προσθήκη, αλλά εφευρέθηκε εκ των υστέρων. Και εάν οι πρεσβύτεροι του Πάπα Νικολάου εδίδασκαν στην Βουλγαρία την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού «εξ ιδίου αυτών φρονήματος, και ουκ από επιταγής του πάπα». Αυτό φαίνεται από το ότι ακόμη και στην Σύνοδο που συνέστησε ο Πάπας Αδριανός με την αίτησή του στον αυτοκράτορα, εναντίον του Φωτίου, δηλαδή στην Σύνοδο του 869-870, ετέθη όρος να είναι το σύμβολον ακαινοτόμητον, και δεν είπαν κάτι διαφορετικό οι τοποτηρητές τους, όπως άλλωστε το ίδιο έκαναν και «οι τοποτηρηταί του πάπα Ιωάννου εν τη παρούση Συνόδω»55.


Φυσικά, εδώ πρέπει να σημειωθή ότι την προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως την εισήγαγε ο Καρλομάγνος στην Σύνοδο του Άαχεν το 809, την επέβαλε στους επισκόπους της επικρατείας του, αλλά τότε αντέδρασε ο Πάπας Ρώμης. Αργότερα όμως το 1009, όταν έγινε Πάπας Ρώμης ο Σέργιος ο Δ΄ που ήταν φραγκόφιλος εισήγαγε το filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, και τότε διεγράφη από τα δίπτυχα και έτσι έχουμε το οριστικό σχίσμα, δηλαδή την απόσχιση της Εκκλησίας της Ρώμης, των φραγκολατίνων, από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Από όσα προηγήθηκαν φαίνεται ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Σύνοδος του 879-880 διασώζει όλα τα εξωτερικά και εσωτερικά στοιχεία της Οικουμενικής Συνόδου. Και αυτό γιατί συνεκλήθη από τον Αυτοκράτορα, όπως όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι, προήδρευσε σε αυτήν μια μεγάλη πατερική φυσιογνωμία, ο Μ. Φώτιος, συμμετείχαν Επίσκοποι από όλες τις Εκκλησίες, ακόμη και οι λεγάτοι του Πάπα, και τα θέματα που αντιμετώπισε ήταν σοβαρά εκκλησιολογικά, δογματικά και κανονικά. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι ερμηνευτές και θεολόγοι χαρακτηρίζουν την Σύνοδο αυτήν ως Η’ Οικουμενική, όπως προαναφέρθηκε.


4. Το filioque και το πρωτείο του Πάπα μετά την Σύνοδο του 879-880


Όπως είδαμε προηγουμένως η Σύνοδος του 879-880 ασχολήθηκε με δύο σοβαρά θέματα, εκτός των άλλων, ήτοι το filioque και το πρωτείο του Πάπα. Πρόκειται για δύο θέματα τα οποία απασχολούν και σήμερα την Εκκλησία μας στους θεολογικούς διαλόγους. Το πρωτείο του Πάπα είχε εκδηλωθή από τους προηγουμένους Πάπες, ενώ το filioque είχε εισαχθή από τους Φράγκους με την αντίδραση και του Πάπα Ρώμης έως το 1009, ενώ το έτος αυτό εισήχθη στην Εκκλησία της Ρώμης. Τα δύο αυτά σοβαρά θεολογικά ζητήματα είναι δόγματα των Λατίνων και για μας είναι αιρέσεις, οι οποίες συναντώνται και στον μεγάλο δογματικό θεολόγο του Παπισμού, τον Θωμά τον Ακινάτη. Για τον λόγο αυτό θα γίνη μια αναφορά στο τι λέγει ο Θωμάς ο Ακινάτης (φωτο) για τα δύο αυτά θέματα. Η διδασκαλία των Φραγκολατίνων για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα και από τον Υιό (filioque) συναντάται στα έργα του Θωμά του Ακινάτη. Για παράδειγμα, το διαβάζουμε στο έργο του Summa Theologica, όπου γίνεται η ανάπτυξη του θέματος με ένα στοχαστικό και περίπλοκο τρόπο που προκαλεί πραγματικά ίλιγγο. Στην τριακοστή έκτη (36) ερώτηση του πρώτου μέρους και μάλιστα στο δεύτερο (2) άρθρο με τίτλο «εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα εκ του Υιού;» ο Θωμάς Ακινάτης απαντά σε πέντε αντιρρήσεις που θέτει ο ίδιος.


Στην απάντησή του αρχίζει με την θέση ότι «πρέπει να πούμε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι εκ του Υιού». Στην συνέχεια χρησιμοποιεί πολύπλοκους συλλογισμούς που δεν μπορεί κανείς εύκολα να παρακολουθήση και να καταλάβη, έχοντας ως κεντρικό σημείο ότι «δεν μπορούμε να πούμε ότι τα θεία Πρόσωπα διακρίνονται το ένα από το άλλο κατά κάποια απόλυτη έννοια». Συνδέοντας δε τον Λόγο με την διάνοια και το Άγιον Πνεύμα με την αγάπη γράφει: «Ο Υιός εκπορεύεται με τον τρόπο της διάνοιας ως Λόγος και το Άγιον Πνεύμα με τον τρόπο της θελήσεως ως Αγάπη. Όμως η αγάπη υποχρεωτικά εκπορεύεται από τον λόγο. Διότι δεν αγαπάμε κάτι αν δεν το αντιληφθούμε ως διανοητική σύλληψη. Άρα και με αυτόν τον τρόπο γίνεται φανερό ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Υιού». Σε άλλο σημείο της ίδιας ερώτησης αναφέρεται στο ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, έστω κι αν λέγεται ότι εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός: «Συνεπώς όταν λέμε ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα, αν και προστίθεται ότι εκπορεύεται μόνον από τον Πατέρα, ο Υιός δεν θα εξαιρείτο εκ τούτου· διότι σε σχέση με την αρχή (principle) του Αγίου Πνεύματος, ο Πατήρ και ο Υιός δεν είναι αντίθετοι ο ένας στον άλλο, αλλά μόνο σε σχέση με το γεγονός ότι ο ένας είναι ο Πατήρ και ο άλλος ο Υιός».


Σε άλλο σημείο ο Θωμάς Ακινάτης προσπαθεί να δικαιολογήση γιατί ο Πάπας πρόσθεσε το filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, αν και δεν το έθεσαν οι Πατέρες σε αυτό στις Α’ και Β’ Οικουμενικές Συνόδους: «Σε κάθε σύνοδο της Εκκλησίας γράφεται ένα σύμβολο της πίστεως για να απαντήση σε κάποιο κυρίαρχο σφάλμα που καταδικάστηκε στην σύνοδο εκεί νη την εποχή. Συνεπώς οι επόμενες σύνοδοι δεν περιγράφονται ως σύνοδοι που έφτιαξαν ένα νέο σύμβολο της πίστεως· αλλά αυτό που έμμεσα περιλαμβανόταν στο πρώτο σύμβολο εξηγήθηκε με κάποια προσθήκη που απευθυνόταν εναντίον των αναφυόμενων αιρέσεων». Και η σκέψη αυτή καταλήγει: «Συνεπώς, επειδή κατά την εποχή των αρχαίων συνόδων δεν είχε εμφανισθή το σφάλμα αυτών που λένε ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται από τον Υιό, δεν ήταν αναγκαίο να γίνη κάποια ρητή διακήρυξη σε αυτό το σημείο· ενώ, αργότερα, όταν εμφανίσθηκαν ορισμένα λάθη, σε μια άλλη σύνοδο (Σύνοδος της Ρώμης, υπό τον Πάπα Δαμάσκιο) που συνεκλήθη στην Δύση, το ζήτημα ορίστηκε ρητά από την αυθεντία του Ρωμαίου Ποντίφηκα, υπό την αρχή του οποίου είχαν επίσης συγκληθή και επικυρωθή οι αρχαίες σύνοδοι. Όπως και να είναι, η αλήθεια περιλαμβανόταν σιωπηρά στην πεποίθηση ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός».


Σε άλλη απάντηση ο Θωμάς Ακινάτης υποστηρίζει ότι η άποψη ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται και από τον Υιό εισήχθηκε από τους Νεστοριανούς, και αυτό επηρέασε και άλλους μεταγενέστερους, μεταξύ των οποίων και τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, αν και μερικοί τον ερμηνεύουν ότι δεν αρνείται το filioque:


«Οι Νεστοριανοί ήταν οι πρώτοι που εισήγαγαν το σφάλμα ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται από τον Υιό, όπως φαίνεται από ένα Νεστοριανό σύμβολο της πίστεως που καταδικάστηκε στην σύνοδο της Εφέσου. Αυτό το λάθος το ασπάσθηκε ο Νεστοριανός Θεοδώριχος (sic) και διάφοροι άλλοι μετά από αυτόν, μεταξύ των οποίων και ο Δαμασκηνός. Συνεπώς σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να κρατήσουμε την γνώμη του. Αν και, έχει υποστηριχθή από ορισμένους ότι ενώ ο Δαμασκηνός δεν ομολογεί ότι το Άγιον Πνεύμα ήταν εκ του Υιού, αυτές οι λέξεις του δεν εκφράζουν και άρνηση περί τούτου» (σελ. 4, Φιλ.).


Στην τριακοστή έβδομη (37) ερώτηση του πρώτου μέρους ο Θωμάς Ακινάτης ασχολείται με το θέμα «περί του ονόματος του Αγίου Πνεύματος αγάπης» και περιλαμβάνει δύο άρθρα. Στο πρώτο άρθρο θέτει το ερώτημα: «Είναι η "Αγάπη" το κύριο όνομα του Αγίου Πνεύματος;». Και μεταξύ των άλλων γράφει: «το όνομα Αγάπη στον Θεό μπορεί να εκληφθή ουσιαστικά και προσωπικά. Αν εκληφθή προσωπικά είναι το κύριο όνομα του Αγίου Πνεύματος· όπως ο Λόγος είναι το κύριο όνομα του Υιού. Για να το δούμε αυτό θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι όπως αποδείχτηκε παραπάνω (Έρ.27, Απ. (2), 3,4,5), υπάρχουν δυο εκπορεύσεις στο Θεό, μια διανοητικώς, η οποία είναι η εκπόρευση του Λόγου, και άλλη μια βουλητικώς, η οποία είναι η εκπόρευση της Αγάπης· διότι στο μέτρο που η πρώτη είναι η πλέον γνωστή σε εμάς, έχουμε καταφέρει να αποδώσουμε κατάλληλα ονόματα για να εκφράσουμε τις διάφορες σκέψεις μας (considerations) σχετικά με αυτή την εκπόρευση, όχι όμως σχετικά με την εκπόρευση της βουλήσεως».


Χρησιμοποιώντας την εικόνα και την σχέση του εραστή με τον ερώμενο, κάνει πολύπλοκους συλλογισμούς για να καταλήξη: «Επομένως, στο βαθμό που η αγάπη σημαίνει μόνο τη σχέση του εραστή με το αγαπώμενο αντικείμενο, το "αγάπη" και το "αγαπάν" λέγονται για την ουσία, όπως το "κατανοώ" και το "κατανοείν"· αλλά, από την άλλη πλευρά, στο βαθμό που αυτές οι λέξεις χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν την σχέση προς την αρχή της, αυτού που εκπορεύεται με τον τρόπο της αγάπης, και "αντιστρόφως", έτσι ώστε με το "αγάπη" εννοούμε την "αγάπη εκπορευόμενη", και με το "αγαπάν" εννοούμε το "spiration της εκπορευόμενης αγάπης", με αυτή την έννοια η "Αγάπη" είναι το όνομα του προσώπου και το "αγαπάν" είναι ένας θεωρητικός όρος, όπως το "ομιλείν" και το "γεννάν"».


Η βασική σκέψη του ότι το Άγιον Πνεύμα είναι δεσμός της αγάπης μεταξύ του Πατέρα και του Υιού διατυπώνεται ως εξής: «Το Άγιο Πνεύμα λέγεται ότι είναι ο δεσμός του Πατέρα και του Υιού, στο μέτρο που είναι Αγάπη, διότι, μια και ο Πατέρας αγαπά τον Εαυτό Σου και τον Υιό με μια Αγάπη, και, αντιστρόφως, εκφράζεται εν τω Αγίω Πνεύματι, ως Αγάπη, η σχέση του Πατρός προς τον Υιό, και, αντιστρόφως, όπως αυτή του εραστή προς την αγαπημένο. Όμως, από το γεγονός ότι ο Πατήρ και ο Υιός αγαπούν αμοιβαία ο ένας τον άλλο, έπεται αναγκαστικά ότι αυτή η αμοιβαία Αγάπη, το Άγιον Πνεύμα, εκπορεύεται και από τους δυο. Σε ό,τι αφορά την προέλευση, συνεπώς, το Άγιον Πνεύμα δεν είναι το μέσον, αλλά το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος· ενώ σε ό,τι αφορά την προαναφερθείσα σχέση (το Άγιον Πνεύμα) είναι ο δεσμός μεταξύ των δυο προσώπων, καθώς εκπορεύεται και από τα δυο».


Ο Θωμάς ο Ακινάτης, εκτός από το filioque ασχολείται και με το πρωτείο του Πάπα. Θέτει το πρωτείο του Πάπα στην παγκόσμια Εκκλησία σε δογματική βάση, που σημαίνει ότι δεν είναι ένα πρωτείο τιμής, αλλά πρωτείο εξουσίας, οπότε από ένα κανονικό θέμα γίνεται κατ’ εξοχήν δογματικό. Συγκεκριμένα ο Θωμάς ο Ακινάτης στο Contra errores Graecorum γράφει:


«Η πλάνη αυτών που αρνούνται το πρωτείο του Τοποτηρητού του Χριστού για την καθολική Εκκλησία, μοιάζει με την άρνηση της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος σε σχέση με τον Υιό. Πράγματι, είναι ο Ίδιος ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, εκείνος που αγιάζει την Εκκλησία Του και την σφραγίζει με το Άγιον Πνεύμα, όπως με ένα χάραγμα και με μια σφραγίδα. Παρόμοια ο Τοποτηρητής του Χριστού, με το πρωτείο του και με τις φροντίδες του, όπως ένας πιστός δούλος, διαφυλάσσει την καθολική Εκκλησία υποταγμένη στον Χριστό»56.


Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Olivier Clèment γράφει ότι «ο "φιλιογκβισμός" ο οποίος κάνει να μοιράζεται από τον Υιό το βασικό προνόμιο, που ανήκει μόνον στο πρόσωπο του Πατρός, θέτοντας το Πνεύμα, σχετικά με την ίδια την υποστατική του ύπαρξη, σε εξάρτηση από τον Υιό, χωρίς αμφιβολία συνετέλεσε στο να αυξήση το θεσμικό και εξουσιαστικό στοιχείο της ρωμαϊκής Εκκλησίας». Και ο π. Πλακίδας Deseille λέγει ότι ο Olivier Clèment με αυτήν την παρατήρησή του επανέλαβε αυτό που ισχυριζόταν ο Θωμάς ο Ακινάτης. Γιατί «είναι φανερό πως η ρωμαϊκή εκκλησιολογία διαφέρει από την ορθόδοξη και δεν είναι εκπληκτικό ότι και ο Θωμάς Ακινάτος επεσήμανε εδώ μια τριαδική ρίζα»57. ["Ν": Περί Filioque περισσότερα εδώ & εδώ]

Συμπέρασμα

Το συμπέρασμα είναι ότι η Σύνοδος του 879 - 880 έχει όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηρισθή ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδος. Έτσι έχει περάσει στην συνείδηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκτός των άλλων γιατί προήδρευε ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, ο Μέγας Φώτιος, συνεκλήθη από αυτοκράτορα, ήταν παρούσες όλες οι Εκκλησίες, ακόμη και η Εκκλησία της Ρώμης, καθώς επίσης ασχολήθηκε και με σοβαρά θεολογικά και εκκλησιολογικά ζητήματα και αυτή ανεγνώρισε την Σύνοδο του 787 ως Ζ΄ Οικουμενική.

Το πρόβλημα που υπάρχει σήμερα είναι ότι οι Πάπες της Ρώμης δεν αριθμούν την Σύνοδο του 879-880 ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά στην θέση της αριθμούν την Σύνοδο του 869-870, η οποία κατεδίκασε τον Μέγα Φώτιο. Για δύο περίπου αιώνες η Σύνοδος του 869-70 παραμένει σε λήθη, αλλά μόλις τον ενδέκατο αιώνα πρώτος ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073 -1085) κάνει μνεία αυτής της Συνόδου. Μάλιστα δε στο τέλος του ενδεκάτου αιώνος «αρχίζουν χρονογράφοι να μνημονεύουν την Σύνοδο»58. Εμείς δε οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι σταματούμε την αρίθμηση των Οικουμενικών Συνόδων μέχρι την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο και αυτήν την Σύνοδο δεν την συγκαταλέγουμε ακόμη μεταξύ των Οικουμενικών, αν και στην συνείδηση της Εκκλησίας είναι Οικουμενική, όπως προαναφέρθηκε. Θα το ανεχθούμε αυτό; Δεν πρέπει να εισηγηθούμε στην Πανορθόδοξη Σύνοδο την αναγνώριση της σημαντικής αυτής Συνόδου ως Η΄ Οικουμενικής, όπως το έκαναν πολλοί Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας.


Για τις ησυχαστικές Συνόδους του 14ου αιώνος, και κυρίως την Σύνοδο του 1351, η οποία έχει όντως τα χαρακτηριστικά Οικουμενικής Συνόδου, γιατί εκτός του ότι συγκλήθηκε από αυτοκράτορα και πρωταγωνίσθησε ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, συγχρόνως αντιμετώπισε και κατεδίκασε στην ουσία την αιρετική κακοδοξία του actus purus και μπορεί να χαρακτηρισθή ως Θ΄ Οικουμενική Σύνοδος θα εισηγηθή ο Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως και αγαπητός εν Χριστώ αδελφός κ. Ιερεμίας. Όπως έχω ήδη αναφέρει στην αρχή της εισηγήσεως, δεν μας εμποδίζει τίποτε ως Τοπική Εκκλησία να λάβουμε μία συγκεκριμένη απόφαση και να την προτείνουμε να συζητηθή στην Πανορθόδοξο Σύνοδο ή να ενταχθή στην θεματολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου που πρόκειται να συγκληθή, αν, βέβαια, υπάρχη η δυνατότητα, λόγω του ότι το θεματολόγιο έχει καταρτισθή.
Προσπάθησα με συντομία να παρουσιάσω την σοβαρότητα του θεολογικού και εκκλησιαστικού αυτού θέματος και ευχαριστώ την Ιερά Σύνοδο που απεφάσισε να συζητήση το θέμα αυτό στην Ιεραρχία, καθώς επίσης την ευχαριστώ και πάλι για την τιμή που μου έκανε να αναθέση σε μένα την επεξεργασία του θέματος αυτού, παρά το ότι όλοι οι παρόντες αρχιερείς, έχουν γνώση αυτών των θεμάτων, ιδιαιτέρως αυτοί που ασχολούνται επιστημονικά και ομολογιακά με τα σοβαρά αυτά ζητήματα.–

Σημειώσεις

33. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου: Ο Μ. Φώτιος και η Η΄ Οικουμενική Σύνοδος, Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία.

34. Ιωάννου Καρμίρη, Τα Δογματικά… ένθ. ανωτ. σελ. 262, και Επισκόπου Αβύδου Κυρίλλου Κατερέλου: Η Ρώμη και το Παπικό Πρωτείο επί Πατριαρχείας Ιγνατίου και Ι. Φωτίου (847 -886), η Η΄ Οικουμενική Σύνοδος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (869 -870), Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 313 κ.εξ.

35. Δοσιθέου, Τόμος Χαράς, έκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1995.

36. βλ. εισαγωγή Κωνσταντίνου Σιαμάκη εις Δοσιθέου Τόμος Χαράς, ένθ. ανωτ. σελ. 11.

37. Πρεσβυτέρου Φιλίππου Ζυμάρη, Ιστορική, δογματική και κανονική σπουδαιότης της Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως (879 -880), Θεσσαλονίκη Μάρτιος 2000, ανέκδοτη.

38. Ένθ. ανωτ. σελ. 10 -11.

39. Ένθ. ανωτ. σελ. 10.

40. Ένθ. ανωτ. σελ. 15 -14.

41. Ένθ. ανωτ. σελ. 203.

42. Επισκόπου Αβύδου Κυρίλλου Κατερέλου, ένθ. ανωτ.

43. Ένθ. ανωτ. σελ. 78 -80.

44. Ένθ. ανωτ. σελ. 82 -83.

45. Ένθ. ανωτ. σελ. 81.

46. Ένθ. ανωτ. σελ. 83.

47. Ένθ. ανωτ. σελ. 204.

48. Δοσιθέου Ιεροσολύμων, ένθ. ανωτ. σελ. 366 -367.

49. Ράλλη και Ποτλή, Σύνταγμα θείων και ιερών Κανόνων, τόμος Β΄, σελ. 706.

50. π. Φιλίππου Ζυμάρη, ένθ. ανωτ. σελ. 57 -58.

51. Ένθ. ανωτ. σελ. 207.

52. Δοσιθέου, ένθ. ανωτ. σελ. 378.

53. Δοσιθέου, ένθ. ανωτ. σελ. 379.

54. Δοσιθέου, ένθ. ανωτ. σελ. 379 -380.

55. Δοσιθέου, ένθ. ανωτ. σελ. 416.

56. Αρχιμ. Πλακίδα Deseille, Η πορεία μου προς την Ορθοδοξία, μετάφραση Αρχιμ. Συμεών Κούτσα, εκδ. Ακρίτας, Β’ ανατύπωση 1999, σελ. 106.

57. Ένθ. ανωτ. σελ. 105 -106.

58. Επισκόπου Αβύδου Κυρίλλου Κατερέλου, ένθ. ανωτ. σελ. 306.


http://o-nekros.blogspot.gr/2014/09/8_17.html

_________________
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"
Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσεις
Πριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!
Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
The following user would like to thank dominique for this post:
sarotos
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 6 δημοσιεύσεις ] 

Παραπλήσια θέματα
Εκκληση της μητέρας του Αλέξη να γίνει η δίκη στην Αθήνα
Δ. Συζήτηση: Ειδησεις απο την Ελλάδα
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0
Ο καθένας έχει το δικό του δορυφορικό σύστημα πλοήγησης
Δ. Συζήτηση: Επιστήμες
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0
Έκτακτη σύνοδος σήμερα μέσω τηλεδιάσκεψης των χωρών της Ευρω
Δ. Συζήτηση: Ειδησεις απο την Ελλάδα
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0
Το αρχαιότερο DΝΑ έχει ηλικία... 419 εκατομμυρίων ετών!!
Δ. Συζήτηση: Αρχαιολογία - Προιστορία και σχετικές ανακαλύψεις
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0
Δεν έχει πετρέλαιο η Ελλάς πρωθυπουργέ Τζέφρυ; Ντροπή σου !!
Δ. Συζήτηση: Το παρακράτος και η διαβρωμένη πολιτική
Συγγραφέας: KostasL
Απαντησεις: 7


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2010-2011 phpBB Group.
Violaceous by: Matt
Ευχαριστούμε την ομάδα του phpbbgr.com
All rights reserved. Copyright © 2009-2017 filoumenos.com.

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr