Ημερομηνία : 14 Νοέμ 2018, 18:45


Πρόσφατα Θέματα

Tελευταία άρθρα του blog


Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 51 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 04 Οκτ 2013, 17:43 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
grecko έγραψε:
LAPTONAS έγραψε:
Η αγάπη είναι κατανόηση, και η κατανόηση είναι γνώση. Η γνώση του άλλου γεννάει εμπιστοσύνη και η εμπιστοσύνη γεννάει αγάπη και η αγάπη περισσότερη κατανόηση και περισσότερη εμπιστοσύνη. Όλα αυτά πάνε μαζί διότι δεν μπορείς να αγαπάς κάτι που δεν ξέρεις. Ούτε κάθεσαι να γνωρίζεις κάτι που δεν το αγαπάς. Γιαυτό το λόγο ο άνθρωπος πρέπει να είναι και έχει και σωστό νου και καθαρή καρδιά

dominique έγραψε:
Εσείς μπορείτε να βοηθήσετε την Ρωσία μόνο με την προσευχή και την αγάπη.


Ταυτόχρονα



Πιστεύω οτι υπαρχουν πολλοί τρόποι,είτε η αγάπη οδηγεί στην γνώση,είτε η γνώση στην αγάπη.Συγκρίνωντας όμως,η αγάπη είναι ανώτερη απο την γνώση.
Η μεγαλύτερη εντολή του Θεού ειναι η αγάπη,οχι η γνώση.

Η γνώση συνδέεται με τον νου,ο νους είναι το καθαρώτερο μέρος της ψυχής λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης,δεν την υποτιμάμε καθόλου,όλα συνδέονται τίποτα δεν είναι υπερβολικό ή ελάχιστο,όλα έχουν τον λόγο τους,αρκεί να βρίσκονται στην φυσική τους κατάσταση και να μην έχουν σκοτισθεί λόγω των αμαρτιών.
Οπότε και η γνώση παύει να είναι γνώση και η αγάπη,παύει να είναι αγάπη.


η εντολή λέει να αγαπάμε με όλη τη καρδιά και τη διάνοια και τη ψυχή μας ...συνεπώς υπάρχει ανάλογη συμμετοχή νου (διανοήσεως) - καρδιάς (συναισθήματος) και ψυχής ακόμα (δια της πίστεως)

Εγώ δεν έχω αντίρρηση ότι η οδός του Χριστού είναι οδός Αγάπης

η ένσταση μου είναι στη φράση "η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση" , η οποία κατ εμέ είναι κλισέ ατάκα με σκοπό να υποβιβάσει τη διανόηση...ειδικά όταν συγκρίνει Αγάπη με γνώση.

Η σοφία είναι επίσης ανώτερη από την γνώση , αλλά κανείς σοφός δεν έκατσε να τα συγκρίνει.

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  

pros

 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Οκτ 2013, 17:13 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 22 Νοέμ 2009, 21:16
Δημοσ.: 1282
Thanks:
Thanked:
time στο post
Παράθεση:
η ένσταση μου είναι στη φράση "η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση" , η οποία κατ εμέ είναι κλισέ ατάκα με σκοπό να υποβιβάσει τη διανόηση...ειδικά όταν συγκρίνει Αγάπη με γνώση.

Η σοφία είναι επίσης ανώτερη από την γνώση , αλλά κανείς σοφός δεν έκατσε να τα συγκρίνει.


Δεν νομίζω οτι υποβιβάζεται,απλά η γνώση,ως διανόηση αμα θες,χρησιμοποιεί μόνο του νου,η αγάπη χρησιμοποιεί τον όλον άνθρωπο,νου,καρδιά,ψυχή,πνεύμα.
Φυσικά μιλώντας για ανθρώπους.

Θα σου πω ενα απλό παράδειγμα:Εσυ έχεις την γνώση να δένεις τα παπούτσια σου,το μόνο που χρειάστηκε,είναι κάποιες προσπάθειες σε μικρή ηλικία και έκτοτε ο εγκέφαλος αυτόματα δίνει εντολές στα χέρια σου.
Αρα το μονο που χρησιμοποιείς είναι τον νου σου.

Ο μαθηματικός-φυσικός,ψάχνει συνεχώς να αποκτήσει την γνώση πραγμάτων εννοιών,εξισώσεων,ναι μεν χρειάζεται πάθος για αυτό που κάνει ή να έχει κλίση προς τα εκεί και να του αρέσει πολύ(ίσως εδω να κάνουμε κάποιο λάθος και το πάθος ή την κλίση να την ονομάζουμε αγάπη),αλλά νομίζω οτι και πάλι εμπλέκεται ο νους μόνο.


Για την σχέση μεταξύ ανθρώπου-Θεού,τα πράγματα είναι ανώτερα.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Οκτ 2013, 17:59 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
εγώ θα σου δώσω ένα άλλο παράδειγμα και μία ερώτηση να διαλέξεις, μπορείς να αγαπήσεις κάποιον με όλη την καρδιά σου αλλά λόγω άγνοιας να του κάνεις κακό. Παράδειγμα να τον αφήνεις να κάνει το κέφι του (να καπνίζει, να πίνει, να τζογάρει, να μολύνεται κτλ) αντί να τον ενημερώνεις και να τον νουθετείς για τις επιπτώσεις των αποφάσεων του. Ποια είναι λοιπόν η πραγματική αγάπη ; η πρώτη που τον αφήνει να κάνει το κέφι του ή η δεύτερη που τον αποτρέπει από το να πάθει κακό ;

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Οκτ 2013, 18:03 
Φιλουμενάτος
Φιλουμενάτος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 22 Νοέμ 2009, 21:16
Δημοσ.: 1282
Thanks:
Thanked:
time στο post
Η αληθινή είναι να τον νουθετήσεις,αν θα τον αποτρέψεις ή οχι,εξαρτάται απο την βούληση του άλλου.
Άρα η αγάπη πρέπει να χρησιμοποιεί την καρδιά,την ψυχή και τον νου φυσικά.
Τον όλον άνθρωπο.


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Οκτ 2013, 19:56 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
και ποιου είδους αγάπη είναι που χρησιμοποιεί όλη τη διάνοια , όλη την καρδιά, και όλη τη ψυχή ; Η ανιδιοτελής ή μήπως κάποια άλλη; Διότι αυτή δεν την λέμε αγάπη, αλλά Αγάπη , αφού είναι "θεία" ή αγία.

Με την αγάπη του, που συνοδευόταν από την μετά δακρύων προσευχή του, συγχωρούσε τις αμαρτίες των αμαρτωλών, στήριζε τους αδυνάτους, διόρθωνε αυτούς που έκαναν πονηρά έργα, θεράπευε τους αρρώστους, ειρήνευε τους ανέμους. Στο μοναστήρι έκανε κοπιαστική εργασία. Είχε την αποθήκη με τα βαριά αντικείμενα.

Συνεπώς η αγάπη που διδάσκει ο Σιλουανός δεν είναι αγάπη ιδιοτελής, που ζητάει αντάλλαγμα, όπως αυτή που γνωρίζουμε στην κοσμική ζωή, αλλά Αγάπη. Η Αγάπη σαφώς είναι ανώτερη από την γνώση , όμως ο Σιλουανός δεν συγκρίνει Αγάπη με Γνώση ούτε αγάπη με γνώση. Γιαυτό λέω "παρερμήνευση", γιατί πολλοί λαμβάνουν αυτή την πρόταση "Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση" ως πρόσχημα για να παραμείνουν στην άγνοια και στην αμάθεια.

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 07 Οκτ 2013, 21:04 
Aρθρογράφος
Aρθρογράφος
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 15 Σεπ 2009, 18:20
Δημοσ.: 2565
Thanks:
Thanked:
time στο post
Αθανάσιος Γιέφτιτς (πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης)

Ἡ ἀγάπη ὡς θεμέλιο τῆς γνώσης


Ἀπὸ: "ΧΡΙΣΤΟΣ ἡ Χώρα τῶν ζώντων", ἔκδ. ΙΝΔΙΚΤΟΣ, Ἀθῆναι 2007.


Φθάνουμε, λοιπόν, στὴν ἀγάπη ὡς θεμελιώδη γνωσιολογικὴ κατηγορία τοῦ ἀνατολικοῦ Χριστιανισμοῦ, φυσικὸ τέκνο τοῦ ὁποίου εἶναι τὸ ἡσυχαστικὸ κίνημα κατὰ τὸν Μεσαίωνα. Ἐδῶ πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι οἱ δύο καινοδιαθηκικὲς «ἐντολὲς τῆς ἀγάπης» δὲν βιώνονται στὸν ἡσυχασμὸ ὡς ἠθικὲς κατηγορίες, ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ἀφοροῦν ἁπλῶς κάποιο «ἠθικὸ τμῆμα» τοῦ εἶναι καὶ τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ καλύπτουν πλήρως τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, τόσο στὴν προσωπικὴ ὅσο καὶ στὴν ἀτομική της πραγματικότητα.

Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἡσυχαστικὴ ἐμπειρία, ἂς ὑπογραμμίσουμε ὅτι «ἡ πρώτη ἐντολὴ» τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης ἀναδεικνύει μὲ ἔμφαση ὅλα τὰ κύρια σημεῖα καὶ ὅλες τὶς πνευματικὲς δυνατότητες τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου». Ἡ «δεύτερη ἐντολή» τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, ἡ ὁποία εἶναι ἀπολύτως ἰσάξια μὲ τὴν πρώτη, ἐκφράζει τὸ ἴδιο περιεχόμενο μὲ ἄλλα λόγια: «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν»(1). Ἐν ὀλίγοις, ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος μετέχει στὴν πράξη καὶ στὸ γεγονὸς τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης, ποὺ εἶναι στὴν πραγματικότητα μοναδικὴ καὶ ἀδιαίρετη. Γι' αὐτόν, ἀκριβῶς, τὸ λόγο ἡ πρώτη ἐντολὴ δὲν ὑφίσταται χωρὶς τὴν ἑπόμενη, οὔτε ἡ δεύτερη χωρὶς τὴν πρώτη(2). Ὁ ἄνθρωπος μετέχει στὴν ἀγάπη μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις καὶ τὶς δυνατότητες, μὲ τὴν καρδιά, τὴν ψυχὴ καὶ μὲ τὸ νοῦ, δηλαδὴ μὲ ὁλόκληρη τὴν ψυχο-φυσική του προσωπικότητα ὅπως καὶ μὲ τὶς ἔλλογες δυνατότητες του.

Ἐνδεχομένως, μπορεῖ νὰ φαίνεται παράδοξο ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ ἕνα δεδομένο τῆς χριστιανικῆς ἐμπειρίας καὶ συγκεκριμένα τῆς ἡσυχαστικῆς ἐμπειρίας. Τὸ γεγονός, δηλαδή, ὅτι οἱ δύο «ἐντολὲς της ἀγάπης» τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, συνοψίζονται τελικὰ σὲ μία καὶ μοναδικὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, ὅπως ἤδη ἔλεγε ὁ Ἀπόστολος Παύλος(3) καὶ στὴ συνέχεια ὁλόκληρη ἡ χριστιανικὴ πατερικὴ παράδοση τῆς Ἀνατολῆς ἕως τὶς μέρες μας(4). Ἂς ἐπιστρέψουμε ξανὰ πρὸς αὐτὴν ἐπιμένοντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ στὴ χριστοκεντρικὴ ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία, ἡ ὁποία εἶναι —τώρα λοιπὸν μποροῦμε ξεκάθαρα νὰ τὸ δηλώσουμε— μιὰ «ἀγαπητικὴ γνωσιολογία», δηλαδὴ μία γνωσιολογία της ἀγάπης μεταξὺ ἐκείνου ποὺ γνωρίζει καὶ ἐκείνου ποὺ γνωρίζεται.

Πρίν, ὅμως, ἐπεκταθοῦμε περισσότερο στὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία, ἂς ὑπογραμμίσουμε ἀκόμη μιὰ φορὰ ὅτι, παρόλα αὐτά, τὰ θετικὰ στοιχεῖα τῆς ἑβραϊκῆς καὶ τῆς ἑλληνικῆς γνωσιολογίας δὲν χάνονται. Ἀντιθέτως, εἶναι πάντοτε παρόντα στὴ γνωσιολογία τῆς ἀγάπης, μὲ τέτοιο τρόπο μάλιστα, ὥστε μόνο μὲ τὴ γνώση διὰ τῆς ἀγάπης ἀποκτοῦν πραγματικὰ τὸ πλῆρες νόημα καὶ τὴν τελειότητά τους, διότι μόνο μέσα στὴν ἀγάπη καὶ διὰ της ἀγάπης μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀνακαλύψει τὴν «ὁδὸ τῆς Ἀληθείας» καὶ τῆς ἀληθινῆς γνώσης. Σ' αὐτὴ τὴ γνωσιολογία ἡ ἀγάπη παρουσιάζεται πραγματικὰ ὡς ὁ σύνδεσμος τῆς τελειότητος(5). Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς τῆς ἀγάπης ὡς «συνδέσμου τῆς τελειότητος» ἀναφέρεται ἐπίσης ὁπωσδήποτε καὶ στὴ γνωσιολογικὴ τελειότητα, στὴν τελειότητα τῆς γνώσης ἀπὸ καὶ διὰ τῆς ἀγάπης. Πρέπει ἐπίσης νὰ τονίσουμε ὅτι στὴν ἡσυχαστικὴ αὐτὴ γνωσιολογία τῆς ἀγάπης ἡ γνώση μεταβάλλεται σὲ ἀνοικτὸ γεγονὸς καὶ βίωμα. Συνεπῶς καὶ ἡ γνωσιολογία ἀποβαίνει μιὰ ἀνοικτὴ καὶ σχεσιακὴ γνωσιολογία, ὅπου ἀκόμη ἡ γνώση δὲν εἶναι οὔτε κλειστὴ οὔτε κοσμοκεντρικὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν εἶναι βέβαια οὔτε ἀνθρωποκεντρικὴ οὔτε ἀποκλειστικὰ θεοκεντρικὴ ἀλλὰ θεανθρωποκεντρική. Γιὰ τὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία, κατὰ τὴ διαδικασία τῆς γνώσης ὁ ἄνθρωπος δὲν κλείνεται οὔτε ἀποκλειστικὰ στὸν ἑαυτὸ του οὔτε ἀποκλειστικὰ στὸν κόσμο οὔτε ἀποκλειστικὰ στὸν Θεό. Ἀντίθετα, διὰ τῆς ἀγάπης ἀνοίγεται σὲ κοινωνία καὶ σὲ προσωπικὴ ἕνωση, σὲ ἕνα εἶδος κοινωνίας καὶ σχέσης τῆς ζωῆς μὲ τὴν Ἀλήθεια ποὺ μᾶς ἔχει δοθεῖ ἐν Χριστῷ. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ ἑνότητα τῆς Ἀγάπης, τῆς Ἀλήθειας καὶ τῆς θεανθρώπινης Ζωῆς(6).

Τὸ σημεῖο αὐτὸ ἀφετηρίας τῆς ἡσυχαστικῆς γνωσιολογίας διαφαίνεται ἤδη στὴν ἴδια τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἰδιαίτερα δὲ στὸ Κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, δηλαδὴ στὸν Ἀπόστολο ποὺ ὑπογράμμισε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ζωή, ἡ Ἀγάπη, ὁ Λόγος καὶ ὄντας ὅλα ἐτοῦτα εἶναι ἡ πηγὴ τῆς γνώσης. Μεταφέροντας τὴν τελευταία ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ στοὺς Ἀποστόλους του(7), ὅπου βρίσκονται οἱ γνωστοὶ λόγοι τοῦ Χριστοῦ: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή», ὁ Ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐκφράζει ἐπίσης τὴν ἀκόλουθη θέση τῆς χριστιανικῆς γνωσιολογίας: «αὐτὴ δὲ ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γιγνώσκωσίν σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν»(8). Μὲ αὐτὴ τὴν τόσο χαρακτηριστικὴ φράση ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν καρδιὰ τῆς ἡσυχαστικῆς γνωσιολογίας βρισκόμαστε μὲ βεβαιότητα μπροστὰ σὲ μιὰ πνευματικὴ καὶ διανοητικὴ ἐμπειρία. Ἡ γνώση ταυτίζεται μὲ τὴ ζωή, προκειμένου νὰ ἀφομοιωθοῦν καὶ οἱ δύο στὴν ἐν Χριστῷ ἕνωση μὲ τὸν Θεό, δηλαδὴ σὲ ἐκείνη τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ὁποία γίνεται λόγος στὸ εὐρύτερο πλαίσιο τοῦ ἔργου αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Εὐαγγελιστῆ.

Μποροῦμε φυσικὰ νὰ βροῦμε τὴν ἴδια αὐτὴν ἰδέα καὶ στοὺς ἄλλους Ἀποστόλους πλὴν τοῦ Ἰωάννη τοῦ Εὐαγγελιστῆ καθὼς καὶ σὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς ἡσυχαστὲς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς. Ἂς ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα ποὺ ἀναδεικνύουν τὸν σχεσιακὸ χαρακτήρα τῆς χριστιανικῆς γνωσιολογίας, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς καὶ τοὺς διαδόχους τους Σέρβους ἡσυχαστές.

Ἐκεῖνο ποὺ χαρακτηρίζει θεμελιωδῶς τὴ χριστιανικὴ καὶ καινοδιαθηκικὴ ἀντίληψη τῆς γνώσης, ὅπως αὐτὴ παρουσιάζεται στὸ κείμενο του Ἁγίου Ἰωάννη ποὺ ἀναφέραμε, εἶναι ὅτι ἡ γνώση συμπίπτει μὲ τὴν ἀγάπη. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ γνώση ὡς ἐπίγνωση ἐκφράζει πρωτίστως τὴν ἕνωση ἐκείνου ποὺ γνωρίζει μὲ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος γνωρίζεται. «Ἡ γνῶσις ἑνωτικὴ τῶν ἐγνωκότων καὶ ἐγνωσμένων», θὰ πεῖ ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης(9), καὶ θὰ ἐπαναλάβει σχεδὸν αὐτολεξεὶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής(10). Πρὶν ἀπὸ αὐτούς, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης εἶχε ἤδη ἀναφερθεῖ στὸ ἴδιο θέμα μὲ τὰ ἀκόλουθα λόγια: «Τὸ γὰρ ἰδεῖν ταὐτὸν σημαίνει τῷ σχεῖν ἐν τῇ τῆς Γραφῆς συνήθεια... Ἐπειδὴ τοίνυν ζωὴν μὲν ψυχῆς τὴν τοῦ Θεοῦ μετουσίαν ὁ λόγος εἴναί φησι, γνῶσις δὲ κατὰ τὸ ἐγχωροῦν ἐστιν ἡ μετουσία»(11). Τὴν ἴδια θέση ἐξέφρασαν καὶ ἄλλοι Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς, ἰδιαίτερα ὁρισμένοι ἡσυχαστὲς συγγραφεῖς, ὅπως ὁ Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς, ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Τέλος, παραθέτουμε καὶ τὸν περίφημο λόγο τοῦ Ἁγίου Σάββα τῆς Σερβίας, ὁ ὁποῖος ἐμμένει ἐπίσης σ' αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ τελειότερη μέθοδος καὶ ἡ τελειότερη ὁδὸς πρὸς τὴν γνώση: «Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ σπουδαῖο ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Εἶναι ἡ κορωνίδα καὶ ἡ τελειότητα ὅλων τῶν ἀρετῶν [μεταξὺ τῶν ὁποίων βρίσκεται καὶ ἡ ἀληθινὴ γνώση(12)]. Ὅλες οἱ ὑπόλοιπες ἀρετὲς εἶναι σὰν τὰ μέλη τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ κεφαλὴ καὶ ὁ σύνδεσμος ὅλου τοῦ σώματος (δηλαδὴ τοῦ ζωντανοῦ ὄντος). Ἡ ἀγάπη ταυτίζεται μὲ τὴ συμφιλίωση, τὸ ἔλεος καὶ τὴ φιλανθρωπία, ποὺ εἶναι ἡ αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος»(13). Τὰ τελευταῖα λόγια τῆς παραπομπῆς αὐτῆς ἀναφέρονται στὸν ἐνσαρκωμένο Χριστό, δηλαδὴ στὴν ἐν Χριστῷ ἕνωση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου, διὰ τῆς ἀγάπης καὶ λόγῳ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπο, πράγμα ποὺ ἀποτελεῖ, ὅπως θὰ δοῦμε, τὸ θεμέλιο τῆς ἡσυχαστικῆς γνωσιολογίας.

Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Μάξιμου τοῦ Ὁμολογητῆ ποὺ προέρχονται ἄμεσα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Ἀποστόλους Παῦλο καὶ Ἰωάννη, μᾶς δείχνουν σὲ πιὸ βαθμὸ οἱ θεολόγοι καὶ φιλόσοφοι ἡσυχαστές τῆς ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς ταυτίζουν τὴν ἀγάπη μὲ τὴ γνώση. Στὸ ἔργο του Κεφάλαια διάφορα, θεολογικά τε καὶ οἰκονομικά, στὸ ὁποῖο ἤδη ἀναφερθήκαμε, ὁ μεγάλος αὐτὸς Βυζαντινὸς ἡσυχαστὴς στοχαστὴς σημειώνει:

Ἀλλήλων εἶναί φασι [οἱ θεολόγοι, δηλαδὴ οἱ Ἅγιοι πατέρες] παραδείγματα, τὸν Θεὸν καὶ τὸν ἄνθρωπον, καὶ τοσοῦτον τῷ ἀνθρώπῳ τὸν Θεὸν διὰ φιλανθρωπίαν ἀνθρωπίζεσθαι, ὅσον ὁ ἄνθρωπος ἑαυτὸν τῷ Θεῷ δι' ἀγάπης δυνηθεὶς ἀπεθέωσε. καὶ τοσοῦτον ὑπὸ Θεοῦ τὸν ἄνθρωπον κατὰ νοῦν ἁρπάζεσθαι πρὸς τὸ γνωστόν, ὅσον ὁ ἄνθρωπος τὸν ἀόρατον φύσει Θεὸν διὰ τῶν ἀρετῶν ἐφανέρωσε».(14)

Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ, ἡ ἡσυχαστικὴ μέθοδος καὶ τὸ γνωσιολογικὸ κριτήριο τῆς ἀμοιβαίας γνώσης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου προσφέρονται μέσῳ τοῦ γεγονότος τῆς ἀγάπης. Τὸ ὅτι ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὀνομάζει «φιλανθρωπία» τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ «ἀγάπη» τὴ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦτο δὲν ἀλλοιώνει οὐσιαστικὰ τὰ πράγματα, ὅσον ἀφορᾶ τὴ γνωσιολογία.

Συχνὰ συναντᾶμε τέτοιου εἴδους ἀποσπάσματα στὸ ἔργο του Ἁγίου Μαξίμου καὶ ἄλλων ἡσυχαστῶν: παρουσιάζουν τὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογικὴ θέση καὶ τὰ συναντοῦμε ἤδη ἀπὸ τὶς ἀπαρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ, στὸν Ἀπόστολο Παῦλο ὅπως καὶ σὲ ἄλλα καινοδιαθηκικὰ κείμενα. Ἔτσι λοιπὸν μποροῦμε νὰ συναντήσουμε τὴ γνωστὴ καὶ λίγο παράδοξη φράση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν ἐπιστολὴ Πρὸς Γαλάτας 4, 9: «νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ». Τὸ παράδοξο αὐτῆς τῆς θέσης ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο, ἡ ἀνθρώπινη γνώση τοῦ Θεοῦ καθορίζεται ἀπὸ τὴν προγενέστερη γνώση τοῦ ἀνθρώπου τὴν ὁποία ἔχει ὁ Θεός! Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θέλει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ ὑπογραμμίσει ἕνα πολὺ γνωστὸ γιὰ ὁλόκληρη τὴ χριστιανικὴ ἐμπειρία γεγονός, τὴ ζωντανὴ καὶ προσωπικὴ φανέρωση τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ καὶ τὴ ζωντανὴ κοινωνία μαζί του. Σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθεια αὐτὴ ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους κάποιο εἶδος «ἀντικειμένου», ἀκόμη καὶ «ἀντικείμενο γνώσης», διότι ὁ Θεὸς εἶναι «τὸ κατ' ἐξοχὴν ὑποκείμενο», εἶναι πάντοτε καὶ παντοῦ τὸ ζωντανὸ καὶ ἀληθινὸ Πρόσωπο. Γι’αὐτὸ καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει γνώση τοῦ προσωπικοῦ Θεοῦ χωρὶς τὴν ἐλεύθερη κοινωνία μαζὶ Του, χωρὶς ἀγαπητικὴ καὶ προσωπικὴ ἕνωση, ἐφόσον ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει δὲν διαχωρίζει τὴ γνώση ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ γνωρίζεται. Γιὰ τὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογικὴ ἐμπειρία εἶναι εὔκολα κατανοητὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει σχέση οὔτε καὶ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ ἐκτὸς ἐλευθερίας, πέρα ἀπὸ κάθε φυσική, ἠθική, διανοητική, λογικὴ ἢ ἄλλη ἀναγκαιότητα. Μιὰ τέτοια σχέση ἐλευθερίας ἐκφράζει μιὰν ἑκούσια σχέση, δηλαδὴ μιὰ σχέση ποὺ καθίσταται δυνατὴ μόνο μέσῳ τῆς ἀγάπης. Καί, σύμφωνα μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἡ φανέρωση καὶ ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο καὶ στοὺς ἀνθρώπους πραγματοποιήθηκε μὲ τὴν πρωτοβουλία τῆς θεϊκῆς πλευρᾶς, χάρις στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, «ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς»(15), ὅπως ἔλεγε καὶ πιὸ πάνω ὁ Ἀπόστολος Παῦλος(16), ὅταν ἐπεσήμανε ὅτι πάντα ὁ Θεὸς ἔχει τὴν πρωτοβουλία ἀκόμη καὶ στὸ γεγονὸς τῆς θεανθρώπινης χριστιανικῆς γνώσης. Ἡ γνώση δὲν ἐπέρχεται καὶ δὲν θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὴν προσεγγίσει παρὰ μόνο στὴν ἀγαπητικὴ ἕνωση μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ἐκδηλώνεται πάντοτε ὡς μιὰ ἀμοιβαία καὶ ὄχι μονόπλευρη ἀγάπη. Γιατί ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη δημιουργεῖ ἀμοιβαία κοινωνία καὶ ἕνωση, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν θὰ ἐπρόκειτο παρὰ γιὰ μονόπλευρο ἐξαναγκασμὸ ἢ γιὰ τυραννικὴ κατοχή.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δείχνει ξεκάθαρα σὲ ἕνα ἄλλο ἀπόσπασμα τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ κατανοεῖ κανεὶς τὸ κείμενο αὐτὸ της ἐπιστολῆς Πρὸς Γαλάτας 4, 9, ὅταν γράφει στὴν πρώτη ἐπιστολὴ Πρὸς Κορινθίους 8, 2-3: «εἴ τις δοκεῖ ἐγνωκέναι τι, οὔπω ἔγνω καθὼς δεῖ γνῶναι. εἰ δέ τις ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, οὗτος ἔγνωσται ὑπ' αὐτοῦ». Στόχος του Ἀποστόλου Παύλου γράφοντας αὐτὰ τὰ λόγια δὲν ἦταν βέβαια ἡ ὑποβάθμιση ἢ ἡ ἐξ ὁλοκλήρου ἄρνηση τῆς γνώσης καθ' ἑαυτῆς. Ἤθελε, ἁπλῶς, νὰ ἐκφράσει τὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια καὶ ἐμπειρία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ γνώση ἐξαρτᾶται ἀπόλυτα ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Στόχος του ἦταν ἡ ἔκφραση τοῦ ἀγαπητικοῦ χαρακτήρα τῆς χριστιανικῆς γνωσιολογίας.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μπορεῖ ἔτσι νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους ἡσυχαστές. Ὁ Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς (5ος αἰῶνας) γράφει στὸ ἔργο του Γνωστικὰ Κεφάλαια(17): «Ὁ ἐν αἰσθήσει καρδίας ἀγαπῶν τὸν Θεόν, ἐκεῖνος ἔγνωσται ὑπ' αὐτοῦ. Ὅσον γάρ τις ἐν αἰσθήσει ψυχῆς παραδέχεται τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, τοσοῦτον γίνεται ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ»(18). Ὁ Ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς συνδέει, λοιπόν, ἄμεσα τὴ γνώση μὲ τὴν ἀγάπη. Φυσικά, ἡ σύνδεση αὐτὴ ἀφορᾶ πρωτίστως τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ ἐν ἀγάπῃ καί, πέραν ἀπὸ τὴν ἀγαπητικὴ αὐτὴ σχέση, σχετίζεται μὲ τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀκριβῶς βρίσκεται ὄχι μόνο τὸ θεμέλιο ἢ ἡ ἀφετηρία ἀλλὰ καὶ τὸ πέρας κάθε ἄλλης γνώσης. Καὶ τοῦτο συμβαίνει γιατί ἡ γνώση τῆς Ἀλήθειας προσφέρεται μαζὶ μὲ τὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ γνώση τῆς Ἀλήθειας παρέχει τὴν αἰώνια καὶ ἀληθινὴ ζωή.

Στὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία ἀναγνωρίζουμε ὅτι χωρὶς τὸν Θεὸ δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ ἄνθρωπος δὲν διαθέτει οὔτε τὶς ἀπαραίτητες ἱκανότητες οὔτε τὴ γνωστική, φυσικὴ ἢ μεταφυσικὴ δυνατότητα, διαμέσου τῶν ὁποίων θὰ μποροῦσε νὰ γνωρίσει ὑποχρεωτικὰ ἢ καταναγκαστικὰ τὸν Θεὸ καὶ ἔτσι νὰ φθάσει στὴν ἀληθινὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει γνώση τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, παρὰ μόνο ἐὰν εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀπέδειξε μὲ τὴν Ἀποκάλυψή του ὅτι φανερώνεται στὸν ἄνθρωπο μόνο ἐν ἀγάπῃ καὶ ἐλευθερίᾳ. Ὁ Θεὸς ἀποκάλυψε τὴν ἐλεύθερη καὶ δίχως ὅρους ἀγάπη του φανερούμενος στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸν κόσμο. ἀλλὰ καὶ ὁ Θεὸς περιμένει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ὅπως καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ γνωρίζει, τὴν ἴδια ἀπεριόριστη καὶ δίχως ὅρους ἐλεύθερη ἀγάπη. Τὴν ἀμοιβαία αὐτὴ «ἄνευ ὅρων ἐξάρτηση» τῆς ἀγάπης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου προϋπέθεταν καὶ οἱ προηγούμενοι λόγοι του Ἀποστόλου Παύλου(19).

Ὁ γνωσιολογικὸς χαρακτήρας τῶν λόγων τοῦ Παύλου: «νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ», καὶ «εἰ δέ τις ἀγαπᾶ τὸν Θεόν, οὗτος ἔγνωσται ὑπ' αὐτοῦ» εἶναι ξεκάθαρος. Τὰ λόγια, ὅμως, αὐτὰ ἐκφράζουν, κυρίως, τὸ νέο βιβλικὸ καὶ χριστιανικὸ περιεχόμενο τῆς ἔννοιας τῆς γνώσης ὡς ἐμπειρίας, δηλαδὴ πρωτίστως τὸν σχεσιακὸ καὶ ἀναφορικὸ χαρακτήρα τῆς γνώσης. Ὁ σχεσιακὸς χαρακτήρας τῆς γνώσης ἐκφράζει πρωτίστως τὴν πραγματικότητα τῆς ἑνωτικῆς πράξεως ποὺ συνδέει ἐκεῖνον ποὺ γνωρίζεται μὲ ἐκεῖνον ποὺ γνωρίζει, καθὼς ὑπογράμμιζε ἐπίσης ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης στὸ ἀπόσπασμα ποὺ προαναφέραμε. Πρὶν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν Ἀρεοπαγίτη (5ος αἰώνας) ἕνας ἀπὸ τοὺς θεολόγους τῆς περίφημης σχολῆς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἡ ἐπίδραση τῆς ὁποίας ἦταν, ὡς γνωστόν, τεράστια γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἡσυχασμοῦ, ἔγραφε τὰ παρακάτω σχετικὰ μὲ τὸ χριστιανικὸ καὶ καινοδιαθηκικὸ περιεχόμενο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς γνώσης:

«Διττοῦ δὲ τοῦ τῆς γνώσεως ὀνόματος σημαινομένου, δηλοῖ ὁτὲ μὲν τὸ ἐπίστασθαι, ὁτὲ δὲ τὸ ἡνῶσθαι καὶ ἀνακεκράσθαι τὸν γινώσκοντα τῷ γινωσκομένῳ. Κατὰ τὸ πρότερον σημαινόμενον, πάντας γινώσκει ὁ Θεός, καὶ οὐ τοὺς σπουδαίους μόνους... Κατὰ δὲ τὸ δεύτερον σημαινόμενον, μόνους τοὺς δικαίους εἰδέναι λέγεται. «Ἔγνω Κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ»(20), τοὺς δὲ φαύλους ἠγνόει... . Ὁ γὰρ ἔτι τὰ τῆς κακίας ἐνεργῶν οὐ γινώσκεται. Ὁ δὲ παυσάμενος τῶν ἁμαρτημάτων, οὐκ ἐγνώσθη μὲν πρότερον, γινώσκεται δὲ νῦν. Τούτοις συνάδει τὸ ἀποστολικὸν φάσκον. "Ἀλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες Θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς φύσει μὴ οὔσιν θεοῖς. νῦν δὲ γνῶντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνώσθέντες ὑπὸ Θεοῦ"(21). Ὅτε γὰρ ἠγνόουν Θεόν, ἠγνοοῦντο ὑπ' αὐτοῦ. γνόντες δὲ αὐτόν, ἐγνώσθησαν ὑπ' αὐτοῦ.(22).

Τὰ λόγια αὐτὰ φωτίζουν τὸν ἰδιαίτερο χαρακτήρα καὶ τὴ μέθοδο τῆς πατερικῆς ἡσυχαστικῆς γνωσιολογίας. Ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ γνώση δὲν ὁρίζονται αὐτονομημένα ἀλλὰ σὲ σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους. Ἤδη μὲ τὴν πράξη τῆς γνώσης καὶ τῆς ἀναγνώρισης ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖται ἀπὸ τὴ γνωσιολογία αὐτὴ ὡς ἕνωση(23). Ὡς πράξη προσωπικῆς καὶ σχεσιακῆς γνώσης, ἡ ὁποία δὲν εἶναι πρωτίστως ἕνα «σύστημα» ἐννοιῶν ἢ ἰδεῶν ἀλλά, κυρίως, σχέση καὶ ἀμοιβαία κοινωνία μεταξὺ ζωντανῶν καὶ προσωπικῶν ὑπάρξεων. Μὲ ἄλλα λόγια, γιὰ τὴν ἡσυχαστικὴ γνωσιολογία ἡ γνώση προκύπτει ἀπὸ τὴν ἕνωση καὶ τὸν κοινοτικὸ βίο, ἀπὸ τὴν «ἐγγύτητα» καὶ τὴν «οἰκειότητα», καθὼς τονίζει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἀκολουθώντας τὰ λόγια του Ἀποστόλου Παύλου(24) προσθέτει ὅτι στὴν πράξη αὐτὴ τῆς ἀμοιβαίας γνώσης «κατὰ τὸν αὐτὸν καὶ ἡμεῖς τρόπον προσοικειωθέντες αὐτῷ, γένος αὐτοῦ χρηματίζομεν... τῷ ἐθελῆσαι Χριστὸν εἰς οἰκειότητα λαβεῖν ἡμᾶς»(25).

Γιὰ τὴν ἡσυχαστικὴ ἐμπειρία, ἡ γνώση δὲν συνιστᾶ ἐπαγωγικὴ οὔτε θεωρητικὴ πράξη. Ἀποτελεῖ ζωντανὴ συνάντηση μεταξὺ ἐκείνου ποὺ γνωρίζει καὶ Ἐκείνου ποὺ γνωρίζεται. Συνεπῶς, ἡ γνώση δὲν συνίσταται στὴν ἐφεύρεση ἢ τὴν ἀνακάλυψη ἢ ἀκόμα καὶ τὴν σύλληψη μιᾶς «ἔννοιας» ἢ ἑνὸς «συστήματος» ἐννοιῶν, τὸ ὁποῖο θὰ ἐξηγεῖ τὰ πάντα, «φωτίζοντας» ἢ καθησυχάζοντας τὴν ἀνθρώπινη διάνοια. Μοναδικὸς στόχος μιᾶς ἀληθινῆς γνώσης ἢ μοναδικὸ της περιεχόμενο δὲν εἶναι παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ συναντηθεῖ ὁλόκληρος πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τὴν ζῶσα Ἀλήθεια. Μπορεῖ νὰ φθάσει μὲ ὅλη του τὴν ψυχὴ καὶ τὴν καρδιὰ καὶ τὴν διάνοιά του στὸ ὕψος τῆς προσωπικῆς συνάντησης μὲ τὸν ζῶντα καὶ ἀληθινὸ Θεὸ ἐν Χριστῷ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἤδη μιὰ ἀναφορικὴ σχέση συμβίωσης καὶ μιὰ ζωντανὴ συνάντηση. Εἶναι ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς νέας ζωῆς σὲ ἕνωση μὲ τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος γνωρίζεται καὶ συγχρόνως παραμένει Ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει, διότι ὁ ζωντανὸς καὶ ἀληθινὸς Θεὸς ποτὲ δὲν μεταμορφώνεται σὲ «ἀντικείμενο». Παραμένει πάντοτε Ὑποκείμενο ὅπως παραμένει, ἄλλωστε, καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος.




Σημειώσεις

1. - Ματθ. 22, 37-39.

2. - Βλ. Α' Ἰω. 4, 19-21, καὶ 5, 2. Βλ. ἐπίσης Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Κεφά λαια περὶ ἀγάπης Ι, 13 (PG 90, 964).

3. - Φιλ. 8, 28, 39.

4. - Βλ. π.χ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια περὶ ἀγάπης 1, 57 (PG 90, 972): «ὁ δὲ νόμος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν ἡ ἀγάπη», καθὼς ἐπίσης Θεοφυλάκτου Οχρίδος: «Μόνον ὁ Χριστὸς ἀγάπη ἐστί» (PG 124, 1088Α). Βλ. ἐπίσης Ἐπισκόπου Νικολάου [Velimirovic], Κασσιανή, Διδασκαλία περὶ χριστιανικῆς ἀγάπης (L'Age d'Homme, 1988).

5. - Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια περὶ ἀγάπης 1,9, καὶ Κεφάλαια Θεολογίας III, 37 (PG 90, 29). Βλ. ἐπίσης Διονυσίου Ἀρεοπαγιτου, Περὶ θείων Ὀνομάτων 4, 15 (PG 3, 713): «Τὸν ἔρωτα, εἴτε θεῖον εἴτε ἀγγελικὸν εἴτε νοερὸν εἴτε ψυχικὸν εἴτε φυσικὸν εἴπομεν, ἑνωτικήν τινα καὶ συγκρατικὴν ἐννοήσωμεν δύναμιν».

6. - Κολ. 3, 14• Ἐφ. 3, 17-19. Ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος καὶ φιλόσοφος Ἰωάννης Ζηζιούλας μελέτησε τὸ ζήτημα αὐτὸ στὸ ἄρθρο του «Ἀλήθεια καὶ Κοινωνία» βλ. Jean Zizioulas, «Vérité et communion», Irénikon (Chévetogne, Belgique), 50, 1977, καὶ στὸ ἔργο του L'être ecclesial, Genève, 1981, σσ. 57-110• Being as Communion, New York 1985, London 2004, σσ. 67-122.

7. - Ἰω. 13-17.

8. - Ἰω. 17, 3.

9. - Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, Περὶ Θείων Ὀνομάτων VII, 4 (PG 3, 872).

10. - Μάξιμου Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια διάφορα θεολογικὰ VII, 91 (PG 90, 1388).

11. - PG 44, 1265 καὶ 46, 176.

12. - Ἀθανάσιος Γιέφτιτς.

13. - Ἁγίου Σάββα (33), Τυπικὸν Μονῆς Χιλανδαρίου (ἐκδ. V. Corovic, Ἔργα Ἁγίου Σάββα, CKA 1928, σελ. 122).

14. - Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια διάφορα θεολογίας καὶ οἰκονομίας VII. 74 (PG 90, 1380). Βλ. ἐπίσης III, 27 (PG 90, 1189).

15. - Ἰω. 4, 10 καὶ 19.

16. - Γάλ. 4, 9.

17. - Διαδόχου Φωτικῆς, Κεφάλαια Γνωστικὰ XIV, (SC 5), Φιλοκαλία Α', ιδ', ἐκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆνα 1961.

18. - Διαδόχου Φωτικῆς, Κεφάλαια Γνωστικὰ XVI (SC 5), Φιλοκαλία Α',ιδ', ἐκδ. Ἀστήρ, σέλ. 238.

19. - Γαλ. 4, 9, καὶ Α' Κόρ. Α, 8, 3.

20. - Β' Τιμ. 2, 19.

21. - Γαλ. 4, 9.

22. - Διδύμου Αλεξανδρείας, Εἰς Ψαλμοὺς ἐξήγησις (PG 39, 1264).

23. - Ὁρισμένοι σύγχρονοι ὀρθόδοξοι στοχαστὲς ὑπογραμμίζουν, ὄχι ἀδίκως, τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου ἡ λέξη γνώση μοιάζει νὰ ὑποδεικνύει μιὰ «συλλογική» γνώση. Ὑπονοώντας, δηλαδή, τὴ συμμετοχὴ πλέον τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου στὴν πράξη τῆς γνώσης. Οἱ ὀρθόδοξοι θεολόγοι ὀνομάζουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴ γνώση συνοδικὴ [sabornim], ὅπως στὴν περίπτωση του π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται πολὺ σωστὰ στὴν Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου Πρὸς Ἐφεσίους 3, 18-19: «ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις... γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ».

24. - Ἐφ. 2, 19: «οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ».

25. - (PG 73, 1045 καὶ PG 75, 485). Βλ. π. Ι. Πόποβιτς, Ὑπόμνημα στὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Κολοσσαεῖς 1, 10: «περιπατῆσαι ἀξίως τοῦ Κυρίου εἰς πᾶσαν ἀρέσκειαν, ἐν παντὶ ἔργῳ ἀγαθῷ καρποφοροῦντες καὶ αὐξανόμενοι τῇ ἐπιγνώσει τοῦ Θεοῦ»
http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/jevtic_agapi.html

_________________
<<ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΔΕΝ ΣΚΕΠΑΖΕΙ ΟΥΔΕΝ ΑΠΟ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΝΥΞ ΛΑΜΠΕΙ ΩΣ Η ΗΜΕΡΑ ΕΙΣ ΣΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΣ ΤΟ ΦΩΣ>>


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: περί Δημοσθένη Λιακόπουλου: αιρετικές πλάνες ή αποκαλύψεις;
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 04 Φεβ 2014, 14:50 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Κατάσταση:
Εγγραφη: 06 Ιούλ 2010, 23:37
Δημοσ.: 534
Thanks:
Thanked:
time στο post
Παράθεση:
Συνεπώς συνέδεσες την γνώση των δογμάτων με το Άγιο Πνεύμα για να πεις πως η αγάπη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον λοιπόν δεν έχεις αγάπη, δεν έχεις και Πνεύμα. Όπως και το αντίστροφο.


λαπτονα, δυστηχως μαζι σου πρεπει να αναλυουμε τα αυτονοητα. δεν πειραζει, υπομονη...

σου δειχνω λοιπον αναλυτικα ποιοι ειναι οι καρποι του Αγιου Πνευματος και ποια ειναι τα χαρισματα Του.

Τὰ Ἑπτὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τὰ:
σοφία, σύνεση, φόβος Θεοῦ, γνώση, εὐσέβεια, βουλή, ἰσχύς.

οἱ Καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη,
ὑπομονή, μακροθυμία κ.λπ.

οταν φτασει ενας ανθρωπος στην Θεωση, τοτε εχει ολα αυτα τα χαρισματα και του καρπους του Αγιου Πνευματος.
η πορεια προς την Θεωση ομως ειναι δυσκολη. μεσα στην παροδο του χρονου, καποιος λαμβανει τον καρπο της συνεσης και την μακροθυμια. παρολο που τα εχει λαβει, δεν τα εχει ακομη στην απολυτη μορφη τους.
το ιδιο ισχυει και για την αγαπη, και για ολα τα χαρισματα και τους καρπους του Αγιου Πνευματος.
και για να τα λαβει καποιος, θα πρεπει να ειναι πρωτιστως Ορθοδοξος.
το να λες λοιπον οτι αν δεν εχεις αγαπη δεν εχεις Πνευμα Θεου, ειναι ανυποστατο.
προφανως και αν εχεις μισος μεσα σου, δεν εχεις το συγκεκριμενο χαρισμα του Θεου, αλλα μπορει να εχεις αλλα χαρισματα, τα οποια ειναι ομως ατελη χωρις την αγαπη. ειναι κενα.
συνεπως, ειναι αδυνατον για μενα να πω οτι εχω αγαπη, διοτι αναγνωριζω τι σημαινει πραγματικη αγαπη, κατι που ειναι πολυ μακρια απο εμενα, αλλα και απο ολους μας εδω.

δεν σημαινει οτι επειδη καποιος δεν εχει την αγαπη στην τελεια μορφη της δεν εχει αλλα χαρισματα του Αγιου Πνευματος. η τελεια μορφη της αγαπης εξαλου, εγινε γνωστη σε ανθρωπους επι της γης ολα αυτα τα 7.500 χρονια, που προσμετρουνται στα δαχτυλα των χεριων.

το να λες λοιπον οτι προτιμας καποιον που εχει αγαπη, απο την γνωση των Δογματων ειναι ατελες.
λογικα ηθελες να πεις, οτι προτιμας καποιον που ειναι Ορθοδοξος και εχει αγαπη, και ας μην γνωριζει τα Δογματα της Εκκλησιας.
συμφωνουμε. αυτος που εχει αγαπη θα σωθει, ενω αυτος που δεν εχει αγαπη και γνωριζει τα δογματα της Εκκλησιας δεν σωζεται. απο την στιγμη που καποιος ομως πιστευει σε αυτα που λεει ο λιακοπουλος, παυει αυτοματως να ειναι Ορθοδοξος, διοτι βρισκεται εκτος Ορθοδοξης πιστης.
εαν λοιπον αυτος που εχει αγαπη πολυ, ταυτοχρονως πιστευει και σε αιρεσεις, εις ματην εχει την αγαπη.
επισης, αντιθετως, εαν καποιος εχει τις γνωσεις των Δογματων της πιστεως και ειναι καθολα Ορθοδοξος, και αγαπη δεν εχει, εις ματην εχει τις γνωσεις αυτες.

Παράθεση:
Εγώ δεν είπα πουθενά αγάπη άνευ Ορθότητος πίστεος. Αν το είπα δώσε μου το απόσπασμα. Αλλιώς το συμπέρασμα είναι ότι διαστρεβλώνεις τα λεγόμενα μου.

οχι, δεν ειπες αγαπη ανεφ ορθοτητος της πιστεως, αλλα επελεξες την αγαπη ως ανωτερη της Ορθοδοξιας καθως λες:
Παράθεση:
Είπα πρώτα είναι αγάπη, και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και από τους λόγους του Ιωάννη που παρέθεσα αλλά και από τους λόγους του παύλου που επίσης παρέθεσα.
Έπειτα έρχεται η γνώση των δογμάτων που έθεσαν οι μεταγενέστεροι. Εάν εσύ τα πας αντίστροφα τότε λυπάμαι αλλά έχεις πάρει λάθος δρόμο φίλε μου.


εμ, ειδες..

δεν ειναι ετσι λαπτονα.
πρωτα δεν ειναι η Αγαπη. πρωτα ειναι η Ορθοδοξια, δηλαδη η Ορθη δοξασια του Θεου.
ειναι σαν να λες οτι μπορει να λειτουργησει η τοστιερα χωρις ρευμα.
για να καρποθει ενας ανθρωπος το χαρισμα της Αγαπης, πρωτιστως θα πρεπει να ειναι Ορθοδοξος.
ειναι αδυνατον καποιος να εχει αγαπη, πραγματικη Αγιοπνευματικη Αγαπη, εαν πρωτιστως δεν λαβει την Χαρη του Αγιου Πνευματος, και δεν γινεται καποιος να λαβει την χαρη του Αγιου Πνευματος εαν δεν ειναι πρωτιστως Ορθοδοξος.

Παράθεση:
και αυτό που λέω δεν είναι οικουμενιστικό - όχι πως με ενδιαφέρει η γνώμη σου για μένα - λέγε ότι θες - αλλά οι οικουμενιστές επικαλούνται την αγάπη για να αλλάξουν τα μυστήρια της εκκλησίας και να βάλουν το παπισμό σε παγκόσμιο πρωτείο. Εγώ ουδέποτε στήριξα κάτι τέτοιο. Συνεπώς απλά με κατηγόρησες προς χάρη εντυπώσεων.


οι οικουμενιστες, οπου σταθουν και οπου βρεθουν βαζουν ως πρωτειο την Αγαπη.
αντιθετως, οι Ορθοδοξοι οπου σταθουν και οπου βρεθουν, βαζουν ως πρωτειο την Ορθοτητα της πιστεως, δηλαδη την Ορθοτητα των Δογματων.
διοτι εαν καποιος εχει Δογματικη ορθοτητα, μπορει να εχει και πραγματικη Αγιοπνευματικη αγαπη.
ενω αν καποιος δεν εχει Δογματικη Ορθοτητα, εχει μια ουμανιστικη αγαπη, νομιζομενη αγαπη, και οχι Αγιοπνευματικη. δεν ειναι η αγαπη που νομιζει οτι εχει, καρπος του Αγιου Πνευματος.

Παράθεση:
Άστο δεν έχεις γνώμη.


προφανως!
εαν δεν μου λες τι λεει το βιβλιο δεν προκεται ποτε να αποκτησω γνωμη..
και να κατσω να το διαβασω, αποκλειεται...
εαν εσυ θελεις, πες μου

Παράθεση:
Πωπω ρε σαρωτέ το ένα σου βρωμάει το άλλο σου ξυνίζει. Εγώ αυτό τον ρώτησα και αυτή την απάντησε έλαβα. Εσύ ρώτησες τον δικό σου πνευματικό ή δεν έχεις ; και τι σου είπε


ναι, εσυ μπορει να τον ρωτησες οτι θελεις,
εγω ομως αλλο πραγμα σου ειπα, και εσυ αλλο πραγμα μου απαντησες.
κοιταξε, δεν εχω κατσει , προφανως, να ρωτησω τον πνευματικο μου εαν καποιος που πουλαει σατανικα βιβλια μπορει να ειναι και χριστιανος, διοτι θα με κοιταει με το στομα ανοιχτο.
γνωριζω πολυ καλα τον πνευματικο μου για να κανω μια τετοια ανουσια ερωτηση φιλε μου.

την ερωτηση αυτη, πρεπει να την κανεις εσυ σε εναν οποιονδηποτε ιερεα, για να δεις την αντιδραση του μπας και καταλαβεις την σοβαροτητα του θεματος.

Παράθεση:
Α έτσι εύκολα βγάζεις συμπεράσματα. Συγνώμη, δεν το είχα καταλάβει ότι είναι τόσο απλό. Με συγχωρείς κιόλας αδελφέ το είχα παρεξηγήσει το στυλ σου Περιμένω μια σοβαρή τοποθέτηση πάνω σε αυτό που είπες ότι ο Πάτερ Σάββας είναι και αυτός λαοπλάνος.


βρε λαπτονα, τι δεν καταλαβαινεις ?

απο την στιγμη που λεει δημοσιως πως αυτα που λεει ο λιακοπουλος ειναι αληθειες, ενω στην πραγματικοτητα αυτα που λεει ο λιακοπουλος ειναι βλασφημιες και αιρεσεις, ειναι πλανεμενος και πλανα κοσμο.

τι αλλο δηλαδη θελεις να ακουσεις ?

ποσο πιο ξεκαθαρα μπορω να στο πω ?

ειναι σε τετοια ηλικια φιλε λαπτονα, που η κριση του ειναι τραγικα μειωμενη και αδυνατη.
δεν καταλαβαινει ο πατερ με λιγα λογια..
θες παραδειγμα ?

ιδου:

http://www.youtube.com/watch?v=ntWEQPmH8Xs


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: περί Δημοσθένη Λιακόπουλου: αιρετικές πλάνες ή αποκαλύψεις;
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 04 Φεβ 2014, 23:16 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
sarotos έγραψε:
Παράθεση:
Συνεπώς συνέδεσες την γνώση των δογμάτων με το Άγιο Πνεύμα για να πεις πως η αγάπη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον λοιπόν δεν έχεις αγάπη, δεν έχεις και Πνεύμα. Όπως και το αντίστροφο.


λαπτονα, δυστηχως μαζι σου πρεπει να αναλυουμε τα αυτονοητα. δεν πειραζει, υπομονη...

σου δειχνω λοιπον αναλυτικα ποιοι ειναι οι καρποι του Αγιου Πνευματος και ποια ειναι τα χαρισματα Του.

Τὰ Ἑπτὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τὰ:
σοφία, σύνεση, φόβος Θεοῦ, γνώση, εὐσέβεια, βουλή, ἰσχύς.

οἱ Καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη,
ὑπομονή, μακροθυμία κ.λπ.


Άλλο καρποί και άλλο χαρίσματα.

9 είναι τα χαρίσματα του Αγίου πνεύματος όχι 7 και είναι τα εξής :

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ: Λόγος σοφίας, Λόγος γνώσης, Διάκριση πνευμάτων.
ΔΥΝΑΜΗΣ: Πίστη, Χαρίσματα Θεραπειών, Ενέργειες Θαυμάτων.
ΦΩΝΗΤΙΚΑ: Προφητεία, Γλώσσες, Ερμηνεία των γλωσσών.

Κορινθίους Α' 12:7. Σε κάθε έναν (πιστό), δίνεται η φανέρωση του Πνεύματος προς το συμφέρον (της εκκλησίας).
Κορινθίους Α' 12:8. Σε άλλον μεν δίνεται διαμέσου τού Πνεύματος λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσης, σύμφωνα με το ίδιο Πνεύμα·
Κορινθίους Α' 12:9. Σε άλλον δε πίστη, διαμέσου τού ίδιου Πνεύματος· σε άλλον δε χαρίσματα θεραπειών, διαμέσου τού ίδιου Πνεύματος·
Κορινθίους Α' 12:10. Σε άλλον δε ενέργειες θαυμάτων, προφητείες, διακρίσεις πνευμάτων, σε άλλον δε γένη γλωσσών, σε άλλον δε ερμηνεία γλωσσών·
Κορινθίους Α' 12:11. και όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το ίδιο Πνεύμα, που διανέμει, ξεχωριστά σε κάθε έναν, όπως αυτό θέλει.

sarotos έγραψε:
οταν φτασει ενας ανθρωπος στην Θεωση, τοτε εχει ολα αυτα τα χαρισματα και του καρπους του Αγιου Πνευματος.
η πορεια προς την Θεωση ομως ειναι δυσκολη. μεσα στην παροδο του χρονου, καποιος λαμβανει τον καρπο της συνεσης και την μακροθυμια. παρολο που τα εχει λαβει, δεν τα εχει ακομη στην απολυτη μορφη τους.
το ιδιο ισχυει και για την αγαπη, και για ολα τα χαρισματα και τους καρπους του Αγιου Πνευματος.
και για να τα λαβει καποιος, θα πρεπει να ειναι πρωτιστως Ορθοδοξος.
το να λες λοιπον οτι αν δεν εχεις αγαπη δεν εχεις Πνευμα Θεου, ειναι ανυποστατο.


Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γεννάει στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη.

Συνεπώς αν δεν έχεις αγάπη , πως έχεις Πνεύμα; Γιατί αν είχες Πνεύμα θα είχες αγάπη.

sarotos έγραψε:
προφανως και αν εχεις μισος μεσα σου, δεν εχεις το συγκεκριμενο χαρισμα του Θεου, αλλα μπορει να εχεις αλλα χαρισματα, τα οποια ειναι ομως ατελη χωρις την αγαπη. ειναι κενα.
συνεπως, ειναι αδυνατον για μενα να πω οτι εχω αγαπη, διοτι αναγνωριζω τι σημαινει πραγματικη αγαπη, κατι που ειναι πολυ μακρια απο εμενα, αλλα και απο ολους μας εδω.

δεν σημαινει οτι επειδη καποιος δεν εχει την αγαπη στην τελεια μορφη της δεν εχει αλλα χαρισματα του Αγιου Πνευματος. η τελεια μορφη της αγαπης εξαλου, εγινε γνωστη σε ανθρωπους επι της γης ολα αυτα τα 7.500 χρονια, που προσμετρουνται στα δαχτυλα των χεριων.

το να λες λοιπον οτι προτιμας καποιον που εχει αγαπη, απο την γνωση των Δογματων ειναι ατελες.

λογικα ηθελες να πεις, οτι προτιμας καποιον που ειναι Ορθοδοξος και εχει αγαπη, και ας μην γνωριζει τα Δογματα της Εκκλησιας.


Όχι φίλε μου, αυτό που είπα είναι να έχει αγάπη. Διότι αν έχει αγάπη τότε σημαίνει πως του την χορηγεί το Άγιο Πνεύμα, αφού "Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γεννάει στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη...συνεπώς θα είναι και Ορθόδοξος. :cooll

Αντιθέτως κάποιος που λέει ή ακόμα και πιστεύει ότι είναι Ορθόδοξος, και δεν έχει αγάπη, είναι κενός, άρα δεν έχει μέσα του ούτε Πνεύμα. Αυτός ήταν ο συλλογισμός μου.

sarotos έγραψε:
συμφωνουμε. αυτος που εχει αγαπη θα σωθει, ενω αυτος που δεν εχει αγαπη και γνωριζει τα δογματα της Εκκλησιας δεν σωζεται. απο την στιγμη που καποιος ομως πιστευει σε αυτα που λεει ο λιακοπουλος, παυει αυτοματως να ειναι Ορθοδοξος, διοτι βρισκεται εκτος Ορθοδοξης πιστης.
εαν λοιπον αυτος που εχει αγαπη πολυ, ταυτοχρονως πιστευει και σε αιρεσεις, εις ματην εχει την αγαπη.
επισης, αντιθετως, εαν καποιος εχει τις γνωσεις των Δογματων της πιστεως και ειναι καθολα Ορθοδοξος, και αγαπη δεν εχει, εις ματην εχει τις γνωσεις αυτες.


Ναι , αν δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο , τότε υπάρχει πρόβλημα.

sarotos έγραψε:
Παράθεση:
Εγώ δεν είπα πουθενά αγάπη άνευ Ορθότητος πίστεος. Αν το είπα δώσε μου το απόσπασμα. Αλλιώς το συμπέρασμα είναι ότι διαστρεβλώνεις τα λεγόμενα μου.

οχι, δεν ειπες αγαπη ανεφ ορθοτητος της πιστεως, αλλα επελεξες την αγαπη ως ανωτερη της Ορθοδοξιας καθως λες:
Παράθεση:
Είπα πρώτα είναι αγάπη, και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και από τους λόγους του Ιωάννη που παρέθεσα αλλά και από τους λόγους του παύλου που επίσης παρέθεσα.
Έπειτα έρχεται η γνώση των δογμάτων που έθεσαν οι μεταγενέστεροι. Εάν εσύ τα πας αντίστροφα τότε λυπάμαι αλλά έχεις πάρει λάθος δρόμο φίλε μου.


εμ, ειδες..

δεν ειναι ετσι λαπτονα.
πρωτα δεν ειναι η Αγαπη. πρωτα ειναι η Ορθοδοξια, δηλαδη η Ορθη δοξασια του Θεου.
ειναι σαν να λες οτι μπορει να λειτουργησει η τοστιερα χωρις ρευμα.


Δεν είναι δοξασία είναι γνώμη, διότι δόξα στην αρχαία από την οποία έχει προέλευση σημαίνει =γνώμη.

Όσο αναφορά αυτό που λες ότι πρωτα δεν ειναι η Αγαπη διαφωνώ. Πρέπει να υπάρχει και ορθή γνώμη και αγάπη. Το ρεύμα σε αυτή τη περίπτωση είναιτο Πνεύμα, η τοστιέρα ο άνθρωπος, και το τόστ ο βίος που διεξάγει. Η γνώση και η αγάπη είναι το τυρί και το ζαμπόν :dance2:

sarotos έγραψε:
για να καρποθει ενας ανθρωπος το χαρισμα της Αγαπης, πρωτιστως θα πρεπει να ειναι Ορθοδοξος.
ειναι αδυνατον καποιος να εχει αγαπη, πραγματικη Αγιοπνευματικη Αγαπη, εαν πρωτιστως δεν λαβει την Χαρη του Αγιου Πνευματος, και δεν γινεται καποιος να λαβει την χαρη του Αγιου Πνευματος εαν δεν ειναι πρωτιστως Ορθοδοξος.


δε μιλάω για αυτό που λαμβάνεις, μιλάω για αυτό που δίνεις.

sarotos έγραψε:
οι οικουμενιστες, οπου σταθουν και οπου βρεθουν βαζουν ως πρωτειο την Αγαπη.
αντιθετως, οι Ορθοδοξοι οπου σταθουν και οπου βρεθουν, βαζουν ως πρωτειο την Ορθοτητα της πιστεως, δηλαδη την Ορθοτητα των Δογματων.
διοτι εαν καποιος εχει Δογματικη ορθοτητα, μπορει να εχει και πραγματικη Αγιοπνευματικη αγαπη.
ενω αν καποιος δεν εχει Δογματικη Ορθοτητα, εχει μια ουμανιστικη αγαπη, νομιζομενη αγαπη, και οχι Αγιοπνευματικη. δεν ειναι η αγαπη που νομιζει οτι εχει, καρπος του Αγιου Πνευματος.


και τα δύο όπως είπαμε παραπάνω, είναι αναγκαία. Το λάθος στους οικουμενικούς διαλόγους είναι ότι στο όνομα της Αγάπης καταπατούν την Αλήθεια. Υπάρχει και η αντίπερα όχθη, δηλαδή στο όνομα της Γνώσης να καταπατάει κανείς την αγάπη. Δυστυχώς αυτό είναι το ίδιο.

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γνώση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 06 Φεβ 2014, 20:04 
Αντινεοταξίτης
Αντινεοταξίτης
Κατάσταση:
Εγγραφη: 06 Ιούλ 2010, 23:37
Δημοσ.: 534
Thanks:
Thanked:
time στο post
ενταξει λαπτονα,

για να μην συνεχιζουμε ανοητως, η κατακλειδα ειναι πως δεν μπορει να σωθει κανεις χωρις να εχει ορθοτητα δογματων και αγαπη.
χρειαζονται και τα 2.
εαν κατι απο τα 2 λειπει, δεν δυναται να δει ο ανθρωπος Βασιλεια ουρανων.

εαν πρεπει να θεσουμε ανωτεροτητα σε καποιο απο τα 2 ειναι λαθος.
δεν ειναι ανωτερη η αγαπη απο την Ορθοτητα της πιστεως, οπως δεν ειναι και η Ορθοτητα της πιστεως ανωτερη της Αγαπης.

ομως, η αγαπη ειναι αποτελεσμα της Ορθοτητος της πιστεως.

να το πουμε διαφορετικα,
μπορει καποιος να εχει Ορθοτητα Δογματων χωρις αγαπη, αλλα κανεις δεν μπορει να εχει Αγιοπνευματικη αγαπη χωρις Ορθοτητα Δογματων.

αυτα...


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 51 δημοσιεύσεις ]  Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, 4, 5, 6  Επόμενο

Παραπλήσια θέματα
Αστεροειδής είναι η αιτία που βλέπουμε πάντα τη μία πλευρά της Σελήνης
Δ. Συζήτηση: Αστρονομία - Αστροφυσική-Διάστημα
Συγγραφέας: dominique
Απαντησεις: 9
Κριτήριο είναι η πράξη και όχι ο λόγος
Δ. Συζήτηση: Το μεταναστευτικό ζήτημα
Συγγραφέας: KostasL
Απαντησεις: 0
Βρετανική Βιβλιοθήκη-Η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική
Δ. Συζήτηση: Ελληνοσκοπιανά
Συγγραφέας: joker
Απαντησεις: 5
«Αυτός είναι ο λαβύρινθος»
Δ. Συζήτηση: Αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Ελλάδα
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 1
Ποια είναι η πραγματική αλήθεια για την ελληνική καταστροφή;
Δ. Συζήτηση: Η εναντίον της Ελλάδος επιβουλή
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 4 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB © 2010-2011 phpBB Group.
Violaceous by: Matt
Ευχαριστούμε την ομάδα του phpbbgr.com
All rights reserved. Copyright © 2009-2017 filoumenos.com.

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr