Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0
ΧειρότεροΚαλύτερο 

Ο θρήνος των εμπόρων

Αποκ. ΙΗ΄11. Οι θλιβεροί και απαίσιοι έμποροι, οι σκληροί και ασυγκίνητοι, οι κτηνώδεις και απάνθρωποι, οι αδιάφοροι στον ανθρώπινο πόνο, οι τρομεροί αυτοί άνθρωποι με τις πέτρινες καρδιές, κλαίνε. Τί είναι εκείνο που τους συγκινεί; Οχι οι τύψεις συνειδήσεως γιά τα ανομήματά τους, αλλά κλαίνε διότι ο «γόμος», το φορτίο δηλαδή των εμπορευμάτων τους κινδυνεύει να μείνη απούλητο. Κλαίνε, διότι η ακόρεστη άβυσσος της πλεονεξίας τους κινδυνεύει να μείνη χωρίς νέα παράνομα έσοδα. Ο «γόμος», το φορτίο δηλαδή των μύρων, των αρωμάτων, των θυμιαμάτων, του κρασιού, του λαδιού, των ζώων, μένουν νεκρά κι'αζήτητα στην αγορά, χωρίς καμμιά διαπραγμάτευσι. Κανένας δεν αγοράζει δούλους και ιεροδούλους. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για «ρέδας» λέγει. Αι «ρέδαι» ήσαν είδος τετρατρόχων οχημάτων. Μιλώντας για το εμπόριο σωμάτων και ψυχών ανθρώπων, θέλει να τονίση, ότι με το δουλεμπόριο και την σωματεμπορία τους, καταντούσαν εμπόρευμα και τις ψυχές των θυμάτων τους, αφού με τα άνομα μέσα της βίας και της τυραννίας καταργούσαν κάθε έννοια ελευθερίας και ηθικής στους αδυνάτους, τους οποίους έβλεπον, βλέπουν και θα βλέπουν οι ασεβείς έμποροι, σαν πράγμα εμπορεύσιμο και μέσο πλουτισμού.

Αποκ ΙΗ΄14. Και τα οπωρικά που επιθυμούσε η ψυχή σου, της λέγει, χάθηκαν από σένα πλέον. Χάθηκαν πιά για σένα όλα τα πολυτελή, τα νόστιμα και τα πολυδάπανα. Έφυγαν από σένα όλα αυτά και δεν πρόκειται να τα βρής πλέον. Συγκλονίζονται οι έμποροι στον χαμό τόσου πλούτου. Πόνος οδυνηρός σφίγγει την καρδιά τους καθώς σκέφτονται ότι παρόμοια τιμωρία τους προσμένει κι'εκείνους. Η απόλυτη έννοια της καταστροφής ανταποκρίνεται στην καταστροφή της πόλεως του Αντιχρίστου περί το τέλος του κόσμου. Και ο θρήνος των εμπόρων, πιό πολύ ταιριάζει για τους εσχάτους καιρούς. Τότε οι έμποροι γεμάτοι αγωνία θα διαπιστώνουν, ότι ο πλούτος, που φαινόταν ισχυρός και λαμπρός, θα αποδεικνύεται φωτιά καταστροφής και τιμωρίας. Τότε το συνταρακτικό ερώτημα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού «Τί γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίση την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» (Ματθ. Ιστ΄26) θα φέρη τρόμο στους βασιλείς και στους εμπόρους.

Αποκ. ΙΗ΄17. Ακολουθεί τώρα ο θρήνος των ναυτικών εκείνων που διενεργούσαν το διαμετακομιστικό εμπόριο μετά της κοσμοκράτειρας Ρώμης. Και ο θρήνος τούτος είναι θρήνος για απώλεια συμφερόντων. Κλαίνε λοιπόν τώρα με την σειρά τους και οι ναυτικοί, αλλά ποιοί είναι αυτοί οι ναυτικοί; Είναι κατ'αρχήν μια μεγάλη κατηγορία εφοπλιστών και οργανωτών εμπορίου προς την Βαβυλώνα --Ρώμη. Δεν είναι μόνο οι μεροκαματιάρηδες ναυτικοί, εκείνοι δηλαδή που εργάζονται σαν εργάτες στις θάλασσες, υπηρετώντας στα πλοία, αλλ'ειδικώτερα είναι κι'εκείνοι που έχουν ιδιοκτησία τα καράβια, είναι και οι έμποροι, οι εφοπλισταί, που ναυλώνουν τα εμπορικά σκάφη. Είναι εκείνοι που θησαυρίζουν από το εμπόριο των πολυτίμων υλικών αγαθών. Τώρα θρηνούν την οικονομική τους ζημία. Με το «Τίς ομοία τη πόλει» τονίζεται το μέγεθος της ζημίας τους και το μέγεθος της καταστροφής της πόλεως. «Τίς όμοιος τω θηρίω;» έλεγαν οι οπαδοί του Αντιχρίστου, θαυμάζοντες κάθε Αντίχριστο δύναμι. Τώρα οι θαυμασταί της Αντιχρίστου Ρώμης, που είναι τρόπον τινά και εικών του θηρίου, βλέπουν το ίνδαλμά τους αυτό να τσακίζεται και να καίγεται. Μέσα σε μιά ώρα, έγινε τόπος έρημος, τόπος μαρτυρικός, ανυπόφορος. Τόπος όπου αναδίδονται οσμές καιομένων σωμάτων και πραγμάτων. Πρέπει να προσθέσωμεν, ότι δια μέσου των αιώνων, η εικόνα της συντριβής αντιχρίστων πόλεων θα επαναλαμβάνεται, όπως θα επαναλαμβάνεται και ο θρήνος εκείνων που εξ'αιτίας της καταστροφής των θα έχουν οικονομικές ή άλλες απώλειες.
Αποκ. ΙΗ΄20. Ευφρανθήτε οι Άγιοι, που βρίσκεσθε στον ουρανό, οι απόστολοι και οι προφήτες, διότι δίκασε ο Θεός την αμαρτωλή πόλι και η τιμωρία της είναι απόδοσις δικαιοσύνης. Το «ευφραίνεσθε επ'αυτή» είναι συνέχεια της ουράνιας φωνής προς τους εν ουρανώ πιστούς πλέον. Διότι όλοι αυτοί, δεν συνθηκολόγησαν ούτε με την παλαιάν, ούτε με την νέαν Βαβυλώνα. Δεν γονάτισαν ούτε στον Βάαλ, ούτε στα πάσης φύσεως και ονόματος είδωλα, αλλά κήρυξαν την αληθινή πίστι. Λέγοντας, λοιπόν, «άγιοι» η ουράνια φωνή, εννοεί όλους τους ιερούς άνδρας της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Και εκπρόσωποι αυτής, για μεν την Π. Διαθήκην είναι οι προφήτες για δε την Καινήν Διαθήκην οι Απόστολοι. Δεν τους καλεί σ'ευφροσύνη χαιρεκακίας για τις συμφορές αλλά τους καλεί με φλογερή επιθυμία να χαρούν στην διακοπή της αμαρτίας.


Αποκ. ΙΗ΄21. Και ένας δυνατός άγγελος, λέγει σήκωσε ένα μεγάλο βαρύ λιθάρι σαν μυλόπετρα και το έρριξε ορμητικά στην θάλασσα, λέγοντας, «νά, έτσι με τέτοια ορμή θα κτυπηθή η Βαβυλώνα --Ρώμη, αυτή η μεγάλη πόλις και δεν θα υπάρξη πλέον. Θα χαθή». Εδώ θέλει να φανερώση το ταχύ, το οριστικό και ανεπανόρθωτο της καταστροφής της πρωτευούσης της ειδωλολατρίας. Θέλει να υπογραμμίση τον καταποντισμό κάθε Βαβυλώνος και κυρίως της πρωτευούσης του Αντιχρίστου κατά τους εσχάτους καιρούς.
Αποκ. ΙΗ΄23. Και φώς λυχναριού δεν θα φανή στα χαλάσματά σου λέγει. Και χαρμόσυνη φωνή γαμπρού και νύφης δεν θ'ακουσθούν στον τόπο σου. Διότι οι αχόρταγοι έμποροί σου, οι αδίστακτοι εκμεταλλευτές, πλουτοκράτορες, ήταν δυνάστες της οικουμένης. Διότι με τα σατανικά μαγικά σου, με τα αμαρτωλά έργα της μαγείας και της γοητείας σου, πλανήθηκαν και παρασύρθηκαν στην εξαχρείωσι όλα τα έθνη. Και διότι μέσα σ'αυτήν την αμαρτωλή Βαβυλώνα, βρέθηκαν αίματα προφητών, αγίων και όλων των μαρτύρων, που σφάγηκαν στην γή για την πίστι του Αρνίου --Χριστού.


Τρείς λοιπόν είναι οι λόγοι της καταστροφής της πόλεως: 1) «Οτι οι έμποροί σου ήσαν οι μεγιστάνες της γής». Με την δύναμί τους την πλουτοκρατική, είχαν τους υποτελείς τους, κυριολεκτικά υποδούλους. Τους δυνάστευαν και τους διέφθειραν συγχρόνωνς. Στην έννοια του μεγιστάνος, υπάρχει η έννοια της οικονομικής εκμεταλλεύσεως γι'αυτό προηγείται το «οι έμποροί σου». 2) «Οτι εν τη φαρμακεία σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη». Με τα μαγικά φάρμακα, τα έργα της μαγείας και της γοητείας, παρέσυρε όλο τον κόσμο στα σατανικά έργα και στον κατήφορο κάθε ασεβείας και ανηθικότητος. «Πόρνη καλή και επίχαρις ηγουμένη φαρμάκων, η πωλούσα έθνη εν τη πορνεία αυτής και λαούς εν τοις φαρμάκοις αυτοίς» (Ναούμ Γ,4). 3) Ο σπουδαιότερος λόγος της τρομερής καταστροφής της Βαβυλώνος είναι το γεγονός, ότι αυτή έβαψε τα χέρια της στο αίμα του εγκλήματος. Σφαγίασε τους Αγίους. Ήπιε μέχρι θηριωδίας αίμα μαρτύρων. Κατέσφαξε τους οπαδούς του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Άφησε ελεύθερη την δολοφονική ρομφαία. Οι εσφαγμένοι εκ της γής είναι κυρίως χριστιανοί Μάρτυρες.
Όλα όσα αναφέραμε πιό πάνω, αναφέρονται στην Βαβυλώνα --Ρώμη. Έμμεσα όμως, αναφέρονται και σε κάθε άλλη αντίχριστο δύναμι και σε κάθε άλλη αντίχριστο πόλι, εξουσία και κοσμοκρατορία, οι οποίες με τα ίδια μέσα καταδυναστεύουν τον λαό, τον αποπλανούν ή τον οδηγούν σε μαρτύρια, όταν παραμένη σταθερός στην χριστιανική πίστι. Οι πόλεις αυτές, τα έθνη αυτά, γίνονται τότε Βαβυλώνες και πέφτει επάνω τους η οργή του Θεού. Τα έργα τους γίνονται μυλόπετρες, που δένονται στο λαιμό τους και καταποντίζονται μ'αυτές στην άβυσσο.

 

Η Αγαλλίασις του Σύμπαντος Κόσμου από την Πτώσι της Βαβυλώνος

Ανοίγεται ύστερα από την πυρπόλησι, στον ουρανό για παρηγοριά των πιστών, μιά θαυμάσια λαμπρή σκηνή καθότι η καταστροφή αυτή της αμαρτωλής πόλεως αποτελεί, κατά κάποιον τρόπον προάγγελο, που φέρνει το ελπιδοφόρο μήνυμα του τελικού θριάμβου της βασιλείας του Χριστού και των δικαίων. (Αποκ. ΙΘ΄1). Έπειτα απ'αυτά, λέγει, άκουσα φωνή μεγάλη σαν φωνή που προερχόταν από όχλο πολύ. Ήταν φωνή από τον ουρανό των αγγέλων και αγίων, που έλεγαν αλληλούϊα, δηλαδή αινείτε τον Κύριον, δοξάστε τον Θεό. Αινείτε τον Κύριον, διότι η σωτηρία και η δόξα και η δύναμις είναι του Θεού και από εκείνον χορηγείται. Αινείτε τον Κύριον διότι έκρινε και κατεδίκασε την μεγάλη πόρνη, την Βαβυλώνα -- Ρώμη, η οποί διάφθειρε την γή με την φαυλότητά της. Κατεδίωκε εκείνη τους πιστούς και ο δίκαιος Θεός την εκδικήθηκε, για το αίμα των πιστών δούλων του, που χύθηκε απο το εγκληματικό χέρι της. Ποιός είναι ο όχλος ο πολύς; Ποιός είναι ο αναρίθμητος αυτός όχλος; Πρόκειται περί της εν ουρανοίς Εκκλησία του Χριστού Είναι η θριαμβεύουσα Εκκλησία. Είναι οι πιστοί και οι δίκαιοι όλων των αιώνων. Ο όχλος αυτός ξεσπάει χορωδιακά σ'ένα θαυμάσιο δοξολογικό ύμνο, που συγκεντρώνεται σε μιά λέξι «Αλληλούϊα», το οποίον σημαίνει αινείτε τον Κύριον.

Κάτω στον αμαρτωλό κόσμο ακούγονται οι θρήνοι των συμμάχων και φίλων της Βαβυλώνος. Πάνω στον ουρανό αντηχούν αρμονικά και χαρμόσυνα τα αλληλούϊα. Η αιτία της δοξολογίας και της χαράς, δεν είναι μόνο η σωτηρία και η δόξα των πιστών, που είναι βεβαίως έργο της δυνάμεως του Θεού, αλλά και άλλοι λόγοι. Διότι είναι αληθινές και δίκαιες οι κρίσεις του. Ό,τι προείπεν ο Θεός για την καταστροφή της Βαβυλώνος ήταν δίκαια και βγήκαν αληθινά. Η δικαιοσύνη του θεού, έγινε έτσι φανερή πραγματικότης.
Αποκ. ΙΘ΄3. Ο καπνός της καιομένης Ρώμης, της μεγάλης πόρνης, της αμαρτωλής ανθρωπότητος γενικώτερα και πλατύτερα, είναι ατελείωτος. Δεν είναι πρόσκαιρος αλλά ανεβαίνει «εις τους αιώνας των αιώνων». Η αιωνία αυτή τιμωρία του αμαρτωλού κόσμου είναι μιά ακόμη αιτία, που δοξολογεί ο ουράνιος κόσμος τον Δικαιοκρίτην Θεόν. (Αποκ ΙΘ΄4). Και ήκουσα φωνή πλήθους λαού που έλεγαν «αλληλούΪα» διότι εβασίλευσε Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ. Το τέταρτο αλληλούϊα είναι σαν απάντησι στην πρόσκλησι της αγγελικής φωνής που λέγει αινείτε τον Θεόν και είναι η χαρμόσυνη απάντησις των Αγίων. Εδώ δεν νοείται μόνον η θριαμβεύουσα εκκλισία στους ουρανούς, αλλά και η επί της γής στρατευομένη Εκκλησία και ειδικώτερα η στρατευομένη Εκκλησία των εσχάτων καιρών.
Αποκ ΙΘ΄7. Και δόθηκε σ'αυτήν από τον Θεό, να ντυθή με λαμπρό και όλο καθαρό βυσσινο ένδυμα. Το βύσσινο ένδυμα είναι οι αρετές των πιστών. Οι πιστοί αποτελούν το στόλισμα της θριαμβευούσης στον ουρανό Εκκλησίας. Ο γάμος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού που είναι ο Νυμφίος με την Εκκλησία, συμβολίζει την υπερτάτη ευτυχία των πιστών. Πολλά χωρία της Κ. Διαθήκης ομιλούν περί Νυμφίου και γάμων και συμβολίζουν ως Νυμφίον τον Ιησούν και Νυμφώνα τον Παράδεισον όπως (Ματθ. Θ΄1), (Ματθ. ΚΕ΄1), (Λουκά ΙΒ΄35-36) κ.α.
Το ένδυμα που θα φορέση η νύμφη του Χριστου Εκκλησία της εδόθη υπό του Θεού είναι δε ένδυμα βυσσινόχρωμο λαμπρό και καθαρό. Και το «βύσσινον λαμπρόν και καθαρόν» ένδυμα είναι οι αρετές των αγίων. Οι αρετές είναι έργον αγώνων προσπαθειών, αλλά και δύναμις και δωρεά του Θεού. Οι ψυχές των δοξολογούντων θα έχουν ασφαλώς προετοιμασθή επάξια για τους υπερφυείς γάμους. Με θαυμάσιο τρόπο εικονίζει το μεγαλείο του Νυμφώνος, αλλά και τον τρομακτικό κίνδυνο να μείνη κανείς εκτός του Νυμφώνος, το τροπάριον της Μ. Εβδομάδος: Τον Νυμφώνά Σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένον, και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα και σώσόν με.!

Αποκ. ΙΘ΄9. Όπου «κεκλημένοι» ονομάζονται πάντες οι άγιοι πάντες οι σεσωσμένοι. Τι είναι ο δείπνος του Χριστού; «Δείπνον δε Χριστού, η των σωζωμένων εορτή και ευφροσύνη εναρμόνιος, ής μακάριοι οι τευξόμενοι και τω αγίω των καθαρών ψυχών νυμφίω εις τον αιώνιον νυμφώνα συνεισελευσόμενοι», λέγει ο Ανδρέας.

Αποκ. ΙΘ΄10. Συγκλονισμένος από το άρρητο μεγαλείο των αποκαλυπτομένων γεγονότων, ο Ευαγγελιστής, γονατίζει και προσκυνάει τιμητικά τον απεσταλμένο του Θεού, που του διαγγέλλει τις βουλές Του. Ο άγγελος όμως, που δεν είναι καρδιογνώστης, φοβάται μήπως ο Ιωάννης κάνει το λάθος να τον προσκυνάη λατρευτικά, πράγμα το οποίον πρέπει ν'απευθύνεται μόνον εις τον Θεόν. Γι'αυτό του λέγει: Πρόσεξε! Μή κάνεις κάτι τέτοιο. Είμαι κι'εγώ σύνδουλός σου, ένας από τους αδελφούς σου, που έλαβαν και κρατούν την ομολογία και μαρτυρία της πίστεώς των εις τον Ιησούν Χριστόν. Τον Θεόν, προσκύνησε, διότι η προαναγγελία που σου έκανα περί αυτών που θα γίνουν μελλοντικά, δεν προέρχεται από εμένα αλλά δίδεται σαν προφητικό χάρισμα σ'εκείνους που έχουν την ομολογία, την μαρτυρία της πίστεως προς τον Ιησούν. Η προσκύνησις του Συγγραφέως είναι όμως τιμητική, του δείχνει δηλαδή την εκτίμησίν του, και όχι λατρευτική. Τιμά τον άγγελον ως αποστολέα του Θεού. Διά του χωρίου τούτου αποκρούεται έμμεσα η Ιουδαϊζουσα αγγελολατρία, η οποία ελυμαίνετο ήδη μερικάς εκκλησίας της Μ. Ασίας και άλλων μερών. Συνδούλον χαρακτηρίζει εαυτόν τρυφερά και ταπεινόφρονα ο άγγελος, αφ'ενός μεν, ως ών και αυτός δημιούργημα του Θεού, αφ'ετέρου δε ως όργανον της εκτελέσεως των Βουλών Αυτού.

Μήν εκπλήττεσαι δι'όσα σου απεκαλύφθησαν, διότι ο κατέχων την ομολογίαν του Ιησού και πρόθυμος, ως και σύ, να μαρτυρήση υπέρ αυτής, είναι κάτοχος και του πνεύματος της προφητείας, της περιεχομένης εν τω βιβλίω τούτω, λέγει ο άγγελος. Η σκηνή του Αγγέλου και του Ιωάννου δεν έχει ασφαλώς σκοπό να ταπεινώση τους αγγέλους, αλλά να υψώση τους πιστούς ανθρώπους και να δηλώση, ότι οι λελυτρωμένοι πιστοί, δεν είναι κατώτεροι των αγγέλων, οι οποίοι ευρίσκονται ενώπιον του Θεού.



Η παρουσία του Χριστού και η Νίκη του κατά του Θηρίου και των Συμμάχων του.


Η αμαρτωλή είδαμε προηγουμένως και χριστιανομάχος Βαβυλώνα --Ρώμη κατεστράφη. Το θηρίον όμως ο ψευδοπροφήτης, κάθε αντίχριστος βία και πλάνη, εξακολουθούν να υπάρχουν. Παραμένουν υπό ποικίλα αντίχριστα θηρία, άθεα κοινωνικά συστήματα, αντίχριστες εξουσίες και αιρέσεις. Την δύναμίν τους αυτή, θα την συντρίψη ο Χριστός... Προχωρούμε λοιπόν, τώρα στο τέλος της δραματικής αυτής πάλης του Χριστού και της Βασιλείας του Θεού εναντίον της αθέου δυνάμεως.
Αποκ. ΙΘ΄11. Τί βλέπει πρώτα-πρώτα ο Συγγραφέας; Βλέπει να ανοίγεται διάπλατα ο ουρανός και να εμφανίζεται ο Μεσσίας Χριστός όχι σαν Αρνίο, αλλά σαν νικηφόρος στρατηλάτης, σαν θριαμβευτής βασιλιάς. Ο Λευκός ίππος και τα διαδήματα φανερώνουν την βασιλικήν ιδιότητα του καβαλάρη. Φανερώνουν την ιδιότητα του βασιλέως στο έργο του ως Κριτού. Ο καθήμενος στον λευκό ίππο ονομάζεται «πιστός και αληθινός» που σημαίνει ότι είναι πιστός στον Ουράνιο Πατέρα του και αληθινός βασιλιάς μας. Εδώ θέλει να τονίση την αντίθεσι προς το θηρίο, το οποίον έχει βλάσφημα ονόματα κατά του Θεού, που είναι γεμάτο πλάνη και βλασφημία κατά του Αγίου Θεού και είναι ψεύτικος βασιλιάς των ανθρώπων. Από την Αποκ. Α΄5 είδαμε ότι ο Χριστός ονομάζεται πιστός «Και από Ιησού Χριστού, ο μάρτυς ο πιστός, ο πρωτότοκος των νεκρών». Είδαμε επίσης και την ονομασία του σαν αληθινός εις το χωρίον Αποκ. Γ΄7 «και τω Αγγέλω της εν Φιλαδελφεία εκκλησίας, γράψον, τάδε λέγει ο άγιος, ο αληθινός...». Επίσης στην Αποκ. Γ΄14 αναφέρει «και τω Αγγέλω της εν Λαοδικεία εκκλησίας γράψον τάδε λέγει ο αμήν, ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός».
Ως πολεμιστής και δίκαιος Κριτής αναφέρεται σε πλείστα χωρία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης όπως (Σοφ. Σολ. ΙΗ΄15-16) όπου λέγει ότι αίφνης ο Παντοδύναμος λόγος σου επήδησεν από τους ουρανούς και από τους βασιλικούς θρόνους, ωσάν πολεμιστής, εις το μέσον της χώρας της προοριζομένης για όλεθρο. ..καθώς και (Ης. ΙΑ΄3-5) «Εμπλήσει αυτόν πνεύμα φόβου Θεού, ου κατά την δόξαν κρινεί ού δέ κατά την λαλιάν ελέγξει... Και έσται δικαιοσύνη εζωσμένος την οσφύν αυτού και αληθεία ειλημένος τας πλευράς».
Την εικόνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με μάτια σαν φλόγα φωτιάς την συναντήσαμε στα χωρία Αποκ. Α΄14 και Αποκ. Β΄18. Τώρα έρχεται να κατακάψη τους απίστους και να ρίξη φώς πανηγυρικό και θριάμβου για τους πιστούς. Τα πολλά διαδήματα επί της κεφαλής του καθημένου πάνω στον λευκό ίππο, εν αντιθέσει με τα επτά διαδήματα του θηρίου φανερώνουν την απόλυτο και τελική βασιλεία του Χριστού εν συγκρίσει προς την περιορισμένη δύναμη και εξουσία του διαβόλου. Το άγνωστο όνομα που φέρει γραμμένο και δεν γνωρίζει κανείς παρά μονάχα ο ίδιος, δεν είναι κάποια άγνωστη λέξις, αλλά η ακατάληπτος θεία ουσία του Χριστού. Και το όνομα αυτό δεν είναι κανένα άλλο παρά εκείνο, που αναφέρεται αμέσως μετά στο χωρίον Αποκ. ΙΘ΄13. «Και κέκληται το όνομα αυτού, ο λόγος του Θεού». Ποιός αλήθεια, θνητός μπορεί να καταλάβη τον Θεόν, όπως είναι; «Αύτη δε εστιν η αιώνιος ζωή ίνα γιγνώσκωσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και όν απέστειλας Ιησούν Χριστόν», είπεν ο Κύριος. Ο ίδιος ο Ευαγγελιστής στην πρώτη του επιστολή, στην αρχή ονομάζει τον σαρκωθέντα Χριστόν «Λόγον της ζωής».
Το ένδημα του στρατηλάτου Μεσσίου είναι κόκκινο πράγμα που πιθανώς να συμβολίζη και την ενανθρώπησι και την Σταύρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Με την ενανθρώπιση πήρε ο Κύριος σαν ιμάτιο πορφυρό, σαν βασιλική αλουργίδα, την πλήρη αίματος ανθρώπινη σάρκα, την οποία δια της σταυρώσεως αιμάτωσεν εξωτερικά με το Άγιόν του αίμα, δίνοντας έτσι σ'εμάς την Λύτρωσι και την σωτηρία. Πήρε δηλαδή την νίκη με το αίμα της Θυσίας Του!


Τα Στρατεύματα και η Μάχαιρα

Αποκ ΙΘ΄14. Εδώ τα στρατεύματα που ακολουθούν τον έφιππο Βασιλεά Χριστό νοούνται οι επουράνιες δυνάμεις των αγγέλων. Όλα αυτά μας παρέχονται εδώ με ανθρώπινες εικόνες, διότι διαφορετικά θα ήταν δύσκολη η κατανόησις τέτοιων εννοιών. Σε αντίθεσι με την πολεμική Του εμφάνισι το όπλο του Χριστού είναι ο Λόγος Του. Ο Λόγος του οποίου φέρει το όνομα: «ο Λογος του Θεού». Με τον λόγο του θα κρίνη τα έθνη. Το ετόνισε άλλωστε ό ίδιος, λέγων «Ο λόγος όν ελάλησα, εκείνος κρινεί αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν. ΙΒ΄48). Ο Λόγος του Χριστού δεν είναι απλό σχήμα λόγου, αλλά δύναμις πανίσχυρη και παντοδύναμη. «Τω λόγω Κυρίου, οι ουρανοί εστερεώθησαν» λέγει η Αγία Γραφή. Ο Ησαίας λέγει (Ης. Ια΄4) «Και πατάξει γήν τω λόγω του στόματος αυτού και εν πνεύματι δια χειλέων ανελεί ασεβή».
Ο λόγος αυτός γίνεται και όπλο σωτηρίας για τους πιστούς. Ο λόγος της μετανοίας, η δύναμις της προσευχής εξευμενίζει την δικαία τιμωρό οργή του Θεού. Η αποστασία όμως απο τον Θεόν, η καταπάτησις του σωτηρίου λόγου του Χριστού θα έχη σαν επακόλουθο την συντριπτική τιμωρία των ασεβών εθνών. Οι ασεβείς, οι αμετανόητοι παραβάτες του Λόγου του Χριστού, πατώνται σαν τα σταφύλια στο πατητήρι. Ο λόγος του Χριστού γίνεται γι'αυτούς σκληρή και οδυνηρή τιμωρία.
Η ονομασία «Βασιλεύς βασιλέων» στο μέρος της χλαμύδας, που αντιστοιχεί στο σημείο του μηρού, φαίνεται πως επηρέασε την Ορθόδοξη λατρεία, γι'αυτό στο επιγονάτιο άμφιο των Ιερέων και Αρχιερέων απεικονίζεται συχνά ο Χριστός ως Παντοκράτωρ.
 
Η Μεσσιακή Μάχη

Αποκ. ΙΘ΄17. Ο άγγελος που στέκεται ψηλά στον ήλιο δεν αναγγέλλει την μάχη του Μεσσίου Χριστού εναντίον των Αντιχρίστων δυνάμεων. Δεν περιγράφει την συγκλονιστική σύγκρουσι. Δεν αφηγείται καν περιστατικά της μεγάλης μάχης αλλά αντιθέτως βλέπει, σαν τετελεσμένο γεγονός το αποτέλεσμα της μάχης. Βλέπει την στρατιά των αντιθέων όχι απλώς νικημένη αλλά συντετριμμένη. Η αλαζονική στρατιά του Αντιχρίστου έχει μεταβληθή σ'ένα απέραντο νεκροταφείο. Καλεί όλα τα όρνεα που πετούν μεσούρανα να μαζευτούν στο μεγάλο δείπνο της οργής του Θεού για να φάνε σάρκες ασεβών βασιλεών και σάρκες χιλίαρχων και όλων εκείνων που υποδουλώθηκαν και προσκύνησαν το θηρίο. Η πρόσκλησίς του σημαίνει το αναντίρρητο γεγονός της ήττας του Αντιχρίστου. Φανερώνει ακόμη, ότι η τιμωρία θα είναι τρομακτική. Η συντριβή των Αντιχρίστων δυνάμεων θα είναι όχι τοπικό και περιωρισμένο γεγονός, αλλά γεγονός παγκόσμιο, ορατό και ακουστό σ'ολόκληρο τον κόσμο.

Βλέπομε ωρισμένες ομοιότητες μεταξύ της καταστροφής της Βαβυλώνος-Ρώμης και της αναφερομένης εδώ συντριβής του Αντιχρίστου. Οπως εκεί δεν γίνεται περιγραφή της καταστροφής της Ρώμης, αλλά δίδεται η εικόνα της κατεστραμμένης Ρώμης σαν αποτέλεσμα έτσι κι εδώ, κατά παρόμοιο τρόπο, δεν περιγράφεται η μάχη, αλλά το αποτέλεσμα της μάχης. Γίνεται τούτο όμως για να φανερωθή το ταχύ και αστραπιαίο και αναντίρρητο της νίκης του Χριστού κατά του Αντιχρίστου.

Επιάσθη το Θηρίον και ο μετ'αυτού Ψευδορποφήτης.

Στα πτώματα δεν απαριθμείται ο διάβολος, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης, στους οποίους επιφυλάσσεται αιώνια κόλασις στην λίμνη του πυρός και του θειαφιού όπως θα δούμε. (Αποκ. ΙΘ΄19). Και είδα, γράφει ο Ιωάννης, το θηρίο, τον Αντίχριστο και τους ασεβείς βασιλείς της γής και τα στρατεύματά τους συγκεντρωμένους, έτοιμους να εξαπολύσουν πόλεμον εναντίον του καθημένου πάνω στον λευκό ίππο στρατηλάτου Χριστού και εναντίον της ουρανίας στρατιάς του. Και πιάσθηκε αιχμάλωτο το θηρίο και μαζί μ'αυτό ο ψευδοπροφήτης, ο οποίος είχε κάνει τα παραπλανητικά σατανικά θαύματα μπροστά σ΄αυτό, με τα οποία εξηπάτησε και παραπλάνησε αυτούς, που δέχθηκαν να πάρουν το χάραγμα του θηρίου και προσκύνησαν σαν Θεό την εικόνα του. Ζωντανοί ρίχτηκαν και οι δύο --θηρίο και ψευδοπροφήτης-στην λίμνη της φωτιάς, που καίγεται συνεχώς και ακαταπαύστως θειάφι. Και οι υπόλοιποι φονεύθηκαν, σαν με κοφτερό μαχαίρι, από το παντοδύναμο πρόσταγμα που βγήκε από το στόμα του Χριστού του καθημένου πάνω στον ίππο. Και όλα τα όρνεα χόρτασαν από τις σάρκες των εξολοθρευθέντων εχθρών του Χριστού.

Στρατεύματα ονομάζει ο ιερός Συγγραφεύς τις πολεμικές δυνάμεις του θηρίου. Θέλει μ'αυτό να τονίση το πλήθος των στρατιωτικών του δυνάμεων, το πλήθος των οπαδών του και κυρίως να υπογραμμίση την ανομοιογένειά τους, την πανσπερμία τους. Όλες αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο δεσμό και κοινό ιδανικό, παρά μονάχα το μίσος κατά του Χριστού. Αντιθέτως η πολεμική παράταξις του καθημένου επί του ίππου, που ονομάζεται εδω στράτευμα, έχει ενότητα, ομοιογένεια και αγάπη.

Η Τιμωρία του Αντιχρίστου και του Ψευδοπροφήτου

Αφού μας δίνει ο Ιωάννης με λιτότητα την εικόνα των αντιπαρατασσομένων δυνάμεων, αποφεύγει την περιγραφή της φοβερής συρράξεως. Αναγγέλλει κάτι άλλο. Την σύλληψι και την αυστηρή τιμωρία του θηρίου και του ψευδοπροφήτου. Η δύναμίς τους τελειώνει Η αλαζονεία τους συντρίβεται. Η ατέλειωτη τιμωρία φέρνει στον νού μας τα λόγια του προφήτου Ησαίου «ο θυμός Κυρίου ως φάραγξ υπό θείου καιομένη» (Ης. Α΄33). Η ρίψις στην λίμνη του πυρός σημαίνει την αιώνια τιμωρία όλων εκείνων, που ακολούθησαν την αντιχριστιανική βία και αίρεσι, την πλάνη μαζί με τους πνευματικούς της πατέρες, τον Αντίχριστο και τον ψευδοπροφήτη.

Τα συγκεκριμένα γεγονότα της μάχης αυτής τα παρασιωπά ο ιερός Συγγραφεύς. Τ'αφήνει να τα ιδούν οι πιστοί των τελευταίων ημερών του κόσμου. Συμβαίνει δηλαδή εδώ ό,τι και με τις προφητείες περί Χριστού της Π. Διαθήκης. Οι προφητείες εκείνες ελάχιστα στοιχεία περί του βίου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού παρείχαν. Ήσαν γενικές γραμμές σκιές εν συγκρίσει προς το συγκεκριμένον βίον, τα θαύματα και την Σταυρική θυσίαν Του. Σκιές μπορούν να χαρακτηρισθούν κι εδώ στην Αποκάλυψι όσα με θαυμαστή λιτότητα αναφέρονται στην Μεσσιακή μάχη, στην προφητεία δηλαδή περί της μάχης του Χριστού και του Αντιχρίστου κατά τις τελευταίες ημέρες του κόσμου, εν συγκρίσει μ'εκείνα που θα συμβούν και θα ιδούν οι αυτόπτες πιστοί του μέλλοντος. Τώρα απομένει η σειρά της τιμωρίας του Σατανά, του διαβόλου, που είναι η πηγή και ο αρχηγός του κακού.

Η Χιλιετής Βασιλεία του Χριστού και η Οριστική καταδίκη του Σατανά

Στο κεφάλαιο αυτό θα δούμε την σχετική και την απόλυτο τιμωρία του Σατανά. Την προσωρινή καταδίκη του Διαβόλου και την οριστική συντριβή του. Θα δούμε επίσης τα χίλια έτη της βασιλείας του Χριστού. Είναι τούτο ένα δυσχερέστατο ερμηνευτικά τεμάχιο της Αποκαλύψεως και ένα σημείο, που εκμεταλλεύονται οι εχθροί της πίστεώς μας, οι Χιλιάσται, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και που παρερμηνεύουν, πλανώμενοι και πλανώντες, για να μας καλλιεργήσουν αμφιβολία και να δώσουν υλικό φρόνημα και επίγειο χαρακτήρα στην αναφερομένη εδώ χιλιετή Βασιλεία του Χριστού.

Αποκ. Κ1. Ο ΄Αγγελος έπιασε τον Σατανά που έχει σαν σκοπό του να συκοφαντή τον Θεό και να παρασέρνη στην πλάνη την οικουμένη και τον έδεσε, ώστε να μένη αιχμάλωτος και ανίκανος να βλάψη επί ωρισμένη χρονική περίοδο, που συμβολικά ονομάζεται εδώ χίλια χρόνια. Και όχι απλώς τον έδεσε, αλλά και τον έρριξε στην άβυσσο του Άδου και έκλεισε και σφράγισε καλά την σκοτεινή φυλακή από πάνω του. Ύστερα πρέπει, σύμφωνα με την βουλή του Θεού, να λυθή και ν'απολυθή εκείνος, για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Η εικόνα της δεσμεύσεως του Σατανά, είναι ολοζώντανη. Παρέχεται με τρόπο εντυπωσιακό και με μέσα, που είναι ευκολονόητα στους ανθρώπους. Η άβυσσος όμως αυτή, η Κόλασις επικοινωνεί τρόπον τινά με την γή, μ'ένα στόμιο φρέατος, μ'ένα άνοιγμα σαν στόμιο πηγαδιού, (ίδε κεφ. Θ΄1). Το στόμιο αυτό, το κλείνει, το κλειδώνει και το σφραγίζει ο ΄Αγγελος. Το χωρίον αυτό μας μεταφέρει στην περιγραφή του δράκοντος στο προηγούμενο κεφάλαιο ΙΒ΄9. Για να βοηθήση τον αναγνώστη ο Ευαγγελιστής, περιγράφει τον αρχιληστήν Διάβολον, όπως και στο ΙΒ΄κεφάλαιον, τον ονομάζει με τέσσερους συνώνυμους και συναφείς τίτλους, δράκων, όφις αρχαίος, διάβολος, σατανάς, που ανταποκρίνονται στο ολέθριο έργο του και ταιριάζουν στην μισανθρωπία του. «Εκράτησεν» τον δράκοντα και «έδησεν» αυτόν, σημαίνουν τον περιορισμό της δυνάμεως του Σατανά. Ο περιορισμός αυτός επετεύχθη με την έλευσι και την κοσμοσωτήρια θυσία του Χριστού. Ο περιορισμός αυτός δεν είναι απόλυτος, αλλά σχετικός. Είναι όμως περιορισμός πολύ σημαντικός, πολύ μεγάλος, εν συγκρίσει πρός την προχριστιανική εποχή, οπότε εθριάμβευε ο Σατανάς, έδενε και βασάνιζε τους ανθρώπους. Ο Διάβολος είναι τώρα σχετικά δεμένος. Παριστάνεται δεμένος. Ας δούμε σχετικά χωρία του Ευαγγελίου, που μιλάνε για το δέσιμο του Σατανά υπό του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. (Ματθ. ΙΒ΄29) «Πώς δύναταί τις εισελθείν εις την οικίαν του ισχυρού και τα σκεύη αυτού αρπάσαι, εάν μη πρώτον δήση τον ισχυρόν; Και τότε την οικίαν αυτού διαρπάσει». Τούτο σημαίνει, ότι ο Κύριος κατενίκησε, έδεσε τον μέχρι τότε ανίκητον διάβολον, ερήμωσε την βασιλείαν του καί άρπαξε αυτούς, που κρατούσε αιχμαλώτους. Όταν οι εβδομήκοντα μαθηταί του Κυρίου, επέστρεψαν από κάποια θριαμβευτική περιοδεία τους, είπαν γεμάτοι ενθουσιασμό και χαρά ότι και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε αυτούς εις τον Όνομά Του. Τότε ο Ιησούς τους απήντησε (Λουκ. Ι΄, 18), «....εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανου πεσόντα». Δηλαδή από τότε που άρχισε το έργο μου έβλεπα τον σατανά να απογυμνώνεται από την τυραννικήν εξουσία και να γκρεμίζεται με ταχύτητα αστραπής από τα ύψη της κυριαρχίας του. Επίσης εις το χωρίον (Λουκ. ΙΑ΄21-22). «Οταν ο ισχυρός καθωπλισμένος φυλάσση την εαυτού αυλήν, εν ειρήνη εστί τα υπάρχοντα αυτού. Επάν δε ο ισχυρότερος αυτού επελθών νικήση αυτόν, την πανοπλίαν αυτού αίρει, εφ'ή επεποίθει, και τα σκύλα αυτού διαδίδωσιν». Έτσι κι'ο Κύριος σαν απόλυτα δυνατώτερος από τον Σατανά τον νικάει και ελευθερώνει εκείνους, που σαν δικά του κτήματα τους κρατούσε φυλακισμένους στην αυλή του. Τον περιορισμό της δυνάμεως και της κυριαρχίας του Διαβόλου υπεγράμμισε ο Κύριος λίγο πρό της σταυρικής του θυσίας (Ιωάν ΙΒ΄31) όπου λέγει «τώρα, που θα σταυρωθώ, κρίνεται ο κόσμος και θα ξεχωρίσουν οι πιστοί από τους απίστους. Τώρα ο άρχοντας του αμαρτωλού τούτου κόσμου θα πέση από την εξουσίαν του, θα πάψη να είναι τύραννός του, θα πεταχτή και θα χάση την δύναμί του».

«΄Εδησαν αυτόν χίλια έτη», τί σημαίνει τούτο; Τα χίλια έτη είναι αριθμός αλληγορικός, εννοεί άγνωστη σε μας χρονική διάρκεια. Είναι η χρονική περίοδος από τότε, που ήλθεν ο Χριστός στην γή, ως το τέλος του κόσμου. Το γεγονός ότι τα χίλια έτη στην Αγία Γραφή σημαίνουν μεγάλη χρονική διάρκεια το επιβεβαιώνει ο ψαλμός 104ος όπου διαβάζουμε «Εμνήσθη εις τον αιώνα διαθήκης αυτού, λόγου ού ενετείλατο εις χιλίας γενεάς» (Ψαλ. Ρδ΄8). Οι χίλιες αυτές γενεές, δεν είναι ασφαλώς χίλιες ακριβώς αλλά πολλές γενεές. Την έννοια του χρόνου μπροστά στα μάτια του Θεού αποδίδει με θαυμαστό τρόπο και ο 99ος ψαλμός «Ότι χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου ως η ημέρα η εχθές, ήτις διήλθε, και φυλακή εν νυκτί» (Ψαλ. Πθ΄, 4).

Ο τόπος στον οποίο περιορίζεται ο Σατανάς είναι η Κόλασις. Η σφράγισις της αβύσσου φανερώνει την βεβαιότητα της φυλακίσεως του Σατανά. Η φυλάκισις όμως αυτή έχει προσωρινό χαρακτήρα, είναι προσωρινό μέτρο. Η οριστική καταδίκη, η πλήρης τιμωρία του Σατανά επιφυλάσσεται στην «λίμνην του πυρός», όπως θα δούμε στην συνέχεια (Αποκ. Κ΄10). Το σφράγισμα του Διαβόλου στην άβυσσο κατά τρόπο που κανένας να μπορή να την διαρρήξη φανερώνει την αμετάτρεπτον θείαν απόφασιν κατά του Διαβόλου, λέγει ο ερμηνευτής Βοσουέτος. «Ίνα μή πλανά έτι τα έθνη». Εννοείται, βέβαια, ότι λόγω ακριβώς του σχετικού και όχι του απολύτου χαρακτήρος της δεσμεύσεως του Σατανά και τα έθνη και τα άτομα είναι εκτεθειμένα στην αποπλάνησι. Εφόσον τα άτομα και οι κοινωνίες δεν αγωνίζονται να επωφεληθούν την δέσμευσι του Σατανά, που πραγματοποιήθηκε υπό του Χριστού, κινδυνεύουν από την πλάνη. Η νίκη του Χριστού είναι νίκη πραγματοποιηθείσα «εν δυνάμει». Εις τον Σταυρόν απεγύμνωσε τας πονηράς αρχάς και εξουσίας των δαιμόνων ο Κύριος. Εκεί εξηυτέλισε και διαπόμπευσε φανερά και έσυρε νικημένους τους δαίμονας (Κολας. Β΄15). Την νίκην αυτήν καλούνται άτομα και έθνη, να την μετατρέψουν για τον εαυτό τους σε νίκη «εν ενεργεία». Σε νίκη δηλαδή με αγώνες και προσπάθειες, με χριστιανική αρετή και αυταπάρνησι.

«Μετά ταύτα δεί αυτόν λυθήναι μικρόν χρόνον» λέγει. Αυτή η διάρκεια κατά την οποία πρέπει να λυθή ο Διάβολος είναι τα τρισήμισυ έτη της δράσεως του Αντιχρίστου. Λύεται για ν'αρχίση το τρομακτικό έργο της πλάνης του.

Αποκ. Κ΄4. Και είδα λέγει, θρόνους και κάθησαν πάνω σ'αυτούς οι Απόστολοι και οι Άγιοι. Και δόθηκε σ'αυτούς από τον Θεό δικαστική εξουσία. Και είδα τις ψυχές εκείνων που είχαν θανατωθή με βασανιστικό τρόπο για την ομολογία και την μαρτυρία της πίστεως εις τον Ιησούν και για τον λόγον του Θεού. Είδα τις ψυχές και εκείνων που δεν προσκύνησαν το θηρίον, ούτε την εικόνα του, δεν δέχθηκαν να πάρουν το χάραγμα της σατανικής του σφραγίδος, πάνω στα μέτωπά τους και στα χέρια τους. Και αυτοί, έζησαν και βασίλευσαν και δοξάσθηκαν μαζί με τον Χριστόν κατά το διάστημα που ονομάζεται συμβολικά «χίλια έτη». Οι δε υπόλοιποι από τους νεκρούς, οι ασεβείς και οι αμετανόητοι, δεν ανέζησαν κατά την περίοδο αυτήν, μέχρις ότου συμπληρωθή ο προκαθωρισμένος υπό του Κυρίου χρόνος, τα χίλια έτη. Αυτή η αναβίωσις των δικαίων δια τα χίλια αυτά έτη είναι η πρώτη ανάστασις.

«Και είδον θρόνους» λέγει. Μας υπενθυμίζει εδώ χωρία της Π. Διαθήκης όπως «Εθεώρουν έως ότου οι θρόνοι ετέθησαν» (Δαν. Ζ΄9) και «έως ού ήλθεν ο παλαιός των ημερών και το κρίμα έδωκεν αγίοις Υψίστου»(Δαν. Ζ΄22). Δόθηκε δηλαδή νόμος κρίσεως, εξουσία απονομής θείας δικαιοσύνης. Εις δε την Καινήν Διαθήκην όταν ο Πέτρος ερώτησε τον Κύριον ποιά θα είναι η τύχη, η αμοιβή ημών, που εγκαταλείψαμε τα πάντα και σ'ακολουθήσαμε, Εκείνος απήντησε: (Ματθ. ΙΘ΄28) Σας βεβαιώνω ότι σείς που μ'έχετε ακολουθήσει εδώ στην γή, στην συντέλεια των αιώνων, που θα ξανακαινουργιωθή ο κόσμος και ο υιός του Θεού θα καθίση πάνω στον ένδοξο θρόνο του, τότε και σείς θα καθίσετε πάνω σε δώκεκα θρόνους, για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Οι θρόνοι αυτοί δεν είναι γήϊνοι αλλά ουράνιοι. Ποιοί είναι οι καθήμενοι; Οι καθήμενοι όπως είπεν ο Κύριος στον Πέτρο, είναι οι Απόστολοι, οι πιστοί μάρτυρες και ομολογηταί. Είναι οι Άγιοι. Ο Απ. Παύλος μιλάει ρητώς στο σημείο αυτό και λέγει ότι «Ουκ οίδατε ότι οι Άγιοι τον κόσμον κρίνουσι» (Α΄Κορινθ. ΣΤ΄2) δηλαδή δεν ξέρετε οτι οι αληθινοί χριστιανοί θα κρίνουν τούς ανθρώπους, που βρίσκονται μακρυά από τον Χριστό; Εδόθη κρίμα σημαίνει την «εξουσίαν του κρίνειν» ερμηνεύει ο Ανδρέας. Εδόθη με άλλα λόγια, συνεξουσία ή συμβασιλεία, αν λάβωμε υπόψιν μας, ότι το κυριώτερον έργον των παλαιών βασιλέων ήταν το «κρίνειν», η απονομή δικαιοσύνης. «Εξουσία του κρίνειν» όπως θεμελιώνεται από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη (Δαν. Ζ΄22, Ματθ. ΚΒ΄30, Α΄Κορινθ. ΣΤ΄2 κλπ) έχουν οι Απόστολοι του Κυρίου και οι Άγιοι. «αι ψυχαί των πεπελεκισμένων» και το «οίτινες ου προσεκύνησαν το θηρίον» είναι οι ψυχές των ηρωϊκών μαρτύρων του Χριστού που υπέφεραν φρικτά βασανιστήρια για την χριστιανική πίστι. Είναι επίσης οι ομολογηταί που δεν λύγιζαν ούτε στην πλάνη ούτε στην βία του θηρίου.

Για μιά ακόμη φορά έρχεται το ιερό κείμενο της Αποκαλύψεως να ενισχύση τους πιστούς κάθε εποχής στο μαρτύριο. Προβάλλει την ασύγκριτα τιμητική θέσι των χριστιανών που μένουν σταθεροί στην πίστι τους και φλογεροί υπερασπισταί της, την θέσι κοντά στον «Βασιλέα των βασιλευόντων». Προαναγγέλλει την υπέρτατη εξουσία τους.

«Και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη», τί σημαίνει τούτο; Προ του «εβασίλευσαν» έχει το ρήμα «έζησαν». Το «έζησαν» φαίνεται πως έχει εδώ διπλή έννοια, δηλαδή την έννοια του αναζή, αλλά και του απλώς ζήν. Με την διπλή αυτή έννοια το ρήμα «έζησαν» αναφέρεται και εις τους κεκοιμημένους και στους επιζώντες. Η ζωοποίησις και επιβίωσις αυτή των δικαίων χαρακτηρίζεται αμέσως πιό κάτω ( Κ΄5), σαν πρώτη ανάστασις. Κι'αυτό για να μήν γίνεται σύγχυσις προς την γενική ανάστασι των κεκοιμημένων, η οποία θα προηγηθή της τελικής Κρίσεως. Παράλληλα χωρία που αναφέρονται στην ζωοποίησι και επιβίωσι των δικαίων έχομε και του ιδίου του Ευαγγελιστού Ιωάννου στο Δ΄Ευαγγέλιο που υπογραμμίζει (Ιωάν. Ε΄24-29). Σας διαβεβαιώνω, λέγει ο Κύριος, ότι εκείνος που ακούει την διδασκαλία μου και πιστεύει στον Πατέρα που μ'έστειλε, αυτός έχει κερδίσει την αιώνια ζωή και δεν θα περάση από δίκη και κρίσι, αλλά έχει μεταβή ήδη από τον πνευματικό θάνατο της αμαρτίας στην αιώνια ζωή. Αλήθεια σας λέγω, συνεχίζει, ότι έρχεται ώρα, και η ώρα αυτή είναι τώρα, που οι νεκροί πνευματικώς άνθρωποι θα ακούσουν την διδασκαλία του Υιού του Θεού και όσοι την ακούσουν και την δεχθούν θα ζήσουν παντοτεινά κοντά στο Θεό...

(Ιωάν. ΙΑ΄25 και έξ.)....ο σωματικός θάνατος θα είναι γι'αυτόν (που πιστεύει σε μένα) η γέφυρα, που τον μεταφέρει στην αιωνιότητα. Γιά τους πιστούς Χριστιανούς λοιπόν δεν υπάρχει θάνατος. Τό «έζησαν» και «εβασίλευσαν» επομένως, παύει να είναι δυσερμήνευτον. Κατά τα χίλια έτη, ήτοι κατά την διάρκεια από της εποχής του Χριστού μέχρι τέλους του κόσμου, η ακτινοβολία των Αποστόλων και των Αγίων, των Μαρτύρων και των Ομολογητών θα ζή και θα βασιλευη και στη γή. Τα θαύματα των Αγίων, οι εορτές, οι τιμές και η συνεχής πνευματική επίδρασις των Αγίων στη ζωή μας θα αποβαίνουν σε δόξα και τιμή τους. Ποιός κοσμικός βασιλιάς διετήρησε τον σεβασμό, την δόξα, την ευλάβεια και το άρρητο μεγαλείο ενός Αγίου; Ποιός επίγειος βασιλιάς έχει σε τούτον τον κόσμον την συγκλονίζουσαν δόξαν και τιμήν που έχει ο Άγιος Σπυρίδων, ή ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Νικόλαος ή ο Άγιος Γεώργιος; Εκείνοι από την ίδια στιγμή που πιστέψανε και βαπτισθήκανε στο Χριστό, ζούν, χωρίς διακοπή κοντά του. Αστράφτουν σαν βασιλείς κοντά στον Παμβασιλέα Κύριο. Όπως βλέπομε το κείμενο πουθενά δεν αναφέρει, ούτε κάνει υπαινιγμό για γήϊνη βασιλεία. Έτσι πουθενά δεν στηρίζεται η ερμηνεία των χιλιαστών, που μιλούν για επίγεια, υλική χιλιετή βασιλεία του Χριστού.

«Και οι λοιποί των νεκρών ουκ έζησαν έως τελεσθή τα χίλια έτη. Αύτη η ανάστασις η πρώτη», λέγει στη συνέχεια. Οι νεκροί τούτοι είναι οι πνευματικώς νεκροί. Είναι οι νεκροί κατά την ψυχήν. Θάνατος σημαίνει χωρισμός. Όταν χωρίζεται το σώμα από την ψυχή, λέγεται σωματικός θάνατος. Όταν χωρίζεται η ψυχή από τον Θεό λέγεται πνευματικός θάνατος. Εχομεν λοιπόν δύο θανάτους. Κατ'αναλογίαν έχομεν και δύο καταστάσεις ζωής, δύο ζωές η πρώτη ζωή λέγεται φυσική και είναι ένωσις ψυχής και σώματος. Η Δευτέρα ζωή είναι ένωσις ψυχής και Θεού. Οι λοιποί των νεκρών, που δεν έζησαν άχρι τελεσθώσι τα χίλια έτη, σημαίνει ότι εκείνοι ήταν πνευματικά νεκροί, χωρισμένοι από τον Θεό. Οι άπιστοι αυτοί δεν έζησαν. Δεν είχαν κανένα σύνδεσμο με τον Θεό από της αναστάσεως του Χριστού μέχρι της συντελείας των αιώνων. Τα «άχρι», «μέχρι» και «έως» είναι Εβραϊσμοί και σημαίνουν διάρκεια.

Πρώτη Ανάστασις

Ποιά είναι η πρώτη ανάστασις; Είναι εκείνη που αναφέρεται στην ζωοποίησι. Είναι η ανάστασις υπό την πνευματικήν έννοια. Είναι η ανάστασις που έρχεται μετά το ενεργόν παρόν μας στο προσκλητήριο της θεία χάριτος, που μας καλεί «έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ νεκρών» (Εφες. Ε΄14). Το Άγιο πνεύμα δηλαδή ελέγχει και φωνάζει κάθε αμαρτωλό να σηκωθή ανάμεσα από εκείνους που έχει νεκρώσει η αμαρτία και θα φωτισθούν από τον Χριστό! Την πρώτη ανάστασι την κερδίζει ο άνθρωπος όταν ακούει τον λόγον του Θεού και πιστεύει στον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν. Τότε έχει συνδεθή με την αιώνια ζωή. «Έρχεται ώρα, και νύν εστιν, ότε οι νεκροί ακούσονται της φωνής του Υιού του Θεού, και ακούσαντες ζήσονται» (Ιωαν. Ε΄25). Ας προσέξωμε το «και νύν εστιν». Και πράγματι! Όσοι ακούνε τον λόγο του Θεού, του Ευαγγελίου και τον δέχονται ανασταίνονται πνευματικώς και ζουν πλέον ζωήν πνευματικήν. Αυτό γίνεται τώρα, όχι στην Δευτέρα Παρουσία, στην ανάστασι των νεκρών.

Μακάριος και Άγιος..

Αποκ Κ΄6. Και το πρώτο μέρους του 20ου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, που περιλαμβάνει το χωρίον 1-6 και αναφέρεται στα χίλια έτη της Βασιλείας του Χριστού και την καταδίκην του Διαβόλου, κλείνει με τον μακαρισμό: Ευτυχισμένος, λέγει, και άγιος είναι εκείνος, που θα έχη μέρος στην πνευματική αυτή ανάστασι, που ονομάζεται πρώτη. Πάνω σ'αυτούς δεν έχει καμμιά εξουσία ο δεύτερος θάνατος, ο πλήρης δηλαδή και αιώνιος χωρισμός από τον Θεόν. Ευτυχισμένος εκείνος που σπεύδει εις τον χορηγόν της ζωής και της αληθινής ευτυχίας Χριστόν! Γι'αυτόν θα έχη σημάνει η μεγάλη ημέρα της πρώτης αναστάσεώς του. Γιά κείνους δηλαδή που κατορθώνουν να εγκαταλείψουν τον κόσμον της αμαρτίας και ακολουθούν τον Χριστόν, η ευτυχία είναι άρρητη, απερίγραπτη. Σ'αυτούς ο δεύτερος θάνατος, η αιώνια τιμωρία και η Κόλασις δεν έχουν καμμιά εξουσία.

Ο Δεύτερος Θάνατος

Ποιός είναι ο δεύτερος θάνατος; Νοείται ο οριστικός και αιώνιος θάνατος, που θα είναι αποτέλεσμα της οριστικής καταδίκης. Το τί ακριβώς σημαίνει ο θάνατος αυτός ο δεύτερος μας το λέγει ο Ευαγγελιστής στο χωρίον (Αποκ. Κ΄14). Λέγει εκεί, ότι και ο θάνατος και ο Άδης πετάχθηκαν στην αιώνια λίμνη του πυρός και καταλήγει: «ούτος ο θάνατος ο δεύτερός εστιν». Δηλαδή ο νικητής στους πνευματικούς αγώνες δεν θα αδικηθή από τον πνευματικό και αιώνιο θάνατο, που σαν δεύτερος, αλλά ασύγκριτα φοβερώτερος, μετά τον σωματικό θάνατο, περιμένει τους αμαρτωλούς.

Ο Πρώτος Θάνατος

Αφού γίνεται λόγος για δεύτερο θάνατο προκύπτει αυτομάτως το ερώτημα ποιός είναι ο πρώτος θάνατος; Ο πρώτος θάνατος είναι ο πρόσκαιρος τον οποίον υφίστανται όλοι οι άνθρωποι, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος. «Ή δ'αν ημέρα φάγητε, θανάτω αποθανήσθε», είπεν ο Θεός στους πρωτόπλαστους, που παρήκουσαν την εντολήν του. Όπως όλοι οι άνθρωποι εξ'αιτίας της καταγωγής και της σχέσεώς τους με τον Αδάμ πεθαίνουν, έτσι και διά μέσου της χάριτος και της ενώσεως με τον Χριστόν όλοι θα ζωοποιηθούν. Δίδοντας σημασία ο Κύριος μεγάλη στον δεύτερον θάνατον όχι στον πρώτο, μας λέγει τι να προσέξωμε: «Και μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δεν ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι. Φοβηθήτε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα απολέσαι εν γεένη» (Ματθ. Ι΄28).

Ο άτρωτοι λοιπόν από τον δεύτερο θάνατο «έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού και βασιλεύσουσι μετ'αυτού χίλια έτη». Ονομάζονται «ιερείς» διότι είναι πλησίον του Θεού κοντά στο θυσιαστήριο, ονομάζονται «βασιλείς» διότι βασιλεύουν επί των παθών, τιθασεύουν τα πάθη, εφόσον ζούν στην γή. Μετα του Χριστού δε θα βασιλεύουν του κόσμου, όταν εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο.
 
 
fotiniaspida
    Kατεβάστε το άρθρο σε pdf:
     
  •   
  •   

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

  • http--2.bp.blogspot.com--RGIVm38THGE-UjMUfRlbjMI-AAAAAAAAAuE-L7zkELE7X7s-s160-268873_196916777129146_615553206_n.jpg
    Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις. Αν έλθεις στο Άγιον Όρος και ζητάς να βρεις αρετή, θα ψάξεις και θα την ανακαλύψεις. Αν ζητάς σκάνδαλα, θα τα βρεις. Όμως το πραγματικό, το άλλο Άγιον Όρος θ' αγρυπνεί μυστικά και θα υφαίνει την ιστορία του υπόγεια και σιγαλά. Μοναχός
  • http--1.bp.blogspot.com--fKEiMeTzSjQ-UnMDBVCqdLI-AAAAAAAABVI-fC7eWkgRk3g-s1600-cebacf8ccebdcf84cebfceb3cebbcebfcf85.jpg
    «Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά.» Φώτης Κόντογλου
  • http--4.bp.blogspot.com---lml6NfyDuM-UWQDiNd9_pI-AAAAAAAAEk8-hsKqvigKsjw-s379-486718_471505646203662_776525439_n.jpg
  • 646babf42a80cf357c6572d7a5ddee95_230_200.png
  • ac1a91138665d2da02581a4b7bf57f51_230_200.jpg
  • f8f677aa46c05f036960f6330b48767b_230_200.jpg
«
»

Bίος Αγίου Φιλουμένου

Ο ιερομάρτυρας Φιλούμενος μαρτύρησε στο ιστορικό Φρέαρ του Ιακώβ στις 29 Νοεμβρίου του 1979, καθώς τελούσε την ακολουθία του Εσπερινού.

Περισσότερα

Κυπρος η πραγματική αλήθεια για το '74

 Μέρος Α κ'   Μέρος Β'


 

Η μασωνία στην Ελλάδα

Η ΕΒΡΑΙΟΜΑΣΩΝΙΑ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΤΑΙ!

Περισσότερα

Δωρεάν τρόφιμα

Δωρεάν τρόφιμα ,ρούχα και φάρμακα.

Μάθετε που μπορείτε να τα βρείτε.

Κάντε κλικ στην εικόνα